Tag Archive: facebook



Να΄ναι σαν να μπήκε η άνοιξη - Psycho Shrink

Τελευταία αισθάνομαι παντελώς αντικοινωνική, εικονικά.

Το ποστάρισμα στο facebook έχει κόψει φόρα, ο τοίχος μου παίρνει αντικαταθλιπτικά από τη μοναξιά και ο υπολογιστής μου πρωτοβουλίες, γράφοντας μόνος του μηνύματα ανυπόφορης εγκατάλειψης και πληγωμένου έρωτα.

Φταίει η Άνοιξη. Το ομολογώ.

Το μυαλό μου μπουμπουκιάζει σαν τα πέταλα που σκάνε μύτη και κοζάρουν ουρανό. Ανοίγει φτερά και την κάνει για πορείες εναλλακτικές.

Άσε που κάπου εκεί, αρχίζουν και τα ταξίδια. Περπατώ μαζί με την ουσία τη φαιά σε πλακόστρωτα, δρομάκια και σοκάκια του κόσμου. Κουράζομαι στο πέρα δώθε, αλλά ουσιαστικά, γεμίζω με νέες σελίδες εμπειρίας το βιβλίο της συνείδησης, που κουβαλάω τόσα χρόνια μέσα μου.

Χάνω επαφή με τη στενή πραγματικότητα και γίνομαι ένα με την ευρεία αντίληψη των πραγμάτων. Αυτή που σε κάνει ως άνθρωπο πιο ελαστικό, πιο ισορροπημένο και πιο δεκτικό.

Όσο λιγότερες εικόνες έχεις στη ζωή σου, τόσο περισσότερο φανατικός οπαδός κινδυνεύεις να γίνεις. Φανατίζεσαι ανάμεσα σε δύο θεωρίες, δύο ιδέες, δύο ομάδες, μπορεί και δυο κόμματα και το μόνο που ξεχνάς είναι, πως αν αρχίζεις να προσθέτεις μονάδες στις ποσότητες που τόσο εύσχημα διαμορφώνουν το μικρόκοσμό σου, απελευθερώνεσαι από τα κολλήματα και τις μονομανίες, που σε  κάνουν ένα με τα πρόζακ.

Στενοχωριέμαι όταν συνειδητοποιώ τη ζωή να περνά δίπλα μας, χωρίς να αφήνει σημάδια επάνω μας. Χωρίς να νιώθουμε την εναλλαγή των εποχών και των καιρικών συνθηκών στο δέρμα μας.

Αδιαφορώ για το ρομποτάκι που κουρδίστηκε για να αντικαταστήσει το δικό μου πέρασμα από τη ζωή του διπλανού μου.

Καλά ή κακά τα σημάδια, πάντα τα έφερα σαν αποδείξεις πνοής και ζωντάνιας. Τρόπαια από μια ζωή που την περπατάς άλλες φορές με ίσιο παπούτσι, άνετα και ξεκούραστα και άλλες φορές με τακούνια, που σκαλώνουν εδώ και εκεί σε κακοτοπιές και δρόμους τραχείς.

Αν πραγματικά αφιερώναμε λίγο ουσιαστικό χρόνο ο ένας στον άλλον, τα πράγματα θα ήταν διαφορετικά.

Θα συζητάγαμε τις ιδέες μας φωναχτά, θα σιγοτραγουδούσαμε τα συναισθήματά μας στο αυτί του φίλου ή του εραστή ή του συντρόφου, θα μοιραζόμασταν το status update με αυτόν που ξυπνά δίπλα μας κάθε πρωί και θα αγγίζαμε τα δάχτυλά του, αντί για τα πλήκτρα του υπολογιστή.

Η εικονική μοναξιά του μισού πλανήτη κοστίζει πολύ ακριβά σε μάρκες γκλαμουράτες ηλεκτρονικών υπολογιστών, έξυπνων τηλεφώνων, ταμπλετών και επακόλουθης σκληρής ψυχανάλυσης.

Ο καλύτερος φίλος, αγαπημένος, γκόμενος, το πιο γοητευτικό φλερτ, περιπέτεια, έρωτας, ζωή, είναι αυτή που έχεις, όχι αυτή που φαντάζεσαι πως έχεις και ίσως αυτή τη στιγμή λιώνει στα ούζα σε κάποια παραθαλάσσια ταβέρνα, δίπλα στο κύμα.

Τα λεφτά μου όλα κι ας είν’ και λιγοστά, για ένα ποστάρισμα λιγότερο, ίσα να προλάβει η τούφα να κατσαρώσει από την αλμύρα της θάλασσας, ίσα να προλάβει το ούζο να κάνει το βήμα μου πιο μετέωρο και αυτή την άνοιξη αληθινή.

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ EYEDOLL.GR

Advertisements

Άσε κάτω το update μωρή!


Άσε κάτω το update μωρή! - Psycho Shrink

Έχω να δηλώσω κάτι, σημαντικά ασήμαντο. Μετά από κόπο, βάσανα, ανακατατάξεις, πορείες, διαδηλώσεις, άγχος, στρες, σπουδές, σεξ και βία, έχω γίνει και εγώ ειδικός.

Αισθάνομαι πολύ περήφανη που τα κατάφερα. Ένα άγχος το είχα. Τι θα έλεγαν οι φίλοι μου στα κοινωνικά δίκτυα, αν δεν ήμουν κι εγώ ειδικός σε κάτι;

Μπαίνω κάθε πρωί να τιτιβίσω κάτι σημαντικό στο Twitter και βλέπω αράδα τους ειδικούς να εκφράζουν γνώμες για τα πάντα.

Καρακομπλαρίστικα. Ο Παπαδήμος αυτό, ο Σαμαράς εκείνο, ο Παπανδρέου το άλλο, μέχρι και για τον πυρετό τους έχουν άποψη οι ειδικοί του Twitter.

Σέρνω τη ντροπή μου στο Facebook, μήπως καταφέρω να ξεκινήσω μια ειδική συζήτηση, αλλά βλέπω τους μιούτουαλ να με έχουνε προλάβει. Έχουν αναλύσει ήδη το πάγωμα των μισθών, την κατάργηση του 13ου, την εξαφάνιση της μεσογειακής φώκιας, τη νόσο της νότιας Δήλου, τα πάντα και πάντα, ως ειδικοί.

Μες στη σκοτοδίνη, ένα βήμα πριν πέσω στα σκληρά, έφτιαξα λογαριασμό στο Google+. Ααα, αυτό μου ταιριάζει, σκέφτηκα. Εδώ κάνω παιχνίδι μόνη μου. Θα ανεβάζω τις ειδικές μου δηλώσεις χωρίς ανταγωνισμό, μες στην ασφάλεια μιας αεράτης χρονογραμμής.

Δεν πρόλαβα να εξειδικευθώ σε κάτι, το πρωί με είχαν βάλει σε κύκλους 70 νέοι άγνωστοι φίλοι, οι οποίοι παρουσιάζονταν τουλάχιστον με Master στη Lady Gaga και με PHD στα Μενεγάκεια θέματα.

Η ζωή στα social media τελικά, έχει καταφέρει να μας βάλει στο τριπάκι του πιο λαμέ show off ενημέρωσης.

Όποιος προλάβει να δηλώσει κάτι πριν το Χατζηνικολάου, φαντάζει τουλάχιστον η μούρη του timeline. Αν δε, καταφέρει να το κάνει με λεκτικούς ακροβατισμούς και πληθώρα υπονοουμένων, βροχή τα likes και όσο να ΄ναι, επιτέλους η κοινωνική καταξίωση χτυπά την εικονική σου πόρτα.

Πώς επιβάλλεσαι στη μη-εικονική συζήτηση;

Προκαλώντας τον προσωπικό σου ντόρο, δηλαδή, δηλώνοντας κάτι απίστευτα έξυπνο, ίσως και προκλητικό, συνήθως με δυνατή φωνή, για να σιγουρευτείς ότι σε άκουσαν όλοι και να υπερκαλύψεις και τη φωνή του τυχάρπαστου διπλανού, που πασχίζει να εκφράσει άποψη.

Αυτό, στο διαδίκτυο, γίνεται ακόμα πιο απαιτητικό, γιατί είμαστε πολλοί και δεν ακουγόμαστε. Άρα, εκεί γίνεται η μάχη του status update. Εκεί παίζει η φάση «Άσε κάτω το update μωρή, εγώ το πρόλαβα πρώτη!».

Γιατί, πείτε τώρα αν είστε ειλικρινείς, δεν έχετε σπαζοκεφαλιάσει να βρείτε κάτι το τραγικά έξυπνο να δηλώσετε σε κάποιον τοίχο, δεν έχετε σημειώσει ατάκα να την κοπιάρετε σε ανάρτηση, δεν έχετε κάνει check in σε μέρος που τη φέρει τη γκλαμουριά, αλλά εσείς είστε απλώς στο απέναντι μανάβικο, γιατί ξεμείνατε από πατάτες;

Αυτές είναι εργατοώρες εξυπνότατου κοινωνικού self branding, που τελικά μας έχει κάνει όλους ειδικούς.

Διάβασε τη συνέχεια εδώ!

Αρέσει σε %d bloggers: