Tag Archive: Antonio Banderas



Η μόνη περίπτωση που θα με πετύχετε σε άκρως ρομαντική διάθεση είναι όταν ταξιδεύω.

Ε, έχω και εγώ την ιδιοτροπία μου. Αγαπάω αεροπλάνα και αεροδρόμια.

Μάλλον αυτό έχει να κάνει με κάποιες ρομαντζοκωμωδίες που κατανάλωσα κατά καιρούς, μαζί με τόνους ποπ κορν και με το δάκρυ φασκόμηλο.

Το κάθε ρομάντζο που σέβεται τον εαυτό του, όλο και κάποιο αεροδρόμιο έχει σαν άσσο στο μανίκι.

Είναι αυτές οι σκηνές που κάποιος φεύγει, κάποια μικρή, πικρή αγάπη χάνεται στους αιθέρες, μα μένει πάντα στο μυαλό των έτερων ήμισυ που για λίγο καιρό πίνουν, καπνίζουν, χτυπάνε ενέσεις από την απώλεια, ξεχαρμανιάζουν με κάποιες πολύχρωμες νυχτοπεταλούδες, που ναι μεν το δουλεύουν καλά το φτερούγισμα, αλλά δεν είναι εκείνη. Αυτή που χάθηκε, αυτή που φεύγει, ο έρωτας που δεν ολοκληρώθηκε ποτέ.

Ο έρωτας που δεν τον είδες να ξυπνά δίπλα σου πρωί, με την τσίμπλα στο μάτι ή τη μάσκαρα να έχει τρέξει μέχρι την πατούσα και το άγχος να ζωγραφίζει ρυτίδες στο, κατά τα άλλα, πορσελάνινο πρόσωπο.

Θυμάμαι ότι πολλές φορές είχα απαιτήσει από τους αιθεροβάμονες έρωτές μου να με πάνε βόλτα στο Ελληνικό, να χαζέψω νύχτα τα αεροπλάνα που φεύγουν.

Νομίζω ότι έτσι εξαντλούσα τον άκρατο ρομαντισμό μου και μετά τον τακτοποιούσα εκεί που του αξίζει να βρίσκεται: κάτω από τόνους λογικής χωρίς την ευαισθησία, κάτω από τόνους κυνικότατου χιούμορ, κάτω από τα πολλά κιλά του λίπους που φέρει ο εξευτελισμός μιας πραγματικότητας, που αν δεν την ξεφτιλίσεις πρώτος, θα σε προλάβει και θα σε παχύνει από περιττές θερμίδες, που δημιουργούν  κυτταρίτιδα στον εγκέφαλο.

Εκεί να δεις ντροπή και μαράζι που θα το είχα, γιατί η κυτταρίτιδα στο κωλομέρι παλεύεται, την κυτταρίτιδα στο μυαλό όμως, δεν την αντέχω.

Μισό, κάνω boarding και επανέρχομαι.

…Τώρα, είμαι εκεί ακριβώς που χρειάζομαι για μια μίνι βουτιά στη ρομαντική πλευρά του εαυτού μου… πάνω από τα σύννεφα.

Συνωμοτικά ρίχνω κλεφτές ματιές στους διπλανούς μου. Είναι αλλοδαποί και κοιμούνται.

Τι καλά, μπορώ να φορέσω χωρίς τύψεις το χαμόγελο της ερωτευμένης Σεξ -πυρ!

Αυτής που θα χαζεύει τα άσπρα μπαμπάκια κάτω από το πελώριο φτερό, ενώ χτυπάει λόγια στα κουμπιά του πληκτρολογίου, με μανία, μην ξεφύγει κάνα όνειρο από την έξοδο κινδύνου και χαθεί.

Αυτής, που θα κλείσει σε λίγο τα μάτια και θα ονειρευτεί ότι ανεβαίνοντας στο αεροπλάνο τούτο, κόβει φλέβες για την πάρτη της ο George Clooney τουλάχιστον, γιατί τον παράτησε να κλεφτεί με τον Antonio Banderas.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΣΤΟ EYEDOLL


Πάντα μου άρεθαν οι Ιθπανοί. Θεθ το θκούρο δέρμα, η ιδιαίτερη προφορά, τα θαρκώδη χείλη… Η θα μπορούθε να είναι απλά το Μεθογειακό ταμπεραμέντο που με θυναρπαδει!

Η τρέλα μου ήρθε και έδεθε όταν γνώριθα τον Αντόνιο… Αντόνιο Μπαντέραθ! Κολλάθτηκα ανεπανόρθωτα για κάμποθα χρόνια, μη φανταθτήτε για πάντα, γιατί ωθ Δίδυμοθ τουθ κθεπερνάω εύκολα… Για λίγο καιρό η δωή μου κύλαγε χωρίθ αυτό το κάτι που θέλω, που θα με κάνει θαν τρελή να τον θέλω. Αν τον πετύχαινα θε κανα ντι βι ντι η φλόγα φούντωνε, αλλά μετά τον κθέναγα… νηθάφι πια, δεν είναι δυνατόν η θκέπθη μου να είναι κολλημένη θε αυτόν τον ένα Ιθπανο!

Στη ζωή μου επανήλθε το ενδιαφέρον μαζί με όλα τα σίγμα που ακολούθησαν την απώλεια ενός αξιοπρεπούς Ισπανικού… αρσενικού (μην κρυφογελάτε), όταν είδα στην τηλεόραση τους Λος Ιντιγνάδος… Μαγεύτηκα, αναστατώθηκα… τόσους Ισπανούς επαναστάτες μαζεμένους όλους δεν το βρίσκεις εύκολα στο διάβα σου! Και να σου δελτία ειδήσεων που δεν είχα ματαξαναδεί στη ζωή μου, να σου αναρτήσεις για να διαβάζω τα νέα των Αγανακτισμένων… αγανάκτησαν τα παλληκάρια, τι να πει κανείς με την οικονομική κρίση και την ανεργία στην Ισπανία; Δηλαδή πρέπει να γίνουν Ελλάδα για να αντιδράσουν; Τότε περιθώρια δε θα έχουν να μιλήσουν, τότε θα τους τα κόβουν όλα και θα λένε και ευχαριστώ ή πιο σωστά γκράθιαθ.

Άκουσα εγώ για εξεγέρσεις στη Βαρκελώνη και στη Μαδρίτη και συναθροίσεις στην πλατεία Πουέρτα δελ Σολ και άναψα, που όλα μου ακούγονται τρε τροπικάλ, μούτσος επαναστατικάλ! Εδώ δυστυχώς ο μόνος μούτσος που τρώμε στην μάπα είναι ο Ποπάυ (και άλλα τρώμε που κάνουν ρήμα, αλλά φέρουν διαφορετικά σύμφωνα, που δεν είναι του επιπέδου της αναρτήσεως τούτης), ούτε Πουέρτα, ούτε καμια Σολ δεν είχαμε κάψει μέχρι να φάμε αγκωνιά να ξυπνήσουμε και να ξεκουνήσουμε τον βολεμένο μας να εξεγερθεί στην Πλατσα δε λα Κονστιτουθιόν & στον Τόρε Μπλάνκα ή ελληνιστί στην Πλατεία Συντάγματος & στον Πύργο το Λευκό!

Δε μπορώ τη συμβιβασμένη ζωή, έχω ένα ελλάτωμα από παιδούλα. Θέλω το Μεσογειακό ταμπεραμέντο να αποδεικνύεται έγκαιρα σε όλες της χώρες της Μεσογείου, η δε επαναστατική διάθεση να ταρακουνάει που και που τον ψεκασμένο μικρόκοσμό μας. Εδώ και ένα χρόνο η μόνη μας συμμετοχή, η μόνη αντίδραση στα χαστούκια που τρώμε είναι του τύπου:

-Σου κόβω το μισθό σου – αψού, ψεκάστηκα

– Απολύεσαι – αψού, ψεκάστηκα

– Για να ζεσταθείς θα καις κάρβουνο, σαν αυτό που καίει η κεφαλή και μέσα και έξω απ’τη Βουλή – γαμώτη λεκιάστηκα

Αυτοί αντέδρασαν πριν γίνουν μαλλιά κουβάρια , αυτοί αγανάκτησαν. Μακάρι να αποδειχτώ υπερβολική αλλά δε μπορώ να μην αναρωτηθώ αν η αντίδραση μας είναι ουσιαστική αντίδραση στην κατάντια που βιώνουμε, ή αν είναι απλά μιμητισμός, μη μας βρει η δική μας πλατεία ανεξέγερτους.  Αναρωτιέμαι έντονα πως θα γραφτεί η Ιστορία για εμάς μετά από το παράδειγμα των Los Indignados… Los Indignados the sequel ή just Lost… οι Αγνοούμενοι;

(Αναδημοσίευση από το eyedoll. Διαβάζετε φανατικά Psycho Shrink και στο πιο hot site για γυναίκες και όσους τις αγαπάνε τρελά!)

Αρέσει σε %d bloggers: