Tag Archive: Όνειρο


στο ημίφως…


Αυτό το post συνετέθει στο ημίφως… ως συνήθως (φόρος τιμής στην Ελιούλα)… Γι αυτό και γράφω ψιθυριστά, δεν είναι δύσκολο, πατάω τα κουμπάκια αέρινα και χοροπηδηχτά, σχεδόν δεν τα αγγίζω…

Είναι σκοτάδι και όταν είναι σκοτάδι που με βρίσκει ξύπνια, βλέπω home cinema στο ταβάνι. Έτσι μαύρο όπως είναι όλη η μαυρίλα της σκέψης μου κάνει κάνει προβολή στη μπιμπικιασμένη μπογιά…

Απόψε λοιπόν, που εγώ κάτι έχω, είμαι εδώ μα απέχω (διαχρονικά λόγια, διαχρονικών γυναικών) βλέπω ένα έργο με όνομα «Το βλέπω στο ταβάνι μου, το χρέος, μου και σβήνω» Πρωταγωνιστούν οι σκέψεις μου, οι ανησυχίες μου, οι υποχρεώσεις μου… το τρίπτυχο της απόλυτης αυπνίας. Συμπρωταγωνιστούν το μνημόνιο, η μιζέρια, η κλάψα, το τρίπτυχο της απόλυτης μαλακίας.

Οι σκέψεις μου: ενίοτε αισιόδοξες – επιρροή του Διδύμου-, συχνά μαύρες κι άραχνες – επιρροή του Ιχθύ που ήρθε και μου κόλλησε για ωροσκόπος -, συνήθως ραγδαίες, μα ποτέ τυχαίες, ταξιδεμένες, μα ποτέ ληγμένες!

Οι ανησυχίες μου: ανησυχώ για τα πάντα γιατί έτσι με έμαθαν να ζω, ανησυχώ για το αν θα κάνει σεισμό, μήπως λιώσει το παγωτό, πότε θα δω συναυλία στο Λυκαβητό, πότε θα ξεπεράσουμε τον πυρετό, πότε θα σου ρίξω στη μούρη ένα αυγό, μελάτο, μα πάντα στυλάτο.

Οι υποχρεώσεις μου: εδώ παρακαλώ να απομακρυνθούν τα ανήλικα από την οθόνη γιατί ακολουθούν σκηνές άγριου σεξ. 6 και κάτι τις στο πόδι, τρέχω, φθάνω, ξανατρέχω κάποτε δεν φθάνω μα σημασία έχει η διαδρομή και όχι ο προορισμός… Τέτοια τσιτάτα μας ποτίζουνε για να αλληλοπαιζόμαστε ότι και καλά είμαστε παραγωγικοί. Α… επίσης αναπνέω… ακόμα!

Οι συμπρωταγωνιστές είναι σικέ, δεν τους αντέχω. Βαριά τσιγάρα σε ληγμένο πακέτο, ωστόσο σήμερα η μουνοκλαψίαση έκανε διακοπούλες γιατί επιμηκυνθήκαμε και εκτός από το χέσιμο η φοράδα έριξε και ένα κατούρημα στο αλώνι… δε βρίζω συνήθως, μιλάω τη γλώσσα που τους πρέπει, σκοτάδι είναι άλλωστε, κανείς δεν ακούει…

Το end πλησιάζει και πράγματι θέλω να είναι happy, μπας και γλιτώσω και το χάπι. Πριν η ώρα γίνει επικίνδυνα μικρή, καθότι δε αύριο δεν είναι Κυριακή, ούτε κοντή, ούτε γιορτή, μέσα στο ημίφως, κλείνω τα μάτια και ονειρεύομαι…

Advertisements

Όνειρο ήταν…


Έχω πολύ καιρό να τα πω έξω από τα δόντια, τόσο καιρό τα κράταγα μέσα από τα δόντια και έσκασα… Και αντί να κάνω Όνειρο σε πελάτες έκανα στον εαυτό μου… Ναι αυτό ακριβώς το δοκίμασα ΚΑΙ αυτό… αυτοψυχανάληση, αυτοντοπάρισμα, αυτοχαπάκιασμα… τα κατάφερα και ασχολήθηκα και λίγο με τον εαυτό μου. Και πρέπει να σας πω ότι με βρίσκω πολύ ενδιαφέρουσα. Τελικά πρέπει να την περάσεις την κρισάρα σου για να κάνεις την ψυχανάλυσή σου και να γνωρίσεις τον εαυτό σου, να τον φροντίσεις, να του κάνεις τα χατήρια, να τον ακούσεις τι σου φωνάζει καιρό τώρα και εσύ τον αγνοείς! Οι εσωτερικές φωνές δεν είναι πάντα  δείγμα ότι σιγά σιγά το χάνεις, μήπως είναι η τελευταία προειδοποίηση να προσπαθήσεις να το βρεις πριν το χάσεις για πάντα;

Με βρήκα λοιπόν, με άκουσα και οι δικές μου εσωτερικές φωνές είναι που με πιέζουν να βγούν έξω από τα δόντια…

Όνειρο ήταν, κάποτε ζούσα σε μια χώρα και ήμουν περήφανη για αυτή, τώρα θέλω να φύγω μακριά της…

Όνειρο ήταν, κάποτε δήλωνα ιδεαλίστρια, τώρα με βρίσκω αδεαλίστρια, αδιάφορη, απαθή, αλλού…

Όνειρο ήταν, κάποτε συνδικαλιζόμουν, τώρα στη σκέψη θα ζαλιζόμουν…

Όνειρο ήταν, κάποτε είχα όνειρα, τώρα έχω μόνο υποχρεώσεις, προθεσμίες, υπολογισμούς και λογαριασμούς…

Όνειρο ήταν η πουτίγκα σου χρυσή μου, αλλά τώρα είμαστε σε δίαιτα χρόνια, δίαιτα που ξεκινάει πρώτα από το μυαλό για να μας πιάσει με το μαλακό και τον κώλο…

Βαριέμαι και θα πάρω κότες… ναι οι λύση είναι κότες, να μην τα πληρώνω τα αυγά χρυσά, αλλά να μου κάνουν τα χρυσά αυγά που θα πετάω σε όποιον μου χαλάει το όνειρο τόσο ξεδιάντροπα. Δεν θέλω άλλη διακαναλική δικτατορία, ούτε μονοκαλακικό Πρετεντερισμό, το όνειρό μου πίσω παρακαλώ. Δεν θέλω άλλες Βάσιες Παναγοπούλες, ούτε Ψινάκηδες για υποψηφίους, ούτε αγήρτες Καρατζαφερικούς ιδεολόγους, μου χαλάνε την κομπόστα και δεν υπάρχει μία να πάρω νέα υλικά, τις κομπόστες μου πίσω παρακαλώ.

Α και πριν τρέξω και πάλι σήμερα πίσω από τα άγχη μου… μια δήλωση… μαζί δεν τα φάγαμε, άντε να τα μυρίσαμε λίγο και οι τζούρες δεν χορταίνουν τον πεινασμένο λαό κύριοι χορτασμένοι!

Ραντεβού στις κάλπες, τις κάλτσες τις αφήνω για τους ξεκάλτσωτους!

Αρέσει σε %d bloggers: