Οι ξεγραμμένοι δεν γιορτάζουνε ποτέ - Psycho Shrink

Φέτος οι γιορτινές μέρες ήταν άκρως άθλιες.

Πήγαινες σε μαγαζί να αγοράσεις ένα καλσόν και σιχτίριζες την ώρα και τη στιγμή που δεν κυκλοφορούσες ξεκάλτσωτη, να σφίξουνε και οι κώλοι.

Εκτός από την οικονομική ενίσχυση των μαγαζιών, έπρεπε να παράσχεις και την ψυχολογική υποστήριξη στο μαγαζάτορα, την κόρη του, που έκλαιγε πίσω από το ταμείο και το σκυλάκι του, που έγλειφε το ίδιο κόκαλο ένα μήνα τώρα.

Πήγαινες σε παιχνιδάδικο να πάρεις τα δώρα στα βαφτιστήρια, για να ανακαλύψεις πως τα λεφτά σου έφταναν μόνο για τα  ξεχαρβαλωμένα ήδη απ΄το ράφι, Κινέζικα, που όταν τους πατάς το κουμπάκι, απλώς τους πατάς το κουμπάκι και δεν κάνουν τίποτα.

Αν σου περίσσεψε το κάτι τις και το επένδυσες σε φαΐ, σε έπιασαν οι τύψεις με το μπούτι στο χέρι σε μάχιμη θέση και σου βγήκε ξινή η γαλοπούλα, μαζί με τη γέμιση.

Είπες να δεις  τηλεόραση να ξεχαστείς και από τα νεύρα σου κατέληξες να βάλεις ηλεκτρική σκούπα στους κουραμπιέδες και  να σπυρώσεις τα μελομακάρονα από τα μέλια.

Η κωλοκατάσταση μετέφερε στα μέσα σου μια απροσδιόριστη ενοχή, ακόμα και για το αμύγδαλο που μασούλαγες, με την αίσθηση ότι και αυτό το χρωστάς κάπου.

Όσο να είναι, δεν ήταν και το πιο ευχάριστο να κάνεις ρεβεγιόν μπροστά στο μόνο εορταστικό πρόγραμμα, τις ειδήσεις, με νέα που μάχονται ανελέητα την επίδραση των ηρεμιστικών στο αίμα σου.

Οι προσδοκίες σου και οι ελπίδες σου, έχουν  πλέον περιοριστεί στο να παλέψεις να μη χάσεις και αυτά τα λίγα που σου έχουν απομείνει. Το γεγονός αυτό και μόνο, έρχεται σε πλήρη αντίθεση με την ίδια τη φύση σου, που θέλει διαρκώς περισσότερα, όχι από απληστία απαραίτητα.

Γιατί έτσι είσαι φτιαγμένος. Να κάνεις βήματα μπροστά, όχι να υποχωρείς άτακτα, με την ουρά στα σκέλια.

Η ψυχολογία σου πια, έχει γίνει σαν τον καιρό στην εποχή του φαινομένου του Θερμοκηπίου.

Λιώνουν οι πάγοι σου, καταρρέουν τα βουνά σου, πλημμυρίζουν οι ακτές σου. Παγώνουν τα νότια μέρη σου και ζεσταίνονται τα βόρειά σου. Μια κοκκορέτσι, τρεις στουπέτσι.

Και πάνω που χαιρόσουν τα φωτάκια στο δέντρο σου, σηκώνεται η κλάρα να σου χώσει χαστούκι.

Τι χαίρεσαι μωρή ελαφρόμυαλη, μωρή ξεμυαλισμένη; Τα φωτάκια θα μαζευτούν στις 8 του μήνα και τότε τι θα αναβοσβήνει στη ζωή σου; Οι αναμνήσεις, οι χαρές και τα χαμόγελα που ζωγραφίστηκαν για δυο βδομάδες στο πρόσωπο με δυσκολία;

Νομίζω ότι το χειρότερο σημάδι εξαθλίωσης είναι η κρυφή ενοχή που αισθανόμαστε όλοι.

Οι τύψεις πως κάπου φταίμε για ό,τι αποκτήσαμε. Η αίσθηση πως το πάπλωμα που σε σκεπάζει, δεν ήταν ποτέ δικό σου.

Ήταν της αγριόχηνας που πέταγε ελεύθερα και ξεπουπουλιάστηκε, για να σε ζεστάνει ένα κρύο βράδυ.

Και μια και ξημερώνουν τα Φώτα, πεφωτισμένε αναγνώστη, σκέψου το εξής και άναψε φώτα πορείας: τι σε κάνει να αισθάνεσαι ασφαλής;  Φυσικά, να έχεις κάτι κτήμα σου, να ανήκεις κάπου, να έχεις δηλαδή και να σε έχουνε.

Τι απογοήτευση που τόσα χρόνια μετά από όνειρα, κόπο και προσδοκίες, ανακαλύπτεις πως και έχεις και σε έχουνε.

‘Έχεις άμμο που τρέχει ανάμεσα στα δάχτυλά σου και σε έχουνε χεσμένο.

Αναδημοσίευση από EYEDOLL

Advertisements