Tag Archive: παπούτσια



Πάντα έτσι θα είναι οι Κυριακές από εδώ και πέρα; Πάντα έτσι θα είναι οι ΔΕΘ από εδώ και πέρα;

Στη μέση της μπριζόλας μου κάθισε ο φόρος αποτόμως και δε χώνεψα. Τι την ήθελες την προίκα πατέρα; Την πλήρωσες μια να μου αγοράσεις τον αέρα, μια να μου τη χτίσεις και τώρα στην ιδιοκτησία μου πληρώνω το ενοίκιο στον ιδιοκτήτη κράτος;

Αυτά τα μέτρα έπρεπε να ισχύουν άλλες εποχές. Τότε που το καημένο το φτωχοκόριτσο νόμιζε ότι δεν θα του περάσει βέρα στο χέρι επειδή δεν είχε σπίτι για προίκα. Τότε που οι μάγκες παντρεύονταν ντουβάρια και μόστραραν για ιδιοκτήτες.

Πως αλλάζουν οι εποχές όμως… πάει η προίκα, πάνε τα προικοσύμφωνα, πάει το όνειρο για δικό σου κεραμίδι επάνω από το διαταραγμένο σου, πάει η ιδιόκτητη εξοχική κατοικία, πάνε τα πολλά τετραγωνικά. Τώρα θα γίνεται η μάχη της γκαρσονιέρας. Όσο πιο μικρό, τόσο πιο καλό! Και ενοίκιο ακόμα καλύτερα δεν το συζητώ… το βαρέθηκες σε μπεζ, το αλλάζεις με το άλλο το απέναντι μπλε. Σου χαράχτηκε το παρκέ; Τα μαζεύεις και πας σε ένα στου Γκύζη που το δίνουν με γρανίτη. Αυτό είναι… να μην υπάρχει δέσμευση, είναι και αυτό μια μορφή ελευθερίας.

Έπειτα είναι και το άλλο… την προίκα μου εγώ που θα τη δώσω; Γιατί γονική παροχή δεν παίζει! Ένα σπίτι να το μοιράσω στα δυο μου τα παιδιά πληρώνοντάς το διπλό;

Έτσι όπως πάει το πράμα, κάθε ντουβάρι θα κρύβει και έναν καημό, κάθε πλακάκι, ένα μάτσο ευρώ, και κάθε τζακούζι δάκρυα! Κλαίγανε οι ενοικιαστές, θα κλαίνε και οι ιδιοκτήτες;

Κάτι ήξερα που όλες μου τις επενδύσεις τις έκανα τόσα χρόνια σε κινητά και όχι ακίνητα! Τουλάχιστον τις κινητές μου επενδύσεις τις βλέπω τις φοράω, τις συνδυάζω, τις έχω σε πολλά χρώματα και σχέδια και ας γκρίνιαζε η μάνα ότι αν δεν είχα τόσα παπούτσια και ρούχα 2 διαμερίσματα θα είχα τώρα! Φαντάσου να με έβρισκε η ΔΕΘ με συν 2 διαμερίσματα, τουλάχιστον το βρακί μου δεν πληρώνει φόρο ακόμα!

Κάτι τέτοια γίνονται αναπάντεχα και το ψώνιο γίνεται μεγαλοεπενδυτής, ο τσιφλικάς ρεμάλι και το ρεμάλι προνομιούχος…

Ζούμε στην εποχή των μεγάλων ανατροπών και δεν είναι λίγο αυτό, η ανατροπή να σου γίνεται συνήθεια… παρανοήστε ποικιλοτρόπως… εδώ όλα επιτρέπονται!


Σήμερα είχα να πάω σε γάμο μεσημεριανό μιάμιση ώρα έξω από την Αθήνα. Κοινώς μαρτύριο!

Από την αγωνία μου να προλάβω να τα σιδερώσω όλα και να βγω αιθέρια ύπαρξη από το σπίτι, δεν έκλεισα μάτι το προηγούμενο βράδυ. Να βάλω το φόρεμα το κόκκινο, ή το σατέν που με αγκαλιάζει ωραία; Και παπούτσια; Εδώ σε θέλω… ποιο από όλα τα παιδιά σου να διαλέξεις που όλα μιλάνε κατευθείαν στην καρδιά μου όταν ανοίγω την πόρτα του μικρού τους δωματίου;

Μεγάλα προβλήματα για ένα μικρό συμβάν και αναφέρομαι στην τελετή μυστήριο. Τελικά η αιθέρια ύπαρξη έμεινε άυπνη με τον κύκλο στο μάτι να σέρνεται ως το πάτωμα, αλλά από παπούτσια έσκιζε!

Στο τσακ την πρόλαβα τη νύφη, αφού σκαρφάλωσα στο γραφικό ξωκλήσι με δωδεκάποντο να μοιάζει σχεδόν παρεξηγημένο από την ταλαιπωρία και τον ήλιο να με έχει μετατρέψει σε ένα σχεδόν αυτόφωτο αστέρι… έσκασα, αλλά είχα μια λάμψη μαγική.

Μάλλον ο γάμος το πήγαινε για εναλλακτικός, με πρώτο στοιχείο το ναό στην άκρη του θεού γωνία και θέα ανασοαρπάχτρα!

Ο εναλλακτικός γάμος μέχρι τα μισά του εμφάνιζε τάσεις ανησυχητικής ρουτίνας, με παπά ροδάνι να φτύνει το Ευαγγέλιο με ευγλωττία ανεπανάληπτη, όλο τον ιδρώτα των παρευρισκομένων να γαργαλάει τη μύτη μου, κλιματισμούς σε λιτότητα και βεντάλιες να έχουν πάρει φωτιά.

Έπειτα ήταν και το ρύζι… μα δεν καταργήθηκε αυτό το έθιμο; Απέξω το ρίχνουν όλο το Καρολίνα πλέον; Απέξω και στα μαλλιά μου;

Στο δρόμο για το κέντρο που ήλπιζα να είναι απόκεντρο, χάθηκα. Τι γεφυράκια πέρασα τι αλλοδαπούς μάταια ρώταγα που ντεν ήξεραν, με έπιασε ο γνωστός πονοκέφαλος και νομίζω ότι η σκιά στο μάτι μου ταράχτηκε και σκίασε το βλέμμα μου ακόμα πιο πολύ.

Αγχωμένη και αργοπορημένη περπατούσα στην είσοδο του κέντρου που ήταν προς απογοήτευσή μου απόλυτα κοσμικό και με μια παγωμένη σανκγρία στο χέρι παρακολούθησα όλο το σενάριο της τυχαίας χολιγουντιανής ταινίας.

Η ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΣΤΟ eyedoll

Αρέσει σε %d bloggers: