Tag Archive: οικονομική κρίση



Το μάτι μου είχε κολλήσει ώρες στο σαπούνι το μισοβρώμικο, το πολυκαιρισμένο, το φτυσμένο.

Ένα διάστημα είχα κολλήσει να πλένομαι με πράσινο σαπούνι, γιατί διάβασα ότι είναι τίγκα στα υγιεινά συστατικά.

Μου μοσχομύριζε και το λανσάρισα κάμποσο καιρό.

Το έβαλα παντού, επάνω μου, στα ρούχα μου, μέχρι που το δοκίμασα στα μαλλιά μου και επήλθε η ρήξη. Μου τα άφησε πιο λαδωμένα και από την τρίτη μέρα αλουσιάς.

Το γύρισα στο αφρόλουτρο και στο σαμπουάν, που κάνουν και πιο πολλές μπουρμπουλήθρες.

Έφτυσα το σαπούνι, εκείνο που έχει τόσες φουρτούνες να θυμηθεί.

Τόση ένδοξη ιστορία, με προγόνους που είδαν τη ζωή τους να σβήνει σε ένα στρατόπεδο συγκέντρωσης. Είδαν την ελπίδα τους να κυλάει σε έναν φούρνο. Πήγαιναν για μπουρμπουλήθρες και κατέληξαν ζουμί.

Ταυτίστηκα απότομα, ένιωσα τύψεις που το είδα ζαρωμένο στη γωνιά του.

Ο Θεός των μικρών πραγμάτων, κάποιες φορές δεν επιτελεί σωστά το έργο του. Τα αφήνει στην αφάνεια, ανεξάρτητα από την αξία τους. Το μόνο που χρειάζεται, είναι να ξέρεις που και πότε θα τα χρησιμοποιήσεις και αυτά είναι έτοιμα και ικανά να φέρουν εις πέρας την αποστολή τους.

Το πήρα ξανά στα χέρια μου και άρχισα επίμονα να το εξαφανίζω σιγά-σιγά πάνω στο δέρμα μου και κάτω από τις άτακτες σταγόνες του νερού.

Ξέπλενα τις βρωμιές όλες, τις μελανιές, τις πληγές, με μανία το συρρίκνωνα, πετώντας από πάνω μου ό,τι με είχε πνίξει στο παρελθόν, το παρόν και το μέλλον μου μαζί.

Έλιωσε στο τέλος και έμεινα με μια αίσθηση φρεσκάδας.

Έλεγξα σπιθαμή προς σπιθαμή την ύλη μου. Ήταν εκεί, δεν είχε υποχωρήσει, με όλα τα σημάδια που φέρει ο χρόνος, με τις εμπειρίες, τα λάθη για όσα έκανα και όσα δεν έκανα, όσα θέλησα μα δεν τόλμησα. Όλα ήταν εκεί.

Δεν έγινα σαπούνι και εγώ τελικά. Αντιστάθηκα στις πιέσεις που μάλλον πάντα στόχευαν να με μετατρέψουν σε ένα μικρό, μισοβρώμικο, πολυκαιρισμένο κομμάτι λιωμένης ελπίδας, που ζηλεύει το αφρόλουτρο.

Νομίζω ότι έχοντας πια εξαντλήσει τη σαπουνολογία και έχοντας επιβιώσει των επίφοβων στρατοπέδων, μπορώ να χαλαρώσω, να χαμογελάσω και να μπουρδολογήσω.

Οι Γερμανοί πάντα θα ξαναέρχονται να μας επισκέπτονται, τάζοντάς μας σαπουνόφουσκες και ένα γερό μπάνιο.

Λίγο όμως να γύρεις, να κοιτάξεις μέσα στον αντικατοπτρισμό, να ‘σου τον ευδιάκριτος ο φούρνος που σε προορίζουν.

Μην ακούτε μπουρμπουλήθρες, είναι στάχτη στα μάτια ή μάλλον σαπούνι στα μάτια, να τσούζει, να μη βλέπεις πως αυτό που τρως δεν είναι κέικ, δεν είναι ραβανί.

Είναι μπαγιάτικη μπομπότα, είναι ο φούρνος που σου φτιάχνει η Γερμανική της μπότα

(ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ eyedoll.gr)


Όλο αυτό τον καιρό, κυκλοφορώ με μια ξινίλα στη μούρη.

Μου λέει ο κόσμος καλημέρα, χαμογελώ συγκαταβατικά και μέσα μου βρίζω μέχρι να καθίσουν οι φλέβες στο λαιμό μου, που αν τις αγγίξεις, μέχρι και καντάδα σου βγάζουν από το τέντωμα.

Η επιδερμίδα μου νομίζω είναι γεμάτη νευρώνες, που αντιλαμβάνονται την ανάσα όσων βρίσκονται τριγύρω μου, σε σημείο που φαντασιώνομαι ότι σηκώνομαι και βουλώνω τα ρουθούνια τους να σκάσουν.

Κατά τα άλλα, μη με φοβάστε, δεν μου τυχαίνει συχνά. Είμαι καλόβολος άνθρωπος.

Έχουν απλά διαταραχθεί τα μέσα μου, με όλα αυτά τα γεγονότα που περνάνε σαν σαΐτες γύρω μου και με έχω τσακώσει να σκύβω υποσυνείδητα για να μη με πάρει καμιά ξώφαλτση.

Πριν κάνα δίχρονο, το πρώτο πράγμα που έκανα όταν ξύπναγα, ήταν να φτιάξω καφέ και να απολαύσω με όλες μου τις αισθήσεις τη μυρωδάτη διαδικασία.

Τώρα κοιμάμαι με το τηλέφωνο δεμένο στο χέρι μου, μη χάσω καμιά ειδοποίηση και μάθω τελευταία ότι άλλαξε πάλι ο πρωθυπουργός, μούντζωσε ο τάδε τον παρατάδε και τα γνωστά λοιπά, με αποτέλεσμα να σέρνομαι παντού, με την αίσθηση ότι είμαι ενημερωμένη αλλά τελικά, καταρρακωμένη.

Όλη αυτή η εξαθλίωση μου έχει προκαλέσει μια έντονη επιθετικότητα, που κάποιες φορές ξεσπάει στα λάθος άτομα.

Δε βρίσκω πάρκινγκ ή βρίσκω κοντά στο σπίτι μου, γεγονός που λογικά ακυρώνει τη συνήθεια να πηγαίνω με το αυτοκίνητο στη δουλειά; Καλύτερα να μην πέσετε στο διάβα μου εκείνη τη μέρα.

Το στράβωμα επηρεάζει όλη μου την ψυχολογία και όλη τη μέρα τρώγομαι να τσακωθώ για να ξεφορτώσω.

Τι σου τη σπάει; Θα το θυμηθώ και θα το κάνω. Θα «αφήσω» το θερμοσίφωνα ανοιχτό, θα «ξεχάσω» να πληρώσω όλους τους λογαριασμούς, θα «αφήσω» το χτεσινό φαγητό εκτός ψυγείου, θα ασχολούμαι όλη μέρα με το σπασμένο μου νύχι, θα επικοινωνώ με φωνήεντα και θα ακούω Scorpions στη διαπασών.

Εφηβική η αντίδρασή μου; Αντιδραστική η εφηβεία μου; Αιώνιο έφηβο με λένε και τα άστρα, γιατί να πάω κόντρα σε ό,τι είμαι χρόνια τώρα;

Ξέρεις τι είναι να κουβαλάς ένα εσωτερικό άγχος, να το πηγαίνεις πέρα δώθε, μαζί με την οργή ενάντια σε μια πραγματικότητα που δεν την επέλεξα, δεν τη διαμόρφωσα, απλά έτυχε να ενταχθεί στο δικό μου timing, επειδή τώρα αποφάσισαν άλλοι για εμένα;

Ξέρεις τι είναι να θες να γράψεις ένα κείμενο για το eyedoll μέσα στα φρου- φρου και τα αρώματα, να γράψεις για έρωτα, για σχέσεις, για ουτοπίες λαχταριστές και να αυτομαστιγώνεσαι μέσα στις τύψεις, ότι αν δεν αναλύσεις την κρίση, μπορεί να σου κρατήσει μούτρα και να μαζευτεί του κόσμου όλου η αγωνία σε μαύρο συννεφάκι, που θα κατουράει από πάνω σου;  Μόνο για την πάρτι σου.

Βαρύ το φορτίο, της καθημερινότητας. Βαρύ το φορτίο των ΜΜΕ. Βαρύς ο νταλκάς της Ευρώπης. Βαρύ το δόγμα της Δύσης.

ΓΙΑ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΤΟΥ ΑΡΘΡΟΥ ΚΛΙΚ ΕΔΩ!

Αρέσει σε %d bloggers: