Tag Archive: μαμά


The Someday Syndrome


The someday syndrome - Milf

Όταν ήμουν παιδάκι, υπήρχε ένα βασικό μότο που έπαιζε σε διάφορες φάσεις της ζωής μου: «Δεν υπάρχει δε μπορώ, υπάρχει δε θέλω».

Το άκουσα μια, το άκουσα δυο, μεγαλώνοντας άρχισα να το πιστεύω και να το δοκιμάζω.

Όντως, συνειδητοποίησα πως όσα δεν κατάφερα, μάλλον δεν τα θέλησα πολύ και η πρόκληση ολοένα ανανεωνόταν, οι δυνάμεις ολοένα δοκιμάζονταν.

Ως άνθρωπος που πραγματικά έκανε αυτό τελικά, στάση ζωής και κοσμοθεωρίας, κατέληξα να ασχολούμαι με χιλιάδες διαφορετικά πράγματα, σε σημείο που κάποιες φορές η μέρα δεν είναι αρκετή με τις 24 ώρες της.

Σαν μαμά, σαφώς και το εφάρμοσα στις κόρες μου.

Δεν μπορώ να υποστηρίξω ότι είμαι η κλασική μαμά βέβαια, που έχει μανία με τους κανόνες, κυρίως εφόσον οι κανόνες με ενοχλούν και με κουράζουν.

Αλλά το μότο, είναι ένας βασικός κανόνας που πρέπει να ακολουθούν, ειδικά όταν αρχίζει το γνωστό κλαψούρισμα: δε μπορώ να μαζέψω το δωμάτιό μου, δε μπορώ να λύσω την άσκηση, δε μπορώ να ντυθώ, δε μπορώ, δε μπορώ, δε μπορώ.

Αισθάνομαι ότι από τη στιγμή που θα δεχθώ αυτή τη δικαιολογία, αυτόματα συνωμοτώ εναντίον τους, συναινώ στο να μη μάθουν ποτέ να διεκδικούν, να ονειρεύονται και να παλεύουν να πραγματοποιήσουν τα όνειρά τους.

Πρόσφατα, στις μπλογκότσαρκές μου, ανακάλυψα ένα site που μου θύμισε άλλο ένα ρητό, με το οποίο με βομβάρδιζε η δική μου μαμά.

Φαντάζομαι ότι όλοι το έχετε ακούσει στην παιδική σας καριέρα το «Μην αναβάλεις για αύριο αυτό που μπορείς να κάνεις σήμερα».

Αυτό και αν μου την έσπαγε αφάνταστα κάποτε. Ως φανατική οπαδός της αναβλητικότητας, βαριόμουν απίστευτα.

Η τάση της αναβλητικότητας λοιπόν, σήμερα, έχει αποκτήσει το όνομα «the someday syndrome» και πολύ μου άρεσε, ειδικά όταν αναλογίστηκα πόσο πολύ μας μιμούνται τα παιδιά μας.

Ο κώδικας συμπεριφοράς ξεκινάει από εμάς, τη μαμά και το μπαμπά: «άσε, βαριέμαι να βάλω πλυντήριο σήμερα, θα το κάνω κάποια στιγμή αύριο, βαριέμαι να πληρώσω το λογαριασμό σήμερα στην ουρά της τράπεζας, θα το κάνω κάποια στιγμή…ποτέ!».

Η μικρή μου κόρη, όταν δεν της αρέσει το φαγητό λέει πάντα «θα το φάω αργότερα», όπου αργότερα, ίσον το ίδιο ποτέ.

Οι ευκαιρίες δεν μας περιμένουν, αυτό είναι το μόνο σίγουρο.

Και αυτός είναι και ο μόνος λόγος που αποφάσισα να αρχίσω να εφαρμόζω τα «παλιομοδίτικα» ρητά της μαμάς στα δικά μου παιδιά, σε κόντρα με τους δικές μου νεωτεριστικές τάσεις.

Κυρίως, το κάνω για να μη φτάσει ποτέ η στιγμή, που υποτιμώντας τις δυνατότητές τους, θα φθάσουν να πιστέψουν ότι δεν μπορούν να είναι ευτυχισμένες ή να αναβάλουν στιγμές ομορφιάς, στιγμές αγάπης, στιγμές ζωής για αύριο.

Αναδημοσίευση από EYEDOLL

Advertisements

Η γενιά του Last Christmas


Η γενιά του Last Christmas - Psycho Shrink

Από μικρή νομίζω πως τις γιορτές πρώτα τις μύριζα και μετά τις ζούσα.

Ήταν εκείνες οι στιγμές που με ξύπναγαν οι μυρωδάτες συνταγές της μαμάς και με πήγαιναν κατευθείαν κουζίνα για μελομακάρονο και κουραμπιέ.

Μετά, ερχόταν και η γιαγιά  με τις δίπλες της. Αυτές ήταν η αδυναμία μου.

Έκλεινα τα μάτια, έπαιρνα βαθιά ανάσα και ανέπνεα γιορτινή Χριστουγεννιάτικη ατμόσφαιρα.

Μεγαλώνοντας, οι μυρωδιές άλλαξαν.

Η εφηβεία μας βρήκε όλες τις εκκολαπτόμενες γυναίκες, σε δίαιτα από τα γλυκά. Βλέπεις, μας απασχολούσαν οι μυρωδιές, του Γιώργου, του Χρήστου, του Μάνου.

Έκλεινα τα μάτια, έπαιρνα βαθιά ανάσα και ανέπνεα ερωτική Χριστουγεννιάτικη ατμόσφαιρα.

Θα μου πείτε, μυρίζει ο έρωτας αλλιώς τα Χριστούγεννα;

Όλα μύριζαν αλλιώς στον εφηβικό έρωτα, ακόμα και τα Χριστούγεννα. Ήμασταν βλέπεις η γενιά του Last Christmas, στα πρώτα βήματα, στη λαμπρή του καριέρα.

Τότε που δεν το είχες ακούσει από παντού, να το ξεράσει το σύστημά σου. Τότε που πίστευες πως ο George Michael όταν στόλιζε το δέντρο με την καλή του, κρατιόταν επιμελώς μακριά από τα κλαδιά του, για να μη λαμπαδιάσουν από τη φωτιά που έκαιγε μέσα του.

Κάθε φορά που της έδινε τη γυαλιστερή μπάλα και συναντιόνταν τα βλέμματα, βουρκωμένες έφηβες βίωναν ανεπαίσθητες μυρωδιές αναστάτωσης, στολισμένες με φωτάκια, γιρλάντες σε ξύλινα καλυβάκια, ξεχασμένα,  σε κάτασπρες βουνοκορφές.

Ρομαντικό; Πολύ…Η χριστουγεννιάτικη εφηβεία μύριζε πολύ ρομάντζο.

Λίγα χρόνια μετά, τον έρωτα πια δεν τον μύριζες μόνο, τον ζούσες.

Έκλεινα τα μάτια, έπαιρνα βαθιά ανάσα και ανέπνεα παθιασμένη Χριστουγεννιάτικη ατμόσφαιρα.

Δε θα ξεχάσω τα Χριστούγεννα των φοιτητικών μου χρόνων στη Βυτίνα. Μύριζα ολόκληρη φιλιά, χάδια, πόθο!

Τη Βυτίνα τη μύρισα πολύ αργότερα βέβαια, σε ένα δεύτερο τουρ, γιατί τότε μύριζα μόνο Νίκο.

Με τα χρόνια, ξεχνάς να προσέχεις αυτό που σου ζητάνε οι αισθήσεις σου ή μάλλον, δίνεις πιο πολύ σημασία σε μια μόνο αίσθηση που υπερισχύει όλων, την όραση.

Μπαίνεις στη φάση της αδιαφορίας για τα πάντα και οριοθετείς τη δική σου κυνική φιλοσοφία.

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, ρίχνεις αισθήσεις, παραισθήσεις, βλέμματα, λέξεις και συνήθειες στο ίδιο καζάνι. Τα βράζεις στο φουλ και αποστειρώνεις τον οργανισμό σου από ευαισθησίες.

Αυτή ακριβώς η φάση είναι που ξορκίζει και τα Χριστούγεννα από τη ζωή σου. Βλέπεις φωτάκια, δέντρα, γιρλάντες και γκράντε εικόνες με χρώματα, που έρχονται σε πλήρη αντίθεση με την ασπρόμαυρη ζωή σου. Ό,τι σου τραβάει το μάτι χάνει στα σημεία, καθώς υπόκειται σε συγκρίσεις σκληρού ρεαλισμού.

Χθες, βρεγμένη, ζορισμένη, λίγο αφηρημένη, ανέβαινα τα σκαλιά του πατρικού μου.

Έφθασε μια γνώριμη μυρωδιά στα ρουθούνια. Μελομακάρονα και κουραμπιέδες της μαμάς.

Έκλεισα πάλι τα μάτια, πήρα βαθιά ανάσα και μύρισα το μελωμένο γλύκισμα, τη ζάχαρη άχνη, το ποτισμένο από τη βροχή χώμα, το σαμπουάν από τα μαλλιά μου που έσταζαν, κάποια ξύλα που καίγονταν σε γειτονικό τζάκι.

Νομίζω πως μετά από τόσο στολισμό, εκείνη τη στιγμή μόνο κατάλαβα ότι ήταν Χριστούγεννα, γιατί σταμάτησα να βλέπω φανταχτερές επιφάνειες.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΔΩ!!

 

Αρέσει σε %d bloggers: