Αυτό το post συνετέθει στο ημίφως… ως συνήθως (φόρος τιμής στην Ελιούλα)… Γι αυτό και γράφω ψιθυριστά, δεν είναι δύσκολο, πατάω τα κουμπάκια αέρινα και χοροπηδηχτά, σχεδόν δεν τα αγγίζω…

Είναι σκοτάδι και όταν είναι σκοτάδι που με βρίσκει ξύπνια, βλέπω home cinema στο ταβάνι. Έτσι μαύρο όπως είναι όλη η μαυρίλα της σκέψης μου κάνει κάνει προβολή στη μπιμπικιασμένη μπογιά…

Απόψε λοιπόν, που εγώ κάτι έχω, είμαι εδώ μα απέχω (διαχρονικά λόγια, διαχρονικών γυναικών) βλέπω ένα έργο με όνομα «Το βλέπω στο ταβάνι μου, το χρέος, μου και σβήνω» Πρωταγωνιστούν οι σκέψεις μου, οι ανησυχίες μου, οι υποχρεώσεις μου… το τρίπτυχο της απόλυτης αυπνίας. Συμπρωταγωνιστούν το μνημόνιο, η μιζέρια, η κλάψα, το τρίπτυχο της απόλυτης μαλακίας.

Οι σκέψεις μου: ενίοτε αισιόδοξες – επιρροή του Διδύμου-, συχνά μαύρες κι άραχνες – επιρροή του Ιχθύ που ήρθε και μου κόλλησε για ωροσκόπος -, συνήθως ραγδαίες, μα ποτέ τυχαίες, ταξιδεμένες, μα ποτέ ληγμένες!

Οι ανησυχίες μου: ανησυχώ για τα πάντα γιατί έτσι με έμαθαν να ζω, ανησυχώ για το αν θα κάνει σεισμό, μήπως λιώσει το παγωτό, πότε θα δω συναυλία στο Λυκαβητό, πότε θα ξεπεράσουμε τον πυρετό, πότε θα σου ρίξω στη μούρη ένα αυγό, μελάτο, μα πάντα στυλάτο.

Οι υποχρεώσεις μου: εδώ παρακαλώ να απομακρυνθούν τα ανήλικα από την οθόνη γιατί ακολουθούν σκηνές άγριου σεξ. 6 και κάτι τις στο πόδι, τρέχω, φθάνω, ξανατρέχω κάποτε δεν φθάνω μα σημασία έχει η διαδρομή και όχι ο προορισμός… Τέτοια τσιτάτα μας ποτίζουνε για να αλληλοπαιζόμαστε ότι και καλά είμαστε παραγωγικοί. Α… επίσης αναπνέω… ακόμα!

Οι συμπρωταγωνιστές είναι σικέ, δεν τους αντέχω. Βαριά τσιγάρα σε ληγμένο πακέτο, ωστόσο σήμερα η μουνοκλαψίαση έκανε διακοπούλες γιατί επιμηκυνθήκαμε και εκτός από το χέσιμο η φοράδα έριξε και ένα κατούρημα στο αλώνι… δε βρίζω συνήθως, μιλάω τη γλώσσα που τους πρέπει, σκοτάδι είναι άλλωστε, κανείς δεν ακούει…

Το end πλησιάζει και πράγματι θέλω να είναι happy, μπας και γλιτώσω και το χάπι. Πριν η ώρα γίνει επικίνδυνα μικρή, καθότι δε αύριο δεν είναι Κυριακή, ούτε κοντή, ούτε γιορτή, μέσα στο ημίφως, κλείνω τα μάτια και ονειρεύομαι…