Tag Archive: ΖΩΗ



Να΄ναι σαν να μπήκε η άνοιξη - Psycho Shrink

Τελευταία αισθάνομαι παντελώς αντικοινωνική, εικονικά.

Το ποστάρισμα στο facebook έχει κόψει φόρα, ο τοίχος μου παίρνει αντικαταθλιπτικά από τη μοναξιά και ο υπολογιστής μου πρωτοβουλίες, γράφοντας μόνος του μηνύματα ανυπόφορης εγκατάλειψης και πληγωμένου έρωτα.

Φταίει η Άνοιξη. Το ομολογώ.

Το μυαλό μου μπουμπουκιάζει σαν τα πέταλα που σκάνε μύτη και κοζάρουν ουρανό. Ανοίγει φτερά και την κάνει για πορείες εναλλακτικές.

Άσε που κάπου εκεί, αρχίζουν και τα ταξίδια. Περπατώ μαζί με την ουσία τη φαιά σε πλακόστρωτα, δρομάκια και σοκάκια του κόσμου. Κουράζομαι στο πέρα δώθε, αλλά ουσιαστικά, γεμίζω με νέες σελίδες εμπειρίας το βιβλίο της συνείδησης, που κουβαλάω τόσα χρόνια μέσα μου.

Χάνω επαφή με τη στενή πραγματικότητα και γίνομαι ένα με την ευρεία αντίληψη των πραγμάτων. Αυτή που σε κάνει ως άνθρωπο πιο ελαστικό, πιο ισορροπημένο και πιο δεκτικό.

Όσο λιγότερες εικόνες έχεις στη ζωή σου, τόσο περισσότερο φανατικός οπαδός κινδυνεύεις να γίνεις. Φανατίζεσαι ανάμεσα σε δύο θεωρίες, δύο ιδέες, δύο ομάδες, μπορεί και δυο κόμματα και το μόνο που ξεχνάς είναι, πως αν αρχίζεις να προσθέτεις μονάδες στις ποσότητες που τόσο εύσχημα διαμορφώνουν το μικρόκοσμό σου, απελευθερώνεσαι από τα κολλήματα και τις μονομανίες, που σε  κάνουν ένα με τα πρόζακ.

Στενοχωριέμαι όταν συνειδητοποιώ τη ζωή να περνά δίπλα μας, χωρίς να αφήνει σημάδια επάνω μας. Χωρίς να νιώθουμε την εναλλαγή των εποχών και των καιρικών συνθηκών στο δέρμα μας.

Αδιαφορώ για το ρομποτάκι που κουρδίστηκε για να αντικαταστήσει το δικό μου πέρασμα από τη ζωή του διπλανού μου.

Καλά ή κακά τα σημάδια, πάντα τα έφερα σαν αποδείξεις πνοής και ζωντάνιας. Τρόπαια από μια ζωή που την περπατάς άλλες φορές με ίσιο παπούτσι, άνετα και ξεκούραστα και άλλες φορές με τακούνια, που σκαλώνουν εδώ και εκεί σε κακοτοπιές και δρόμους τραχείς.

Αν πραγματικά αφιερώναμε λίγο ουσιαστικό χρόνο ο ένας στον άλλον, τα πράγματα θα ήταν διαφορετικά.

Θα συζητάγαμε τις ιδέες μας φωναχτά, θα σιγοτραγουδούσαμε τα συναισθήματά μας στο αυτί του φίλου ή του εραστή ή του συντρόφου, θα μοιραζόμασταν το status update με αυτόν που ξυπνά δίπλα μας κάθε πρωί και θα αγγίζαμε τα δάχτυλά του, αντί για τα πλήκτρα του υπολογιστή.

Η εικονική μοναξιά του μισού πλανήτη κοστίζει πολύ ακριβά σε μάρκες γκλαμουράτες ηλεκτρονικών υπολογιστών, έξυπνων τηλεφώνων, ταμπλετών και επακόλουθης σκληρής ψυχανάλυσης.

Ο καλύτερος φίλος, αγαπημένος, γκόμενος, το πιο γοητευτικό φλερτ, περιπέτεια, έρωτας, ζωή, είναι αυτή που έχεις, όχι αυτή που φαντάζεσαι πως έχεις και ίσως αυτή τη στιγμή λιώνει στα ούζα σε κάποια παραθαλάσσια ταβέρνα, δίπλα στο κύμα.

Τα λεφτά μου όλα κι ας είν’ και λιγοστά, για ένα ποστάρισμα λιγότερο, ίσα να προλάβει η τούφα να κατσαρώσει από την αλμύρα της θάλασσας, ίσα να προλάβει το ούζο να κάνει το βήμα μου πιο μετέωρο και αυτή την άνοιξη αληθινή.

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ EYEDOLL.GR

Ξέρεις από ΕΣΠΑ;


Ξέρεις από ΕΣΠΑ; - Psycho Shrink

Φαντάζομαι ότι λίγες ώρες πριν αλλάξει ο χρόνος, οι περισσότεροι έχετε ήδη ξεκινήσει τις αναδρομές.

Τι πλήρωσα, τι δεν πλήρωσα, πόσα παγωτά έφαγα, πόσα μπάνια έκανα, πόσες πήδηξα, πόσες φαντάστηκα ότι πήδηξα, με πόσους θα ήθελα να πηδηχτώ κάποια στιγμή μες το χρόνο, πόσες  μολότοφ έφτιαξα, πόσες απονευρώσεις έκανα, πόσες νευρώσεις υιοθέτησα, πόσα, πόσες, πόσο.

Στις αναδρομές άλλη ερωτηματική λέξη δεν παίζει, λες και ο χρόνος μετριέται μόνο στην ποσότητα.

Λες και η μόνη απόδειξη ύπαρξης μας πάνω στον πλανήτη, είναι η συσσώρευση ανούσιων αριθμών και επιφανειακών εμπειριών.

Άλλοι πάλι, ασχολούνται με όλα τα τελευταία.

Τελευταίο γαλακτομπούρεκο για το 2011, τελευταίο γλωσσόφιλο για το 2011, τελευταίο κατούρημα για το 2011, τελευταίο πήδημα για το 2011, τελευταίο τανγκό στο Παρίσι.

Το συγκεκριμένο επίθετο τις τελευταίες δραματικές ώρες της χρονιάς που την κάνει με ελαφρά και με τύψεις, δίνει περισπούδαστη διάσταση στις κατά τα άλλα, χιλιοφτυσμένες καθημερινές μας συνήθειες.

Άλλος δεν κατούρησε βλέπεις όρθιος με τόση χάρη πέρα από τον Τάκη, εκεί γύρω στις 11.00, πριν το 2012 τον βρει ανακουφισμένο, να ρεβεγιονάρει βουτηγμένος στις πιατέλες, να κατεβάζει σπληνάντερα, να ρουφάει ιμιτασιόν σαμπάνια και να χουφτώνει τα μπούτια της Ζώζας δίπλα του, που την έχουν την κυτταριτιδούλα τους μετά την τόσο σκληρή δίαιτα του κουραμπιέ.

Σήμερα όλη μέρα, μέσα σε αυτή τη δραματική εξιστόρηση των «πόσων» και των «τελευταίων», μέσα στην τόση ψευδαίσθηση της αναδρομής που ξορκίζεται ως κάτι το μίζερο, που θα δώσει τη θέση του σε κάτι εξίσου τζούφιο, πασχίζω να κάνω και εγώ μια αναδρομή της χρονιάς που πέρασε.

Η κυρίαρχη όμως φράση που χαρακτηρίζει το δικό μου πέρασμα στο χωροχρόνο του 2011, είναι «δεν ήξερα».

Τίποτα. Το απόλυτο κενό.

Την τύφλα μου δεν ήξερα γαμώτο, μέχρι που η πουτάνα η ζωή μου έχωσε χαστούκα που ζαλίστηκα και απέρριψα, έδιωξα, άλλαξα, σκλήρυνα, αδιαφόρησα.

Δεν ήξερα ότι χρωστάω την ανάσα μου, ακόμα και στην αύρα που με περιβάλλει. Δεν ήξερα ότι της φυλακής τα κάγκελα είναι για τους παπάδες.

Δεν ήξερα ότι στο σινεμά της καθημερινότητας υπάρχουν μόνο οι κακοί. Δεν ήξερα ότι πιάνεις πάτο όταν πασχίζεις να μην είσαι μέτριος.

Δεν ήξερα ότι στην Ελλάδα δεν υπάρχουν κόμματα, ούτε ιδεολογίες, ούτε πολιτικοί διαχωρισμοί. Δεν ήξερα ότι η εξέγερση μου ήταν πάντα προμελετημένη.

Δεν ήξερα ότι οι άλλοι ξέρουν. Μα δε μιλάνε, μέχρι να μιλήσει ένα άσχετος και τότε τα ξερνάνε όλα.

Δεν ήξερα ότι όντως ΕΟΚ και ΝΑΤΟ το ίδιο συνδικάτο. Δεν ήξερα τι είναι το offside.

Δεν ήξερα τι είναι το ΑΕΠ, πόσο μάλλον σε τι μπορώ να συμβάλω για να σηκωθεί. Δεν ήξερα τι είναι το ΕΣΠΑ.

ΕΧΕΙ ΚΙ ΑΛΛΟ… ΓΙΑ ΝΑ ΔΙΑΒΑΣΕΙΣ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΚΛΙΚ ΕΔΩ!

Αρέσει σε %d bloggers: