Tag Archive: ζευγάρια



Σπίτι είναι εκεί που βρίσκεται η καρδιά σου - Psycho Shrink

Για ορισμένους ανθρώπους ένα φιλικό καφεδάκι είναι χάσιμο χρόνου, χαζολόγημα, πολυλογία.

Εγώ πάλι που γουσταρίζω τα ψυχοαποτέτοια, το καφεδοτσιγαράκι το έχω συνδυάσει με ερωτολογία, όπου στάνταρ καταλήγει στηνπικρή εξομολόγηση των φίλων μου.

Βγάζουν τα σώψυχά τους τα γλυκά μου κι εγώ κρατάω εγκεφαλικές σημειώσεις σε αντιδράσεις, τάσεις, εκφράσεις που θα γίνουν το επόμενο θέμα μας.

Το σημερινό μας session λοιπόν, θα είναι και πάλι ερωτικό, γιατί μετά την κρίση, την κρίση και την κρίση, για όλα μας τα προβλήματα ευθύνονται οι έρωτες, οι νυν, οι πρώην και οι επόμενοι.

Ο φίλος μου ο Στέλιος, είναι ένα νέο παλικάρι με όνειρα και ρομαντισμό, που υποστηρίζονται άψογα από τα 26 του χρόνια.

Όταν γνώρισε τη Ντόρα, η γη χάθηκε κάτω από τα sneakers του, μέχρι που επανήλθε και απέκτησε λόγο ύπαρξης όλο το χώμα του κόσμου, που συγκρατεί ο νόμος της έλξης στη γη.

Η Ντόρα 32, δυναμικότατη και αεράτη, γεμάτη επίσης όνειρα και ρομαντισμό, που υποστηρίζονται άψογα από τη θηλυκή στάση ζωής απέναντι στα πράγματα.

Η ζωή κυλούσε τόσο ονειρεμένα, όσο μια διαφήμιση ΙΚΕΑ. Μαγειρεύαν μαζί στη μίνιμαλ inox κουζίνα τους, στη γκαρσονιερούλα μια σταλιά και σιγά- σιγά ο Στέλιος άρχισε να μετακομίζει τα υπάρχοντά του και να δένει σαν φιόγκο την καρδιά του πάνω στην καρδιά της Ντόρας.

Ύστερα ήρθε η απόλυση. Η Ντόρα έμεινε άνεργη, σαστισμένη, με τα όνειρα να παίρνουν αναβολή επ’ αόριστο.

Τα πράγματα έσφιξαν και η μόνη λύση για τη Ντόρα φάνηκε να ανατέλλει στο Λονδίνο, όπου και βρίσκεται αυτή τη στιγμή.

Αλλιώς είχε φανταστεί τη ζωή της κάποια χρόνια πριν. Με μια σταθερή δουλειά και στην αρχή, ίσως, μια οικογένειας. Πάντως, σίγουρα όχι με μια βαλίτσα στο χέρι, σε ένα φθηνό δωμάτιο ξενοδοχείου, να κρέμεται από τα μηνύματα στο κινητό και στο νοσταλγικό τσατ του Στέλιου.

Αυτό που δυστυχώς θα έχουν να παλέψουν οι γενιές της Ελλάδας πέρα από την οικονομική εξαθλίωση, είναι η εξάντληση και η σκληρή δοκιμασία των συναισθημάτων τους.

Να φύγω; Να τον-την αφήσω; Αυτόν-ην που έδεσα τόσο κινηματογραφικά από την πρώτη ματιά, να τον/την στερηθώ πριν τον γνωρίσω;

Διχασμένοι απέναντι στη χώρα που αφήνουμε πίσω, στους ανθρώπους που θα μας λείψουν, στα λόγια και τα χάδια που θα ξορκίσουμε, πριν μας καν μας γίνουν εξάρτηση. Διλήμματα για τα οποία δεν είχαμε προετοιμαστεί, συζητήσεις και πλάνα που ήρθαν άτσαλα, την εποχή που το ανέμελο αντικαταστάθηκε από την ανάγκη επιβίωσης.

«Άκου Στέλιο» του είπα με την τελευταία γουλιά του καφέ. «Να πας να τη βρεις. Να ακολουθήσεις αυτό που έμεινε στη μέση νωρίς. Εκεί στα μακρινά Λονδίνα, αφού όπως λένε, το σπίτι σου είναι εκεί που βρίσκεται η καρδιά σου».

Τα μάτια του φωτίστηκαν από ελπίδα. Μια μικρή παρότρυνση χρειαζόταν για να σκεφτεί με την καρδιά. Εύκολο. Ένας διακόπτης είναι η λογική που όταν κλείσει, κυριαρχεί το λογικότερο, αυτό που λέγεται συναίσθημα.

αναδημοσίευση από eyedoll.gr

Advertisements

Image

«Άραγε με θέλει ακόμα, με αγαπάει, γιατί δε με γαμάει, γιατί δε θέλω ούτε να τον μυρίσω;».

Θα σου  πω σε λίγο.

Βρωμάει το δωμάτιο από χνώτα χασμουρητών και τα ενδιαφέροντά σου/του, έχουν περιοριστεί στη φανατική παρακολούθηση ντοκιμαντέρ για τη διάσωση των Αυστραλιανών δελφινοπίθηκων, στις διαλέξεις της ΝΕΤ και στην ανάλυση δοκιμίων του Παπανούτσου;

Μπράβο, από κουλτούρα καλά είσαι.

Σαν πάει να κοιμηθεί, μήπως η ΝΕΤ το γυρνάει σε Nova; Ξέρεις εσύ, με εκείνα τα μεταμεσονύχτια επιμορφωτικά ντοκιμαντέρ «καβάλα να σε καβαλώ, να ξεσκιστούμε και οι δυό στο βογγητό».

Μπορεί πάντα να τα έβλεπες αυτά τα επιμορφωτικά και καλά έκανες.

Απλώς, θυμήσου, πότε άρχισε το χόμπι να σου βγαίνει κρυφενοχικό, να το κοιτάς σαν κέρατο στη γκλάβα του άλλου, όχι γιατί θα δεις κάτι που δεν έχεις ξαναδεί ή κάνει μαζί του, αλλά μόνο και μόνο γιατί δεν θέλεις να μοιράζεσαι. Γιατί θέλεις την τσόντα για τον εαυτό σου, ρε αδερφέ.

Μια χαρά. Η σχέση σας έχει τελειώσει.

Σοκαριστήκατε;

Ωραία, ήδη έχετε αρχίσει να με διαβάζετε και πάλι καλά, γιατί θα σας σώσω λίγα από τα ευρά που έχετε θάψει στον κήπο. Μην τρέχετε σε μάγισσες και χαρτορίχτρες.

Κάπου την αφήσατε λοιπόν τη σχέση, κάπου αφεθήκατε κι εσείς στα γρανάζια της γαμοζωής, του γαμόκοσμου και της γαμοκοινωνίας, που άλλους τους ανεβάζει και άλλους τους κατεβάζει άτσαλα να σκάσουν στα οπίσθιά τους.

Κάπου εδώ οι φανατικές Καβαφικές ή Ελυτικές, λέτε σίγουρα «σα δε ντρέπεται να μιλάει έτσι, μα, πώς είναι δυνατόν να δημοσιεύεται τέτοιο πράγμα;».

Οι υπόλοιποι που εξακολουθείτε να διαβάζετε Καβάφη και ακόμα πιο φανατικά Ελύτη, σαν εμένα, μα ωστόσο διαχωρίζετε την πλάκα από τη σοβαροφάνεια, γουέλκαμ στην τρικυμία μου.

Να σας ενημερώσω, ότι δεν είμαι τόσο επιφανειακή όσο φαίνομαι.

Δεν υποστηρίζω ότι μόνο το σεξ είναι ενδεικτικό για το αν σας τελείωσε το αίσθημα στα αποθέματα καρδιάς. Συνήθως δε, είναι το αποτέλεσμα, αφού έχετε εξαντλήσει όλα τα Άρλεκιν, όλες τις συζητήσεις με τους ειδικούς γαμολόγους, σχεσολόγους, αερολόγους, παραλόγους, των λογικών αντιδράσεων που βγάζουν μάτι.

Στενοχωριέμαι που σας το πετάω έτσι στη μούρη, αλλά, ό,τι ακριβώς παραβλέψατε στην εποχή των μεγάλων ντουζενιών, επειδή ο έρωτας θολώνει τον εγκέφαλο, αυτό είναι το πρώτο ενδεικτικό στερέματος, που θα σας κάνει τα νεύρα ρετάλια.

Πάντα είχε μεγάλο κώλο η Μαρία για τα γούστα σου, δε δείχνει τώρα πιο μεγάλος.

Πάντα βρώμαγαν τα πόδια του, δεν ιδρώνουν τώρα πιο πολύ.

Πάντα σκάλιζε τη μύτη του κι εσύ τη δική σου. Απλώς, δεν το βλέπατε χρυσά μου.

Είναι αυτές οι μικρές χαρακτηριστικές κινήσεις, που μοιάζουν παιχνιδιάρικες στη φάση «γούτσου-γούτσου» και αηδιαστικές στη φάση «χέσε μας, λέμε, τώρα!».

Φυσικά και μέσα μας όλοι ξέρουμε πότε μας τελειώνουν αυτά και να σας πω την αλήθεια, χωρίς να είμαι απόλυτη, όλοι αργά ή γρήγορα, τα αναμένουμε.

Ο χρόνος είναι καταλυτικός και το μυαλό πολύ αλήτικο, για να παραμένει στο κουτί που το βάζουν συγκεκριμένα τριπάκια.

Γιατί, τριπάκι είναι ο έρωτας, ένα ταξίδι που παίρνεις μπαγκάζια για προορισμό στο άπειρο.

Παρόλο που έχεις φτάσει πολλές φορές, το τέλος δεν το έχεις δει ή το είδες, αλλά επέλεξες να σβήσεις τη μνήμη, για να μη σταματήσεις να ελπίζεις, ότι η μοίρα σού επιφυλάσσει κάτι διαφορετικό. Κάποια στιγμή, κάποια εποχή, σε κάποια ψευδαίσθηση.

Θα κλείσω αφήνοντάς σας με αυτή την αίσθηση, την αίσθηση-ψευδαίσθηση, γιατί στην τελική, όλοι γι’ αυτά τα σφηνάκια ζούμε.

Χαμογελάς, σηκώνεις το ποτήρι και ξέρεις ότι θα σε κάψει, αλλά τα όργανα είναι εδώ και προσφέρονται εθελοντικά.

Σου καίγονται τα σωθικά κι εσύ χαμογελάς στωικά.

Ψιτ! Εμπρηστή, έχω σπίρτο, βάζεις φωτιά;

αναδημοσίευση από eyedoll.gr

Σύνδεση με Κάιρο


Σύνδεση με Κάιρο - Psycho Shrink

Ο Μάνος και η Μαρίνα, σε ηλικία αναπαραγωγής του είδους και οι δυο, γνωρίστηκαν μέσω κοινών φίλων, σε μια από τις γνωστές μαζώξεις τύπου Χρυσό Κουφέτο.

Της άρεσε από την πρώτη στιγμή, ναι, ήταν γοητευτικός και σέξι, με παιχνιδιάρικο βλέμμα, κοινωνικός και με σχετικά καλό χιούμορ.

Σε εκείνον πάλι, άρεσε από την πρώτη στιγμή το μίνι της Λίτσας, η φοβερή οθόνη φέτα 3D με το σούπερ home cinema, τα βυζιά της οικοδέσποινας και ωπ! είδε και τη Μαρίνα.

«Ααα…μάλιστα. Τι λες Μαρίνα, πάμε για ένα καφεδάκι αύριο;».

Και πήγαν για καφέ αύριο, για ποτό μεθαύριο, του έκανε το τραπέζι το ΣΚ, της έκανε το κρεβάτι κόλαση το επόμενο ΣΚ και τα πήγαινε- έλα, μπες- βγες, συνεχίστηκαν για κάνα εξάμηνο.

Στο δρόμο για τις «Επικίνδυνες Αποστολές», η Μαρίνα έκανε τελικά το άλμα στο κενό, πιο θαρραλέα και από τον Τομ Κρουζ.

«Μάνο, έχεις συνειδητοποιήσει ότι πάνε έξι μήνες που βγαίνουμε;».

Η σιωπή έπεσε σαν πάχνη στον αέρα, που έβγαινε από τις γρίλιες του κλιματισμού στο αυτοκίνητο.

Μια σιωπή που έμοιαζε αιώνας στη Μαρίνα και πάνω- κάτω ένα πεντάλεπτο στο Μάνο, γιατί ακριβώς τόσο κράτησε.

-Τι μαλακία…δεν έπρεπε να του το πω. Θα πιέζεται, θα φοβηθεί ότι του εκβιάζω κάποιου είδους δέσμευση, σκέφτεται η Μαρίνα.

-Πωωω! μάγκα μου, έξι μήνες! σκέφτεται ο Μάνος.

-Δε θέλω να πιεστεί…Τι περίμενα, να μου κάνει πρόταση γάμου με το που θα του το πω; Πόσο αφελής είμαι ρε γαμώτο μερικές φορές! συνεχίζει τη σκέψη η Μαρίνα.

-Έξι μήνες, δηλαδή αρχίσαμε να βγαίνουμε Ιούνιο, λίγες μέρες αφού πήρα το αμάξι και… Γαμώτο, πρέπει να αλλάξω λάδια, συνεχίζει τη σκέψη και ο Μάνος.

-Κοίτα πόσο αγχωμένος φαίνεται…Φοβάται μάλλον να εκφράσει τα αισθήματά του, ξανασκέφτεται η Μαρίνα.

«Μάνο;».

«Έλα».

«Το ξέρω ότι δεν υπάρχουν ιππότες πάνω σε άσπρα άλογα…».

«Ναι» απαντά αυτός.

Το επόμενο πρωί, η Μαρίνα έχει πάρει τηλέφωνο όλες τις φίλες της, αναλύοντας κάθε στιγμή του επίμαχου ραντεβού, προσπαθώντας να εξηγήσει κινήσεις, εκφράσεις, σιωπές.

Ο Μάνος πάει για μπάσκετ με τον κοινό τους φίλο Γιώργο και ρωτάει: «Δε μου λες ρε φίλε, ξέρεις αν η Μαρίνα έκανε ποτέ ιππασία, γιατί κάτι μου΄λεγε για άλογα και δεν μπορούσα να καταλάβω τι ήθελε».

Αυτά είναι.

Για να συνειδητοποιήσει ο άντρας ότι είναι σε σχέση, πρέπει να του το θυμίζουμε ανά τακτά χρονικά διαστήματα.

«Καλημέρα αγάπη μου, φτιάξε καφέ και να ξέρεις ότι έχουμε σχέση».

«Μωρό μου μόλις γύρισα από το γυναικολόγο, θα κάνουμε το τρίτο παιδί μας και μάθε ότι είμαστε ζευγάρι».

Και λίγο πριν πέσει το αεροπλάνο: «Ξέρεις καλέ μου, πέρασα υπέροχα αυτά τα 52 χρόνια γάμου μαζί σου και ήρθε η στιγμή να σου πω ένα μεγάλο ευχαριστώ και να σου αποκαλύψω ότι τα έχουμε».

Γιατί όλα αυτά; Γιατί οι άντρες δεν είναι ποτέ έτοιμοι.

Γεννημένοι ανέτοιμοι για όλα.

Συνεπώς, βουτάνε σε σχέσεις νομίζοντας πως είναι ελεύθεροι και όταν μείνουν πραγματικά ελεύθεροι, κυνηγάνε επίμονα την επόμενη σχέση.

Οξύμωρο; Ανισόρροπο; Βασανιστικό;

Α) Ναι

Β) Όχι

Γ) Δεν ξέρω, δεν απαντώ

Δ) Θα υιοθετήσω

Ε) Θα γίνω λεσβία και θα υιοθετήσω

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ EYEDOLL!!!

Αρέσει σε %d bloggers: