Tag Archive: επανάσταση


Ξέρεις από ΕΣΠΑ;


Ξέρεις από ΕΣΠΑ; - Psycho Shrink

Φαντάζομαι ότι λίγες ώρες πριν αλλάξει ο χρόνος, οι περισσότεροι έχετε ήδη ξεκινήσει τις αναδρομές.

Τι πλήρωσα, τι δεν πλήρωσα, πόσα παγωτά έφαγα, πόσα μπάνια έκανα, πόσες πήδηξα, πόσες φαντάστηκα ότι πήδηξα, με πόσους θα ήθελα να πηδηχτώ κάποια στιγμή μες το χρόνο, πόσες  μολότοφ έφτιαξα, πόσες απονευρώσεις έκανα, πόσες νευρώσεις υιοθέτησα, πόσα, πόσες, πόσο.

Στις αναδρομές άλλη ερωτηματική λέξη δεν παίζει, λες και ο χρόνος μετριέται μόνο στην ποσότητα.

Λες και η μόνη απόδειξη ύπαρξης μας πάνω στον πλανήτη, είναι η συσσώρευση ανούσιων αριθμών και επιφανειακών εμπειριών.

Άλλοι πάλι, ασχολούνται με όλα τα τελευταία.

Τελευταίο γαλακτομπούρεκο για το 2011, τελευταίο γλωσσόφιλο για το 2011, τελευταίο κατούρημα για το 2011, τελευταίο πήδημα για το 2011, τελευταίο τανγκό στο Παρίσι.

Το συγκεκριμένο επίθετο τις τελευταίες δραματικές ώρες της χρονιάς που την κάνει με ελαφρά και με τύψεις, δίνει περισπούδαστη διάσταση στις κατά τα άλλα, χιλιοφτυσμένες καθημερινές μας συνήθειες.

Άλλος δεν κατούρησε βλέπεις όρθιος με τόση χάρη πέρα από τον Τάκη, εκεί γύρω στις 11.00, πριν το 2012 τον βρει ανακουφισμένο, να ρεβεγιονάρει βουτηγμένος στις πιατέλες, να κατεβάζει σπληνάντερα, να ρουφάει ιμιτασιόν σαμπάνια και να χουφτώνει τα μπούτια της Ζώζας δίπλα του, που την έχουν την κυτταριτιδούλα τους μετά την τόσο σκληρή δίαιτα του κουραμπιέ.

Σήμερα όλη μέρα, μέσα σε αυτή τη δραματική εξιστόρηση των «πόσων» και των «τελευταίων», μέσα στην τόση ψευδαίσθηση της αναδρομής που ξορκίζεται ως κάτι το μίζερο, που θα δώσει τη θέση του σε κάτι εξίσου τζούφιο, πασχίζω να κάνω και εγώ μια αναδρομή της χρονιάς που πέρασε.

Η κυρίαρχη όμως φράση που χαρακτηρίζει το δικό μου πέρασμα στο χωροχρόνο του 2011, είναι «δεν ήξερα».

Τίποτα. Το απόλυτο κενό.

Την τύφλα μου δεν ήξερα γαμώτο, μέχρι που η πουτάνα η ζωή μου έχωσε χαστούκα που ζαλίστηκα και απέρριψα, έδιωξα, άλλαξα, σκλήρυνα, αδιαφόρησα.

Δεν ήξερα ότι χρωστάω την ανάσα μου, ακόμα και στην αύρα που με περιβάλλει. Δεν ήξερα ότι της φυλακής τα κάγκελα είναι για τους παπάδες.

Δεν ήξερα ότι στο σινεμά της καθημερινότητας υπάρχουν μόνο οι κακοί. Δεν ήξερα ότι πιάνεις πάτο όταν πασχίζεις να μην είσαι μέτριος.

Δεν ήξερα ότι στην Ελλάδα δεν υπάρχουν κόμματα, ούτε ιδεολογίες, ούτε πολιτικοί διαχωρισμοί. Δεν ήξερα ότι η εξέγερση μου ήταν πάντα προμελετημένη.

Δεν ήξερα ότι οι άλλοι ξέρουν. Μα δε μιλάνε, μέχρι να μιλήσει ένα άσχετος και τότε τα ξερνάνε όλα.

Δεν ήξερα ότι όντως ΕΟΚ και ΝΑΤΟ το ίδιο συνδικάτο. Δεν ήξερα τι είναι το offside.

Δεν ήξερα τι είναι το ΑΕΠ, πόσο μάλλον σε τι μπορώ να συμβάλω για να σηκωθεί. Δεν ήξερα τι είναι το ΕΣΠΑ.

ΕΧΕΙ ΚΙ ΑΛΛΟ… ΓΙΑ ΝΑ ΔΙΑΒΑΣΕΙΣ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΚΛΙΚ ΕΔΩ!

Advertisements

διαδήλωση, η Φεβρουαρινή!


Θέλω να είμαι στο πνεύμα της εποχής και για αυτό αγαπημένοι, λατρεμένοι, σαλταρισμένοι, τρελούτσικα καλέ… θα διαδηλώσω!!!Μισό να ζωγραφίσω το λάβαρο της επανάστασης με ένα ποτ πουρί (μετάφραση στα ελληνικά το πουρί από τη λεκάνη του διπλανού διαμερίσματος) από όλα τα πρόσωπα της επικαιρότητας… ζωγραφίζω λοιπόν έναν Μουμπάρακ  τύπου δικτάτορα, ένα Μουστάρακ (Λουκρητία ναι, με ενέπνευσες)  τύπου Γιωργάκη του πολιτευόμενου, τη μύτη μου τη βουλωμένη, τύπου κόκκινη από την υπερκατανάλωση στην zewasoft και σαφώς επηρεασμένη από την κόκκινη πλατεία, τύπου Κρεμλίνο και αυτή με τη σειρά της. Επίσης θα ζωγραφίσω μια Γιαννακοπούλου, τύπου Ξυνή… όλο μαζί Ξυνογιαννακοπούλουrepeatafterme, μια Έλλη και μια Στάη, τύπου με μάτια καστανά, έτσι για σπάσιμο, τη Μπάκα του Γιάννη, τύπου Μπακογιάννηrepeatafterme, 2 μικρές βότκες και ένα τζιν στρετς που κατανάλωσα από το mini bar του δωματίου μου γιατί μου τάξανε ότι έτσι θα ανοίξει ο λαιμός μου και εγώ απλά δε χρειάστηκα άλλη δικαιολογία.

Το λάβαρο αυτό θα μπορούσε και άνετα να είναι φτιαγμένο και σε Βέτλανς Νάουσα ή και σε άλλη πόλη άμα γουσταρίζετε, γιατί μέσα από τις αγνές παρθένες συνθετικές τρίχες της Βέτλανς και της Νάουσας, μπορούμε να κάνουμε μια επανάσταση πιο cozy, πιο ζεστή, πιο Σαμάνθα Φοξ touch me… όλοι μαζί στην κουβέρτα-λάβαρο τυλιγμένοι, αγαπημένοι, άλλα πάντα εξεγερμένοι.

Αντί για βόμβες μολότοφ, ας πετάξουμε κάτι πιο προσωπικό… ας πετάξουμε τα άπλυτά μας, ας πετάξουμε αυτά που θα κάνανε τα πλυμμένα μας άπλυτα, ας πετάξουμε βόμβες μεθανίου (είδατε ότι όταν θέλω μπορώ να χρησιμοποιώ ΜΟΝΟ επιστημονική ορολογία), ας πετάξουμε όλα τα περιττά περιττώματα και τις περιτονίτιδες που μας περισσεύουν περίσσιο χρόνο πια… Περίσεμα δε μας έμεινε, δεν είναι καιρός για άλλες εκπτώσεις, κυρίως ηθικής φύσης…

Έχοντας λύσει τα περί των λαβάρων και τα περί των βομβών πάμε στη δημιουργία των κατάλληλων συνθημάτων… το αγαπημένο μου! Εδώ θέλω αυτό το post να γίνει επιτέλους ομαδικό… ας επικοινωνήσουμε ντε … όλοι σε κανα 2 άντε 3  βαριά 4-5 μπλογκ ζούμε… to know us better, μήπως να διαδηλώναμε μαζί;;;

Μερικά συνθήματα τα δίνω εγώ… καθότι και psycho αλλά και shrink, δε φοβάμαι να εκτεθώ… στις εκθέσεις υπήρξα πάντα επιμελής, σε όλα τα υπόλοιπα απλά κατηφής 😉

-Κάτω η πολιτική μαστούρα…

-Κάτω η προσωπική χασούρα…

-Κάτω η tv personna που τυχαίνει και χαμούρα…

-Κάτω, πιο κάτω, πιο χαμηλά, πιο χαμηλά, πόσο πιο χαμηλά πρέπει να πέσουμε… εκεί καιγόμαστε πολλοί…

Περιμένω το παρασύνθημα… είναι για ιερό σκοπό!!!

Αρέσει σε %d bloggers: