Tag Archive: ΔΩΡΑ



Οι ξεγραμμένοι δεν γιορτάζουνε ποτέ - Psycho Shrink

Φέτος οι γιορτινές μέρες ήταν άκρως άθλιες.

Πήγαινες σε μαγαζί να αγοράσεις ένα καλσόν και σιχτίριζες την ώρα και τη στιγμή που δεν κυκλοφορούσες ξεκάλτσωτη, να σφίξουνε και οι κώλοι.

Εκτός από την οικονομική ενίσχυση των μαγαζιών, έπρεπε να παράσχεις και την ψυχολογική υποστήριξη στο μαγαζάτορα, την κόρη του, που έκλαιγε πίσω από το ταμείο και το σκυλάκι του, που έγλειφε το ίδιο κόκαλο ένα μήνα τώρα.

Πήγαινες σε παιχνιδάδικο να πάρεις τα δώρα στα βαφτιστήρια, για να ανακαλύψεις πως τα λεφτά σου έφταναν μόνο για τα  ξεχαρβαλωμένα ήδη απ΄το ράφι, Κινέζικα, που όταν τους πατάς το κουμπάκι, απλώς τους πατάς το κουμπάκι και δεν κάνουν τίποτα.

Αν σου περίσσεψε το κάτι τις και το επένδυσες σε φαΐ, σε έπιασαν οι τύψεις με το μπούτι στο χέρι σε μάχιμη θέση και σου βγήκε ξινή η γαλοπούλα, μαζί με τη γέμιση.

Είπες να δεις  τηλεόραση να ξεχαστείς και από τα νεύρα σου κατέληξες να βάλεις ηλεκτρική σκούπα στους κουραμπιέδες και  να σπυρώσεις τα μελομακάρονα από τα μέλια.

Η κωλοκατάσταση μετέφερε στα μέσα σου μια απροσδιόριστη ενοχή, ακόμα και για το αμύγδαλο που μασούλαγες, με την αίσθηση ότι και αυτό το χρωστάς κάπου.

Όσο να είναι, δεν ήταν και το πιο ευχάριστο να κάνεις ρεβεγιόν μπροστά στο μόνο εορταστικό πρόγραμμα, τις ειδήσεις, με νέα που μάχονται ανελέητα την επίδραση των ηρεμιστικών στο αίμα σου.

Οι προσδοκίες σου και οι ελπίδες σου, έχουν  πλέον περιοριστεί στο να παλέψεις να μη χάσεις και αυτά τα λίγα που σου έχουν απομείνει. Το γεγονός αυτό και μόνο, έρχεται σε πλήρη αντίθεση με την ίδια τη φύση σου, που θέλει διαρκώς περισσότερα, όχι από απληστία απαραίτητα.

Γιατί έτσι είσαι φτιαγμένος. Να κάνεις βήματα μπροστά, όχι να υποχωρείς άτακτα, με την ουρά στα σκέλια.

Η ψυχολογία σου πια, έχει γίνει σαν τον καιρό στην εποχή του φαινομένου του Θερμοκηπίου.

Λιώνουν οι πάγοι σου, καταρρέουν τα βουνά σου, πλημμυρίζουν οι ακτές σου. Παγώνουν τα νότια μέρη σου και ζεσταίνονται τα βόρειά σου. Μια κοκκορέτσι, τρεις στουπέτσι.

Και πάνω που χαιρόσουν τα φωτάκια στο δέντρο σου, σηκώνεται η κλάρα να σου χώσει χαστούκι.

Τι χαίρεσαι μωρή ελαφρόμυαλη, μωρή ξεμυαλισμένη; Τα φωτάκια θα μαζευτούν στις 8 του μήνα και τότε τι θα αναβοσβήνει στη ζωή σου; Οι αναμνήσεις, οι χαρές και τα χαμόγελα που ζωγραφίστηκαν για δυο βδομάδες στο πρόσωπο με δυσκολία;

Νομίζω ότι το χειρότερο σημάδι εξαθλίωσης είναι η κρυφή ενοχή που αισθανόμαστε όλοι.

Οι τύψεις πως κάπου φταίμε για ό,τι αποκτήσαμε. Η αίσθηση πως το πάπλωμα που σε σκεπάζει, δεν ήταν ποτέ δικό σου.

Ήταν της αγριόχηνας που πέταγε ελεύθερα και ξεπουπουλιάστηκε, για να σε ζεστάνει ένα κρύο βράδυ.

Και μια και ξημερώνουν τα Φώτα, πεφωτισμένε αναγνώστη, σκέψου το εξής και άναψε φώτα πορείας: τι σε κάνει να αισθάνεσαι ασφαλής;  Φυσικά, να έχεις κάτι κτήμα σου, να ανήκεις κάπου, να έχεις δηλαδή και να σε έχουνε.

Τι απογοήτευση που τόσα χρόνια μετά από όνειρα, κόπο και προσδοκίες, ανακαλύπτεις πως και έχεις και σε έχουνε.

‘Έχεις άμμο που τρέχει ανάμεσα στα δάχτυλά σου και σε έχουνε χεσμένο.

Αναδημοσίευση από EYEDOLL

Ξέρεις από ΕΣΠΑ;


Ξέρεις από ΕΣΠΑ; - Psycho Shrink

Φαντάζομαι ότι λίγες ώρες πριν αλλάξει ο χρόνος, οι περισσότεροι έχετε ήδη ξεκινήσει τις αναδρομές.

Τι πλήρωσα, τι δεν πλήρωσα, πόσα παγωτά έφαγα, πόσα μπάνια έκανα, πόσες πήδηξα, πόσες φαντάστηκα ότι πήδηξα, με πόσους θα ήθελα να πηδηχτώ κάποια στιγμή μες το χρόνο, πόσες  μολότοφ έφτιαξα, πόσες απονευρώσεις έκανα, πόσες νευρώσεις υιοθέτησα, πόσα, πόσες, πόσο.

Στις αναδρομές άλλη ερωτηματική λέξη δεν παίζει, λες και ο χρόνος μετριέται μόνο στην ποσότητα.

Λες και η μόνη απόδειξη ύπαρξης μας πάνω στον πλανήτη, είναι η συσσώρευση ανούσιων αριθμών και επιφανειακών εμπειριών.

Άλλοι πάλι, ασχολούνται με όλα τα τελευταία.

Τελευταίο γαλακτομπούρεκο για το 2011, τελευταίο γλωσσόφιλο για το 2011, τελευταίο κατούρημα για το 2011, τελευταίο πήδημα για το 2011, τελευταίο τανγκό στο Παρίσι.

Το συγκεκριμένο επίθετο τις τελευταίες δραματικές ώρες της χρονιάς που την κάνει με ελαφρά και με τύψεις, δίνει περισπούδαστη διάσταση στις κατά τα άλλα, χιλιοφτυσμένες καθημερινές μας συνήθειες.

Άλλος δεν κατούρησε βλέπεις όρθιος με τόση χάρη πέρα από τον Τάκη, εκεί γύρω στις 11.00, πριν το 2012 τον βρει ανακουφισμένο, να ρεβεγιονάρει βουτηγμένος στις πιατέλες, να κατεβάζει σπληνάντερα, να ρουφάει ιμιτασιόν σαμπάνια και να χουφτώνει τα μπούτια της Ζώζας δίπλα του, που την έχουν την κυτταριτιδούλα τους μετά την τόσο σκληρή δίαιτα του κουραμπιέ.

Σήμερα όλη μέρα, μέσα σε αυτή τη δραματική εξιστόρηση των «πόσων» και των «τελευταίων», μέσα στην τόση ψευδαίσθηση της αναδρομής που ξορκίζεται ως κάτι το μίζερο, που θα δώσει τη θέση του σε κάτι εξίσου τζούφιο, πασχίζω να κάνω και εγώ μια αναδρομή της χρονιάς που πέρασε.

Η κυρίαρχη όμως φράση που χαρακτηρίζει το δικό μου πέρασμα στο χωροχρόνο του 2011, είναι «δεν ήξερα».

Τίποτα. Το απόλυτο κενό.

Την τύφλα μου δεν ήξερα γαμώτο, μέχρι που η πουτάνα η ζωή μου έχωσε χαστούκα που ζαλίστηκα και απέρριψα, έδιωξα, άλλαξα, σκλήρυνα, αδιαφόρησα.

Δεν ήξερα ότι χρωστάω την ανάσα μου, ακόμα και στην αύρα που με περιβάλλει. Δεν ήξερα ότι της φυλακής τα κάγκελα είναι για τους παπάδες.

Δεν ήξερα ότι στο σινεμά της καθημερινότητας υπάρχουν μόνο οι κακοί. Δεν ήξερα ότι πιάνεις πάτο όταν πασχίζεις να μην είσαι μέτριος.

Δεν ήξερα ότι στην Ελλάδα δεν υπάρχουν κόμματα, ούτε ιδεολογίες, ούτε πολιτικοί διαχωρισμοί. Δεν ήξερα ότι η εξέγερση μου ήταν πάντα προμελετημένη.

Δεν ήξερα ότι οι άλλοι ξέρουν. Μα δε μιλάνε, μέχρι να μιλήσει ένα άσχετος και τότε τα ξερνάνε όλα.

Δεν ήξερα ότι όντως ΕΟΚ και ΝΑΤΟ το ίδιο συνδικάτο. Δεν ήξερα τι είναι το offside.

Δεν ήξερα τι είναι το ΑΕΠ, πόσο μάλλον σε τι μπορώ να συμβάλω για να σηκωθεί. Δεν ήξερα τι είναι το ΕΣΠΑ.

ΕΧΕΙ ΚΙ ΑΛΛΟ… ΓΙΑ ΝΑ ΔΙΑΒΑΣΕΙΣ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΚΛΙΚ ΕΔΩ!

Αρέσει σε %d bloggers: