Tag Archive: ΔΕΘ



Τι  πράγμα είναι αυτό τώρα; Μια μέρα να μην ενημερωθείς σου κάθεται νέος φόρος; Την ακούσαμε τη θλιβερή στη ΔΕΘ, πήραμε γκαζμάδες, τσουγγράνες, βαριοπούλες και αρχίζαμε να γκρεμίζουμε ένα, ένα τα δωμάτια. Εγώ ξεκίνησα με τις τουαλέτες καθώς η έχουσα δύο λεκάνες, θα χέζει στη μία από εδώ και στο εξής. Στους δύσκολους καιρούς ο κώλος μας δεν την θέλει την άπλα του μιας και στενεύει από την αφαγανιά. Ο γείτονάς μου, παράλληλα γκρέμιζε την κρεβατοκάμαρά του γιατί αποκοιμιέται καλύτερα πάνω στη λεκάνη του τα βράδια μου είπε… όπως βολεύεται ο καθένας!

Τώρα που διπλασιάζεται ο φόρος, δε με παίρνει για άλλη τουαλέτα, σκεφτόμουν το σαλόνι, αλλά μετά θυμήθηκα το πετρέλαιο και καθότι μάλλον με τζάκι θα τη βγάλουμε ρομαντζάδα, λέω να πάω για την κουζίνα. Εντάξει θα μου λείψουν τα λαδερά, τα μαγειρευτά αλλά θα τα κάνω όλα ψητά στα κάρβουνα αποταμιεύοντας παράλληλα, λεφτά από το πετρέλαιο, το ρεύμα και τα τετραγωνικά. Πρέπει να σκεφτόμαστε πρακτικά.

Έπειτα τόσον καιρό που ζούσαμε πλουσιοπάροχα όλο και κάποια βέτλανς θα έχει ξεμείνει στο πατάρι, όλο και κάποιο πάπλωμα χήνας, μοχέρ πουλόβερ από τα χρόνια εκείνα τα καλά. Τώρα θα κάνουμε και καμιά προσευχή καθότι το σπίτι θα είναι καλοκαιρινό, να μην κάνει πολύ χειμωνιάτικο χειμώνα και που θα πάει θα βγει και αυτός ο χρόνος… έχει ο θεός, αφορολόγητη περιουσία!

‘Όπως τα υπολογίζω, μείον τη μια τουαλέτα και την κουζίνα, μια η άλλη έρχομαι στα έξοδά μου. Θα αφήσω κάτι διαδρομάκια και το χωλάκι για καμία έκτακτη εισφορά και ελπίζω, τουλάχιστον να μείνει στη θέση της η ντουλάπα μου για να μην χάσω σε κομψότητα. Τα πάντα για το φαίνεσθαι, μιας και το ζειν ακόμα και χωρίς το ευ, όταν δεν το βλέπουν πολλά μάτια, είναι σα να μην υπάρχει. Αυτό που με συμβούλευαν οι γονείς μου, «κορίτσι μου όσους κλείνει η πόρτα σου», σκοπεύω να το εφαρμόσω, με κάμποσες πόρτες λιγότερες, αλλά σίγουρα όλες ερμητικά κλειστές.

Και αυτό όχι από τάσεις αντικοινωνικές… για να μη μου φανεί εξ αρχής η κρίση στη μούρη και κινδυνέψουν τα status updates μου… Εκεί έχει πάντα ήλιο, έχει πάντα πάρτι, λεφτά εικονικά άφθονα, και σχέσεις κυνικά εικονικές.

ΚΛΙΚ ΣΤΟ EYEDOLL ΓΙΑ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ

Advertisements

Πάντα έτσι θα είναι οι Κυριακές από εδώ και πέρα; Πάντα έτσι θα είναι οι ΔΕΘ από εδώ και πέρα;

Στη μέση της μπριζόλας μου κάθισε ο φόρος αποτόμως και δε χώνεψα. Τι την ήθελες την προίκα πατέρα; Την πλήρωσες μια να μου αγοράσεις τον αέρα, μια να μου τη χτίσεις και τώρα στην ιδιοκτησία μου πληρώνω το ενοίκιο στον ιδιοκτήτη κράτος;

Αυτά τα μέτρα έπρεπε να ισχύουν άλλες εποχές. Τότε που το καημένο το φτωχοκόριτσο νόμιζε ότι δεν θα του περάσει βέρα στο χέρι επειδή δεν είχε σπίτι για προίκα. Τότε που οι μάγκες παντρεύονταν ντουβάρια και μόστραραν για ιδιοκτήτες.

Πως αλλάζουν οι εποχές όμως… πάει η προίκα, πάνε τα προικοσύμφωνα, πάει το όνειρο για δικό σου κεραμίδι επάνω από το διαταραγμένο σου, πάει η ιδιόκτητη εξοχική κατοικία, πάνε τα πολλά τετραγωνικά. Τώρα θα γίνεται η μάχη της γκαρσονιέρας. Όσο πιο μικρό, τόσο πιο καλό! Και ενοίκιο ακόμα καλύτερα δεν το συζητώ… το βαρέθηκες σε μπεζ, το αλλάζεις με το άλλο το απέναντι μπλε. Σου χαράχτηκε το παρκέ; Τα μαζεύεις και πας σε ένα στου Γκύζη που το δίνουν με γρανίτη. Αυτό είναι… να μην υπάρχει δέσμευση, είναι και αυτό μια μορφή ελευθερίας.

Έπειτα είναι και το άλλο… την προίκα μου εγώ που θα τη δώσω; Γιατί γονική παροχή δεν παίζει! Ένα σπίτι να το μοιράσω στα δυο μου τα παιδιά πληρώνοντάς το διπλό;

Έτσι όπως πάει το πράμα, κάθε ντουβάρι θα κρύβει και έναν καημό, κάθε πλακάκι, ένα μάτσο ευρώ, και κάθε τζακούζι δάκρυα! Κλαίγανε οι ενοικιαστές, θα κλαίνε και οι ιδιοκτήτες;

Κάτι ήξερα που όλες μου τις επενδύσεις τις έκανα τόσα χρόνια σε κινητά και όχι ακίνητα! Τουλάχιστον τις κινητές μου επενδύσεις τις βλέπω τις φοράω, τις συνδυάζω, τις έχω σε πολλά χρώματα και σχέδια και ας γκρίνιαζε η μάνα ότι αν δεν είχα τόσα παπούτσια και ρούχα 2 διαμερίσματα θα είχα τώρα! Φαντάσου να με έβρισκε η ΔΕΘ με συν 2 διαμερίσματα, τουλάχιστον το βρακί μου δεν πληρώνει φόρο ακόμα!

Κάτι τέτοια γίνονται αναπάντεχα και το ψώνιο γίνεται μεγαλοεπενδυτής, ο τσιφλικάς ρεμάλι και το ρεμάλι προνομιούχος…

Ζούμε στην εποχή των μεγάλων ανατροπών και δεν είναι λίγο αυτό, η ανατροπή να σου γίνεται συνήθεια… παρανοήστε ποικιλοτρόπως… εδώ όλα επιτρέπονται!

Αρέσει σε %d bloggers: