Tag Archive: γλυκά



Οι ξεγραμμένοι δεν γιορτάζουνε ποτέ - Psycho Shrink

Φέτος οι γιορτινές μέρες ήταν άκρως άθλιες.

Πήγαινες σε μαγαζί να αγοράσεις ένα καλσόν και σιχτίριζες την ώρα και τη στιγμή που δεν κυκλοφορούσες ξεκάλτσωτη, να σφίξουνε και οι κώλοι.

Εκτός από την οικονομική ενίσχυση των μαγαζιών, έπρεπε να παράσχεις και την ψυχολογική υποστήριξη στο μαγαζάτορα, την κόρη του, που έκλαιγε πίσω από το ταμείο και το σκυλάκι του, που έγλειφε το ίδιο κόκαλο ένα μήνα τώρα.

Πήγαινες σε παιχνιδάδικο να πάρεις τα δώρα στα βαφτιστήρια, για να ανακαλύψεις πως τα λεφτά σου έφταναν μόνο για τα  ξεχαρβαλωμένα ήδη απ΄το ράφι, Κινέζικα, που όταν τους πατάς το κουμπάκι, απλώς τους πατάς το κουμπάκι και δεν κάνουν τίποτα.

Αν σου περίσσεψε το κάτι τις και το επένδυσες σε φαΐ, σε έπιασαν οι τύψεις με το μπούτι στο χέρι σε μάχιμη θέση και σου βγήκε ξινή η γαλοπούλα, μαζί με τη γέμιση.

Είπες να δεις  τηλεόραση να ξεχαστείς και από τα νεύρα σου κατέληξες να βάλεις ηλεκτρική σκούπα στους κουραμπιέδες και  να σπυρώσεις τα μελομακάρονα από τα μέλια.

Η κωλοκατάσταση μετέφερε στα μέσα σου μια απροσδιόριστη ενοχή, ακόμα και για το αμύγδαλο που μασούλαγες, με την αίσθηση ότι και αυτό το χρωστάς κάπου.

Όσο να είναι, δεν ήταν και το πιο ευχάριστο να κάνεις ρεβεγιόν μπροστά στο μόνο εορταστικό πρόγραμμα, τις ειδήσεις, με νέα που μάχονται ανελέητα την επίδραση των ηρεμιστικών στο αίμα σου.

Οι προσδοκίες σου και οι ελπίδες σου, έχουν  πλέον περιοριστεί στο να παλέψεις να μη χάσεις και αυτά τα λίγα που σου έχουν απομείνει. Το γεγονός αυτό και μόνο, έρχεται σε πλήρη αντίθεση με την ίδια τη φύση σου, που θέλει διαρκώς περισσότερα, όχι από απληστία απαραίτητα.

Γιατί έτσι είσαι φτιαγμένος. Να κάνεις βήματα μπροστά, όχι να υποχωρείς άτακτα, με την ουρά στα σκέλια.

Η ψυχολογία σου πια, έχει γίνει σαν τον καιρό στην εποχή του φαινομένου του Θερμοκηπίου.

Λιώνουν οι πάγοι σου, καταρρέουν τα βουνά σου, πλημμυρίζουν οι ακτές σου. Παγώνουν τα νότια μέρη σου και ζεσταίνονται τα βόρειά σου. Μια κοκκορέτσι, τρεις στουπέτσι.

Και πάνω που χαιρόσουν τα φωτάκια στο δέντρο σου, σηκώνεται η κλάρα να σου χώσει χαστούκι.

Τι χαίρεσαι μωρή ελαφρόμυαλη, μωρή ξεμυαλισμένη; Τα φωτάκια θα μαζευτούν στις 8 του μήνα και τότε τι θα αναβοσβήνει στη ζωή σου; Οι αναμνήσεις, οι χαρές και τα χαμόγελα που ζωγραφίστηκαν για δυο βδομάδες στο πρόσωπο με δυσκολία;

Νομίζω ότι το χειρότερο σημάδι εξαθλίωσης είναι η κρυφή ενοχή που αισθανόμαστε όλοι.

Οι τύψεις πως κάπου φταίμε για ό,τι αποκτήσαμε. Η αίσθηση πως το πάπλωμα που σε σκεπάζει, δεν ήταν ποτέ δικό σου.

Ήταν της αγριόχηνας που πέταγε ελεύθερα και ξεπουπουλιάστηκε, για να σε ζεστάνει ένα κρύο βράδυ.

Και μια και ξημερώνουν τα Φώτα, πεφωτισμένε αναγνώστη, σκέψου το εξής και άναψε φώτα πορείας: τι σε κάνει να αισθάνεσαι ασφαλής;  Φυσικά, να έχεις κάτι κτήμα σου, να ανήκεις κάπου, να έχεις δηλαδή και να σε έχουνε.

Τι απογοήτευση που τόσα χρόνια μετά από όνειρα, κόπο και προσδοκίες, ανακαλύπτεις πως και έχεις και σε έχουνε.

‘Έχεις άμμο που τρέχει ανάμεσα στα δάχτυλά σου και σε έχουνε χεσμένο.

Αναδημοσίευση από EYEDOLL

Η γενιά του Last Christmas


Η γενιά του Last Christmas - Psycho Shrink

Από μικρή νομίζω πως τις γιορτές πρώτα τις μύριζα και μετά τις ζούσα.

Ήταν εκείνες οι στιγμές που με ξύπναγαν οι μυρωδάτες συνταγές της μαμάς και με πήγαιναν κατευθείαν κουζίνα για μελομακάρονο και κουραμπιέ.

Μετά, ερχόταν και η γιαγιά  με τις δίπλες της. Αυτές ήταν η αδυναμία μου.

Έκλεινα τα μάτια, έπαιρνα βαθιά ανάσα και ανέπνεα γιορτινή Χριστουγεννιάτικη ατμόσφαιρα.

Μεγαλώνοντας, οι μυρωδιές άλλαξαν.

Η εφηβεία μας βρήκε όλες τις εκκολαπτόμενες γυναίκες, σε δίαιτα από τα γλυκά. Βλέπεις, μας απασχολούσαν οι μυρωδιές, του Γιώργου, του Χρήστου, του Μάνου.

Έκλεινα τα μάτια, έπαιρνα βαθιά ανάσα και ανέπνεα ερωτική Χριστουγεννιάτικη ατμόσφαιρα.

Θα μου πείτε, μυρίζει ο έρωτας αλλιώς τα Χριστούγεννα;

Όλα μύριζαν αλλιώς στον εφηβικό έρωτα, ακόμα και τα Χριστούγεννα. Ήμασταν βλέπεις η γενιά του Last Christmas, στα πρώτα βήματα, στη λαμπρή του καριέρα.

Τότε που δεν το είχες ακούσει από παντού, να το ξεράσει το σύστημά σου. Τότε που πίστευες πως ο George Michael όταν στόλιζε το δέντρο με την καλή του, κρατιόταν επιμελώς μακριά από τα κλαδιά του, για να μη λαμπαδιάσουν από τη φωτιά που έκαιγε μέσα του.

Κάθε φορά που της έδινε τη γυαλιστερή μπάλα και συναντιόνταν τα βλέμματα, βουρκωμένες έφηβες βίωναν ανεπαίσθητες μυρωδιές αναστάτωσης, στολισμένες με φωτάκια, γιρλάντες σε ξύλινα καλυβάκια, ξεχασμένα,  σε κάτασπρες βουνοκορφές.

Ρομαντικό; Πολύ…Η χριστουγεννιάτικη εφηβεία μύριζε πολύ ρομάντζο.

Λίγα χρόνια μετά, τον έρωτα πια δεν τον μύριζες μόνο, τον ζούσες.

Έκλεινα τα μάτια, έπαιρνα βαθιά ανάσα και ανέπνεα παθιασμένη Χριστουγεννιάτικη ατμόσφαιρα.

Δε θα ξεχάσω τα Χριστούγεννα των φοιτητικών μου χρόνων στη Βυτίνα. Μύριζα ολόκληρη φιλιά, χάδια, πόθο!

Τη Βυτίνα τη μύρισα πολύ αργότερα βέβαια, σε ένα δεύτερο τουρ, γιατί τότε μύριζα μόνο Νίκο.

Με τα χρόνια, ξεχνάς να προσέχεις αυτό που σου ζητάνε οι αισθήσεις σου ή μάλλον, δίνεις πιο πολύ σημασία σε μια μόνο αίσθηση που υπερισχύει όλων, την όραση.

Μπαίνεις στη φάση της αδιαφορίας για τα πάντα και οριοθετείς τη δική σου κυνική φιλοσοφία.

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, ρίχνεις αισθήσεις, παραισθήσεις, βλέμματα, λέξεις και συνήθειες στο ίδιο καζάνι. Τα βράζεις στο φουλ και αποστειρώνεις τον οργανισμό σου από ευαισθησίες.

Αυτή ακριβώς η φάση είναι που ξορκίζει και τα Χριστούγεννα από τη ζωή σου. Βλέπεις φωτάκια, δέντρα, γιρλάντες και γκράντε εικόνες με χρώματα, που έρχονται σε πλήρη αντίθεση με την ασπρόμαυρη ζωή σου. Ό,τι σου τραβάει το μάτι χάνει στα σημεία, καθώς υπόκειται σε συγκρίσεις σκληρού ρεαλισμού.

Χθες, βρεγμένη, ζορισμένη, λίγο αφηρημένη, ανέβαινα τα σκαλιά του πατρικού μου.

Έφθασε μια γνώριμη μυρωδιά στα ρουθούνια. Μελομακάρονα και κουραμπιέδες της μαμάς.

Έκλεισα πάλι τα μάτια, πήρα βαθιά ανάσα και μύρισα το μελωμένο γλύκισμα, τη ζάχαρη άχνη, το ποτισμένο από τη βροχή χώμα, το σαμπουάν από τα μαλλιά μου που έσταζαν, κάποια ξύλα που καίγονταν σε γειτονικό τζάκι.

Νομίζω πως μετά από τόσο στολισμό, εκείνη τη στιγμή μόνο κατάλαβα ότι ήταν Χριστούγεννα, γιατί σταμάτησα να βλέπω φανταχτερές επιφάνειες.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΔΩ!!

 

Αρέσει σε %d bloggers: