Tag Archive: γάμος


Σύνδεση με Κάιρο


Σύνδεση με Κάιρο - Psycho Shrink

Ο Μάνος και η Μαρίνα, σε ηλικία αναπαραγωγής του είδους και οι δυο, γνωρίστηκαν μέσω κοινών φίλων, σε μια από τις γνωστές μαζώξεις τύπου Χρυσό Κουφέτο.

Της άρεσε από την πρώτη στιγμή, ναι, ήταν γοητευτικός και σέξι, με παιχνιδιάρικο βλέμμα, κοινωνικός και με σχετικά καλό χιούμορ.

Σε εκείνον πάλι, άρεσε από την πρώτη στιγμή το μίνι της Λίτσας, η φοβερή οθόνη φέτα 3D με το σούπερ home cinema, τα βυζιά της οικοδέσποινας και ωπ! είδε και τη Μαρίνα.

«Ααα…μάλιστα. Τι λες Μαρίνα, πάμε για ένα καφεδάκι αύριο;».

Και πήγαν για καφέ αύριο, για ποτό μεθαύριο, του έκανε το τραπέζι το ΣΚ, της έκανε το κρεβάτι κόλαση το επόμενο ΣΚ και τα πήγαινε- έλα, μπες- βγες, συνεχίστηκαν για κάνα εξάμηνο.

Στο δρόμο για τις «Επικίνδυνες Αποστολές», η Μαρίνα έκανε τελικά το άλμα στο κενό, πιο θαρραλέα και από τον Τομ Κρουζ.

«Μάνο, έχεις συνειδητοποιήσει ότι πάνε έξι μήνες που βγαίνουμε;».

Η σιωπή έπεσε σαν πάχνη στον αέρα, που έβγαινε από τις γρίλιες του κλιματισμού στο αυτοκίνητο.

Μια σιωπή που έμοιαζε αιώνας στη Μαρίνα και πάνω- κάτω ένα πεντάλεπτο στο Μάνο, γιατί ακριβώς τόσο κράτησε.

-Τι μαλακία…δεν έπρεπε να του το πω. Θα πιέζεται, θα φοβηθεί ότι του εκβιάζω κάποιου είδους δέσμευση, σκέφτεται η Μαρίνα.

-Πωωω! μάγκα μου, έξι μήνες! σκέφτεται ο Μάνος.

-Δε θέλω να πιεστεί…Τι περίμενα, να μου κάνει πρόταση γάμου με το που θα του το πω; Πόσο αφελής είμαι ρε γαμώτο μερικές φορές! συνεχίζει τη σκέψη η Μαρίνα.

-Έξι μήνες, δηλαδή αρχίσαμε να βγαίνουμε Ιούνιο, λίγες μέρες αφού πήρα το αμάξι και… Γαμώτο, πρέπει να αλλάξω λάδια, συνεχίζει τη σκέψη και ο Μάνος.

-Κοίτα πόσο αγχωμένος φαίνεται…Φοβάται μάλλον να εκφράσει τα αισθήματά του, ξανασκέφτεται η Μαρίνα.

«Μάνο;».

«Έλα».

«Το ξέρω ότι δεν υπάρχουν ιππότες πάνω σε άσπρα άλογα…».

«Ναι» απαντά αυτός.

Το επόμενο πρωί, η Μαρίνα έχει πάρει τηλέφωνο όλες τις φίλες της, αναλύοντας κάθε στιγμή του επίμαχου ραντεβού, προσπαθώντας να εξηγήσει κινήσεις, εκφράσεις, σιωπές.

Ο Μάνος πάει για μπάσκετ με τον κοινό τους φίλο Γιώργο και ρωτάει: «Δε μου λες ρε φίλε, ξέρεις αν η Μαρίνα έκανε ποτέ ιππασία, γιατί κάτι μου΄λεγε για άλογα και δεν μπορούσα να καταλάβω τι ήθελε».

Αυτά είναι.

Για να συνειδητοποιήσει ο άντρας ότι είναι σε σχέση, πρέπει να του το θυμίζουμε ανά τακτά χρονικά διαστήματα.

«Καλημέρα αγάπη μου, φτιάξε καφέ και να ξέρεις ότι έχουμε σχέση».

«Μωρό μου μόλις γύρισα από το γυναικολόγο, θα κάνουμε το τρίτο παιδί μας και μάθε ότι είμαστε ζευγάρι».

Και λίγο πριν πέσει το αεροπλάνο: «Ξέρεις καλέ μου, πέρασα υπέροχα αυτά τα 52 χρόνια γάμου μαζί σου και ήρθε η στιγμή να σου πω ένα μεγάλο ευχαριστώ και να σου αποκαλύψω ότι τα έχουμε».

Γιατί όλα αυτά; Γιατί οι άντρες δεν είναι ποτέ έτοιμοι.

Γεννημένοι ανέτοιμοι για όλα.

Συνεπώς, βουτάνε σε σχέσεις νομίζοντας πως είναι ελεύθεροι και όταν μείνουν πραγματικά ελεύθεροι, κυνηγάνε επίμονα την επόμενη σχέση.

Οξύμωρο; Ανισόρροπο; Βασανιστικό;

Α) Ναι

Β) Όχι

Γ) Δεν ξέρω, δεν απαντώ

Δ) Θα υιοθετήσω

Ε) Θα γίνω λεσβία και θα υιοθετήσω

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ EYEDOLL!!!


Σήμερα είχα να πάω σε γάμο μεσημεριανό μιάμιση ώρα έξω από την Αθήνα. Κοινώς μαρτύριο!

Από την αγωνία μου να προλάβω να τα σιδερώσω όλα και να βγω αιθέρια ύπαρξη από το σπίτι, δεν έκλεισα μάτι το προηγούμενο βράδυ. Να βάλω το φόρεμα το κόκκινο, ή το σατέν που με αγκαλιάζει ωραία; Και παπούτσια; Εδώ σε θέλω… ποιο από όλα τα παιδιά σου να διαλέξεις που όλα μιλάνε κατευθείαν στην καρδιά μου όταν ανοίγω την πόρτα του μικρού τους δωματίου;

Μεγάλα προβλήματα για ένα μικρό συμβάν και αναφέρομαι στην τελετή μυστήριο. Τελικά η αιθέρια ύπαρξη έμεινε άυπνη με τον κύκλο στο μάτι να σέρνεται ως το πάτωμα, αλλά από παπούτσια έσκιζε!

Στο τσακ την πρόλαβα τη νύφη, αφού σκαρφάλωσα στο γραφικό ξωκλήσι με δωδεκάποντο να μοιάζει σχεδόν παρεξηγημένο από την ταλαιπωρία και τον ήλιο να με έχει μετατρέψει σε ένα σχεδόν αυτόφωτο αστέρι… έσκασα, αλλά είχα μια λάμψη μαγική.

Μάλλον ο γάμος το πήγαινε για εναλλακτικός, με πρώτο στοιχείο το ναό στην άκρη του θεού γωνία και θέα ανασοαρπάχτρα!

Ο εναλλακτικός γάμος μέχρι τα μισά του εμφάνιζε τάσεις ανησυχητικής ρουτίνας, με παπά ροδάνι να φτύνει το Ευαγγέλιο με ευγλωττία ανεπανάληπτη, όλο τον ιδρώτα των παρευρισκομένων να γαργαλάει τη μύτη μου, κλιματισμούς σε λιτότητα και βεντάλιες να έχουν πάρει φωτιά.

Έπειτα ήταν και το ρύζι… μα δεν καταργήθηκε αυτό το έθιμο; Απέξω το ρίχνουν όλο το Καρολίνα πλέον; Απέξω και στα μαλλιά μου;

Στο δρόμο για το κέντρο που ήλπιζα να είναι απόκεντρο, χάθηκα. Τι γεφυράκια πέρασα τι αλλοδαπούς μάταια ρώταγα που ντεν ήξεραν, με έπιασε ο γνωστός πονοκέφαλος και νομίζω ότι η σκιά στο μάτι μου ταράχτηκε και σκίασε το βλέμμα μου ακόμα πιο πολύ.

Αγχωμένη και αργοπορημένη περπατούσα στην είσοδο του κέντρου που ήταν προς απογοήτευσή μου απόλυτα κοσμικό και με μια παγωμένη σανκγρία στο χέρι παρακολούθησα όλο το σενάριο της τυχαίας χολιγουντιανής ταινίας.

Η ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΣΤΟ eyedoll

Αρέσει σε %d bloggers: