Με χωρίς τίποτα - Psycho Shrink

Η ζωή μας είναι γεμάτη αντιθέσεις.

Αυτές ακριβώς οι αντιθέσεις, είναι ο λόγος της ευτυχίας και της δυστυχίας μας, ταυτόχρονα.

Να ξεκαθαρίσω. Δεν σκοπεύω να σας μπλέξω σε κάποιο βρώμικο είδος αμπελοφιλοσοφίας, άλλωστε, λόγω αναστολής εργασιών από κάθε σοβαρή σκέψη, έχω προωθήσει απολογισμούς, φιλοσοφίες και βαρύγδουπες αποφάσεις, για το τέλος του χρόνου.

Ωστόσο, ως άνθρωπος με έντονο το χόμπι της παρατήρησης, αποδίδω μεγάλες ευθύνες για τη μιζέρια και τη σπαστική μας γκρίνια, σε μια βασική αντίθεση που στοιχειώνει την καθημερινότητά μας.

Μιλάω για το φόβο του λίγου, του ατελούς, του «χωρίς», που έρχεται σε πλήρη αντίθεση με την ίδια μας την υπόσταση, η οποία είναι τέλεια, θέλει περισσότερα και αν είναι δυνατόν, όλα ταυτόχρονα.

Από πού θέλετε να το ξεκινήσω και πού να το τελειώσω;

Η επικοινωνία μας – ασύγχρονη. Τα τηλέφωνά μας – ασύρματα. Το φαγητό μας  – χωρίς λιπαρά. Τα γλυκά μας – χωρίς ζάχαρη. Όλες μας οι προσπάθειες – χωρίς πολύ κόπο. Τα λάθη μας – αμέτρητα. Τα πάθη μας – αναρίθμητα.

Οι σχέσεις μας – ασήμαντες. Τα αισθήματά μας – άκαρδα. Η συμπεριφορά μας – αδιάφορη. Η παιδεία μας – άφαντη.

Η πολιτικοί μας – ξεδιάντροποι. Τα πιο παραγωγικά μας χρόνια – άεργα και άνεργα. Οι νεαρές – χωρίς πολλά ρούχα.

Οι νεαροί – χωρίς πολύ μυαλό. Οι ανάγκες μας – ατελείωτες. Ο μισθός μας – ποιος;;;

Η ζωή μας – χωρίς στον ήλιο μοίρα…

Δε βάλθηκα να σας αποκαρδιώσω. Απλές παρατηρήσεις κάνω και συνεχίζω ως αισιόδοξος άνθρωπος να υποστηρίζω ότι όλα αυτά τα στερητικά «α» και τα «χωρίς», που μας κλέβουν μέρες και μας προσθέτουν βάρη, όλα αυτά τα λίγα που κάποτε θελήσαμε να γίνουνε πολλά, ναι μεν αποτελούν τον επιφανειακό λόγο όλης της δυστυχίας μας, αλλά τελικά θα μπορούσαν να γίνουν και η αφετηρία μιας αναπάντεχης ευτυχίας.

Μια πρόκληση να ξεκουνηθούμε, να δημιουργήσουμε, να καινοτομήσουμε. Μια αφορμή να διεκδικήσουμε ό,τι μας αξίζει, έστω και αν είμαστε οι μόνοι που το πιστεύουμε αυτό.

«Μόνο με αίσθηση κενού γράφονται καινούργια τραγούδια» είχα διαβάσει κάποτε και από τότε έγινε κοσμοθεωρία μου και στάση ζωής. Να πάψω πια να ανησυχώ για τις τρύπες της ζωής μου, μα να παλεύω για το υλικό με το οποίο θα κλείσουν ερμητικά.

Και όσοι με πείτε ανεδαφική, καθόλου δεν με πειράζει… πάντα θα χρειάζεται να πετάς λίγο πιο ψηλά από το έδαφος, για να καταφέρνεις να πατάς γερά σε αυτό.

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ ΤΟ EYEDOLL.GR