Latest Entries »


Το σφουγγαράκι της δεσποινίδος - Psycho Shrink

Όποιος μου έχει κολλήσει τον τίτλο φεμινίστρια, απαιτώ να το πάρει πίσω τώρα. Γονυπετής να ζητήσει συγνώμη και να γράψει τιμωρία εκατό φορές στα σχόλια, «Η Psycho δεν είναι φεμινίστρια».

Κοπέλες την καταλάβατε την εισαγωγή; Το πιάσατε το υπονοούμενο; Ακολουθεί κράξιμο.

Μου πληγώσατε τον κολλητό μου το Μάνο και δεν ξέρω τι να κάνω να του τραβήξω το μυαλό από αρρωστημένες καταστάσεις.

Ερωτεύθηκε το παιδί, πήρε την απόφαση ότι έχει φθάσει πια στην ηλικία να σοβαρευτεί, διάλεξε και το ταίρι που του έκανε κλικ, μαζεύτηκε, χάθηκε από το ντουνιά, κλείστηκε στο σπίτι και κρεμάστηκε από τον υπολογιστή του, να παρακαλεί την καλή του, να του κάνει like, να του στείλει μήνυμα καπνού, να προσέξει τα στάτους όλο υπονοούμενα, τύπου «Έρως ανίκατε μάχαν, μικρή, πικρή μου αγάπη» ή έστω να του στείλει sms να βρεθούνε, γιατί δεν αντέχει άλλο μακριά του, τον σκέφτεται συνέχεια και όλα τα τέτοιου είδους σοροπιαστά.

Εις μάτην όμως. Η Κούλα ανήκει στην κατηγορία της ερωμένης «Ναι, μεν, αλλά».

Τι σημαίνει αυτό:

«Κούλα μου, θες να βγούμε;».

«Ναι Μάνο μου, να βγούμε, αλλά σήμερα έχω περίοδο και δεν προσφέρω καμία δίοδο».

«Κούλα μου, να σε κεράσω ένα καφέ;».

«Ναι, Μάνο μου, αφού χωνέψω τον κεφτέ».

«Κούλα μου, θες σχέση, κατάσχεση, υπόσχεση;».

«Νομίζω πως ναι ή όχι, μωρέ ναι, αλλά αν όχι, το ξανασυζητάμε;».

Το σενάριο είναι λίγο ή πολύ γνωστό και η συγκεκριμένη φάση έχει δύο ενδεχόμενες εξηγήσεις, με ένα όμως λυπηρό αποτέλεσμα.

Η Κούλα είναι οπαδός του ρητού «ο έρωτας με έρωτα περνάει», οπότε έχει δει το Μάνο ως το σφουγγαράκι της δεσποινίδος, αυτό με τον οποίο θα σκουπίζει τα δάκρυα της για τον παλιοχαρακτήρα του Τάκη που την έφτυσε, του Τζώνη που την έχεσε και όλων των πρώην που πέρασαν κι αυτοί, όπως πέρασαν κι οι άλλοι.

Ή, απλώς ακολουθεί τις γνωστές συνταγές της γιαγιάς και της θείας Κατίνας από την Κολοπετινίτσα, που τη συμβουλεύουν από παιδούλα, πως τον άντρα τον κάνεις πρώτα φλαμπέ και ύστερα του κάθεσαι, όταν θα του γίνει το εργαλείο πουρές και θα έχει ξεχαρμανιάσει με κάνα 32 άλλες «εύκολες».

Πριν αρχίσουν οι αναγνώστριες να ζωγραφίζουν τα πλακάτ της διαμαρτυρίας, διαλαλώντας ότι έχουν πέσει κι αυτές σε μιλιούνια τύπους «Ναι μεν αλλά», που τις εξέθεσαν, τις εκμεταλλεύτηκαν και τις παράτησαν με το όνειρο του νυφικού ατάκτως πεσμένο και ξεσκισμένο στα σκαλιά της εκκλησίας, σας ενημερώνω πως έχετε τα δίκια σας, αλλά αυτό είναι ένα άλλο κεφάλαιο, γιατί και οι άντρες πέφτουν συχνά στο έγκλημα, αλλά για άλλο λόγο, που συνήθως προσεγγίζει το ίματζ του άνδρα μαλάκα, του άντρα που ποτέ δεν είναι έτοιμος για δέσμευση γιατί είναι ελεύθερο πουλί.

Το αποτέλεσμα αυτού του χόμπι, είναι το πιο λυπηρό, αγόρια και κορίτσια. Καλά τα σενάρια και οι υπολογισμοί, μην ξεχνάτε αγαπητοί όμως, πως όταν κάποιος σας δίνει μια καρδιά, κόκκινη και τροφαντή, από τη στιγμή που αποφασίζεις να απλώσεις δαχτυλάκι, με το πρώτο ζούληγμα, στάζει αίμα.

Ζούλα, ζούλα, το στάξιμο γίνεται αιμοδοσία και καταντάει αφαίμαξη.

Αν δεν φιλοδοξείτε να ζήσετε εις βάρος του αίματος του άλλου, αν δεν σκοπεύετε να βρικολακιάσετε σε αυτή τη ζωή, αναπνεύστε και αφήστε τους άλλους να αναπνεύσουν.

Αέρας υπάρχει και φυσάει πιο δυνατά σε καθεστώτα ελευθερίας.

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ EYEDOLL.GR

 

Advertisements

Ωραίος ως ανθέλληνας


Μέσα στο πέρασμα από τη ζωή, έχω πατήσει το στοπ σε πολλές στάσεις.

Κατέβηκα από το λεωφορείο τραβώντας δρόμους και μονοπάτια πάμπολλα, που με γέμισαν εικόνες, ακούσματα και μυρωδιές.

Μόνο όταν περπατάς μια πόλη και μια ζωή, τις γνωρίζεις καλύτερα.

Όταν κινείσαι ανάμεσα στους ανθρώπους και αηδιάζεις τον ιδρώτα τους, μπορείς να πεις ότι ζεις. Όταν σκανάρεις χαμόγελα, αντιδράσεις, αισθήματα, ενοχικά σύνδρομα, κόμπλεξ και φοβίες, τότε μόνο μπορείς να συνθέσεις μια ιδιαίτερη λογοτεχνία του «δρόμου».

Μια λογοτεχνία που δε φοβάται να ονομάσει μαλακία τη μαλακία και περιγράφει την καθημερινότητα του Νεοέλληνα, όπως είναι και όχι όπως θα ήθελε να είναι, στην παραφιλολογία του ζωηρού παραληρήματός σου.

Τι εξοργίζει τον ωραίο Νεοέλληνα;

Η πίεση να δουλέψει με συνέπεια αντί να σκαλίζει τη μύτη του το πρώτο τετράωρο και να παίζει στοίχημα ή να χαζεύει τσόντες τουλάχιστον στα 2/3, του δευτέρου μισού.

Η συνειδητοποίηση ότι δεν την έχει μεγαλύτερη και πιο πεταχτούλα από έναν οποιοδήποτε μέσο κομπλεξικό, προερχόμενο από την αλλοδαπή.

Η φοβία μήπως δείξει τραγικά το πόσο κάμπριο και ανεγκέφαλος κυκλοφορεί, τουλάχιστον την τελευταία εικοσαετία.

Ο τρόμος μήπως του πάρουν πίσω τα δανεικά, τα αγύριστα, τα χρωστούμενα, τα ξένα που βαφτίστηκαν δικά του, γιατί τα έχει και ο απέναντι, άρα γιατί όχι και αυτός;

Το ξεσκέπασμα της κατίνας, που ξεκατινιάζεται να θάβει ως κατίνες όλες τις υπόλοιπες κατίνες, με τις οποίες συναναστρέφεται και ξεκατινιάζεται στο ξεκατίνιασμα.

Ο ανταγωνισμός του πιο γκλαμουράτου αυτοκινήτου, σπιτιού, παπουτσιού, τσάντας, γκόμενου, γκόμενας, κήπου, πισίνας, γούρνας και ας μην έχει βρακί να σκεπάσει τον κώλο του/της ή και να έχει, στην ουσία το χρωστάει σε 45 τράπεζες και 145 super golden credit cards.

Να αποκαλυφθεί ότι τρέμει τη μέρα που θα φανεί πόσο ανιστόρητος είναι κι ας σκυλοβρίζεται με όποιον τολμήσει να του θίξει την ένδοξη ιστορία του τόπου του.

Να φανεί πόσο απ’ έξω ξέρει να τραγουδάει με νταλκά, ότι είναι πουτάνα εντέλει στην ψυχή η πουτάνα στο άσμα του Οικονομόπουλου, αλλά κατά τα άλλα, το όνομα Ελύτης και Σεφέρης το επαναλαμβάνει σαν καραμέλα κάθε Τρίτη, Πέμπτη, Παρασκευή και Σάββατο που είναι ανοιχτά τα μαγαζιά, για να αγοράσει το κουλτουριάρικο ίματζ που πασχίζει να πουλήσει.

Να τα κάνει όλα στάχτη και Burberry όταν ξυπνήσει ο μικρός επαναστάτης μέσα στη μικρή ψυχή του, καταστρέφοντας τα πάντα γύρω του, αλλά παραμένοντας επιμελώς μακριά από χημικά, δακρυγόνα και γκλομπς. Μετά, να γυρνάει και να κυκλοφορεί με το φιρμάτο μπλουζί στο κοντινό καφέ και ας μην έχει ευρώπουλο να πληρώσει τη ζάχαρη από το φραπέ.

Η λίστα θα μπορούσε να είναι ατελείωτη. Η λογοτεχνία του «δρόμου» άλλωστε, άμα βγει τσάρκα παίρνει σβάρνα υπολήψεις και δεν υπολογίζει μία μπροστά στη γοητεία που έχει αυτό το γλυκό σάστισμα, που σε πιάνει όταν διαβάζεις την αλήθεια.

Την αλήθεια που τη νιώθεις να κυλάει κάτω από την πέτσα σου, μα φοβάσαι να την κοιτάξεις κατάματα και να της ζητήσεις συγνώμη που τόσον καιρό υπήρξες μαλάκας, φοβικός, ενοχικός.

Τόσον καιρό υπήρξες ένας ακόμα ψευτόμαγκας. Ωραίος ως νεοέλληνας, ωραίος ως ανθέλληνας.

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΗ EYEDOLL.GR

Happy Valentine’s Pey!


ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΣΤΟΥΣ ΔΥΟ ΕΡΑΣΤΕΣ – ΣΥΜΦΟΙΤΗΤΕΣ!

ΝΤΡΟΠΗ ΜΑΣ! ΜΕΡΑ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ, ΝΑ ΕΥΧΗΘΟΥΜΕ ΣΤΟ ΖΕΥΓΑΡΑΚΙ ΠΟΥ ΤΑ ΞΑΝΑΦΤΙΑΞΕ!

 πηγή zougla.gr
psychoshrink comment: αχ αυτός ο Έρωτας!!!
Αρέσει σε %d bloggers: