Image

«Άραγε με θέλει ακόμα, με αγαπάει, γιατί δε με γαμάει, γιατί δε θέλω ούτε να τον μυρίσω;».

Θα σου  πω σε λίγο.

Βρωμάει το δωμάτιο από χνώτα χασμουρητών και τα ενδιαφέροντά σου/του, έχουν περιοριστεί στη φανατική παρακολούθηση ντοκιμαντέρ για τη διάσωση των Αυστραλιανών δελφινοπίθηκων, στις διαλέξεις της ΝΕΤ και στην ανάλυση δοκιμίων του Παπανούτσου;

Μπράβο, από κουλτούρα καλά είσαι.

Σαν πάει να κοιμηθεί, μήπως η ΝΕΤ το γυρνάει σε Nova; Ξέρεις εσύ, με εκείνα τα μεταμεσονύχτια επιμορφωτικά ντοκιμαντέρ «καβάλα να σε καβαλώ, να ξεσκιστούμε και οι δυό στο βογγητό».

Μπορεί πάντα να τα έβλεπες αυτά τα επιμορφωτικά και καλά έκανες.

Απλώς, θυμήσου, πότε άρχισε το χόμπι να σου βγαίνει κρυφενοχικό, να το κοιτάς σαν κέρατο στη γκλάβα του άλλου, όχι γιατί θα δεις κάτι που δεν έχεις ξαναδεί ή κάνει μαζί του, αλλά μόνο και μόνο γιατί δεν θέλεις να μοιράζεσαι. Γιατί θέλεις την τσόντα για τον εαυτό σου, ρε αδερφέ.

Μια χαρά. Η σχέση σας έχει τελειώσει.

Σοκαριστήκατε;

Ωραία, ήδη έχετε αρχίσει να με διαβάζετε και πάλι καλά, γιατί θα σας σώσω λίγα από τα ευρά που έχετε θάψει στον κήπο. Μην τρέχετε σε μάγισσες και χαρτορίχτρες.

Κάπου την αφήσατε λοιπόν τη σχέση, κάπου αφεθήκατε κι εσείς στα γρανάζια της γαμοζωής, του γαμόκοσμου και της γαμοκοινωνίας, που άλλους τους ανεβάζει και άλλους τους κατεβάζει άτσαλα να σκάσουν στα οπίσθιά τους.

Κάπου εδώ οι φανατικές Καβαφικές ή Ελυτικές, λέτε σίγουρα «σα δε ντρέπεται να μιλάει έτσι, μα, πώς είναι δυνατόν να δημοσιεύεται τέτοιο πράγμα;».

Οι υπόλοιποι που εξακολουθείτε να διαβάζετε Καβάφη και ακόμα πιο φανατικά Ελύτη, σαν εμένα, μα ωστόσο διαχωρίζετε την πλάκα από τη σοβαροφάνεια, γουέλκαμ στην τρικυμία μου.

Να σας ενημερώσω, ότι δεν είμαι τόσο επιφανειακή όσο φαίνομαι.

Δεν υποστηρίζω ότι μόνο το σεξ είναι ενδεικτικό για το αν σας τελείωσε το αίσθημα στα αποθέματα καρδιάς. Συνήθως δε, είναι το αποτέλεσμα, αφού έχετε εξαντλήσει όλα τα Άρλεκιν, όλες τις συζητήσεις με τους ειδικούς γαμολόγους, σχεσολόγους, αερολόγους, παραλόγους, των λογικών αντιδράσεων που βγάζουν μάτι.

Στενοχωριέμαι που σας το πετάω έτσι στη μούρη, αλλά, ό,τι ακριβώς παραβλέψατε στην εποχή των μεγάλων ντουζενιών, επειδή ο έρωτας θολώνει τον εγκέφαλο, αυτό είναι το πρώτο ενδεικτικό στερέματος, που θα σας κάνει τα νεύρα ρετάλια.

Πάντα είχε μεγάλο κώλο η Μαρία για τα γούστα σου, δε δείχνει τώρα πιο μεγάλος.

Πάντα βρώμαγαν τα πόδια του, δεν ιδρώνουν τώρα πιο πολύ.

Πάντα σκάλιζε τη μύτη του κι εσύ τη δική σου. Απλώς, δεν το βλέπατε χρυσά μου.

Είναι αυτές οι μικρές χαρακτηριστικές κινήσεις, που μοιάζουν παιχνιδιάρικες στη φάση «γούτσου-γούτσου» και αηδιαστικές στη φάση «χέσε μας, λέμε, τώρα!».

Φυσικά και μέσα μας όλοι ξέρουμε πότε μας τελειώνουν αυτά και να σας πω την αλήθεια, χωρίς να είμαι απόλυτη, όλοι αργά ή γρήγορα, τα αναμένουμε.

Ο χρόνος είναι καταλυτικός και το μυαλό πολύ αλήτικο, για να παραμένει στο κουτί που το βάζουν συγκεκριμένα τριπάκια.

Γιατί, τριπάκι είναι ο έρωτας, ένα ταξίδι που παίρνεις μπαγκάζια για προορισμό στο άπειρο.

Παρόλο που έχεις φτάσει πολλές φορές, το τέλος δεν το έχεις δει ή το είδες, αλλά επέλεξες να σβήσεις τη μνήμη, για να μη σταματήσεις να ελπίζεις, ότι η μοίρα σού επιφυλάσσει κάτι διαφορετικό. Κάποια στιγμή, κάποια εποχή, σε κάποια ψευδαίσθηση.

Θα κλείσω αφήνοντάς σας με αυτή την αίσθηση, την αίσθηση-ψευδαίσθηση, γιατί στην τελική, όλοι γι’ αυτά τα σφηνάκια ζούμε.

Χαμογελάς, σηκώνεις το ποτήρι και ξέρεις ότι θα σε κάψει, αλλά τα όργανα είναι εδώ και προσφέρονται εθελοντικά.

Σου καίγονται τα σωθικά κι εσύ χαμογελάς στωικά.

Ψιτ! Εμπρηστή, έχω σπίρτο, βάζεις φωτιά;

αναδημοσίευση από eyedoll.gr

Advertisements