The someday syndrome - Milf

Όταν ήμουν παιδάκι, υπήρχε ένα βασικό μότο που έπαιζε σε διάφορες φάσεις της ζωής μου: «Δεν υπάρχει δε μπορώ, υπάρχει δε θέλω».

Το άκουσα μια, το άκουσα δυο, μεγαλώνοντας άρχισα να το πιστεύω και να το δοκιμάζω.

Όντως, συνειδητοποίησα πως όσα δεν κατάφερα, μάλλον δεν τα θέλησα πολύ και η πρόκληση ολοένα ανανεωνόταν, οι δυνάμεις ολοένα δοκιμάζονταν.

Ως άνθρωπος που πραγματικά έκανε αυτό τελικά, στάση ζωής και κοσμοθεωρίας, κατέληξα να ασχολούμαι με χιλιάδες διαφορετικά πράγματα, σε σημείο που κάποιες φορές η μέρα δεν είναι αρκετή με τις 24 ώρες της.

Σαν μαμά, σαφώς και το εφάρμοσα στις κόρες μου.

Δεν μπορώ να υποστηρίξω ότι είμαι η κλασική μαμά βέβαια, που έχει μανία με τους κανόνες, κυρίως εφόσον οι κανόνες με ενοχλούν και με κουράζουν.

Αλλά το μότο, είναι ένας βασικός κανόνας που πρέπει να ακολουθούν, ειδικά όταν αρχίζει το γνωστό κλαψούρισμα: δε μπορώ να μαζέψω το δωμάτιό μου, δε μπορώ να λύσω την άσκηση, δε μπορώ να ντυθώ, δε μπορώ, δε μπορώ, δε μπορώ.

Αισθάνομαι ότι από τη στιγμή που θα δεχθώ αυτή τη δικαιολογία, αυτόματα συνωμοτώ εναντίον τους, συναινώ στο να μη μάθουν ποτέ να διεκδικούν, να ονειρεύονται και να παλεύουν να πραγματοποιήσουν τα όνειρά τους.

Πρόσφατα, στις μπλογκότσαρκές μου, ανακάλυψα ένα site που μου θύμισε άλλο ένα ρητό, με το οποίο με βομβάρδιζε η δική μου μαμά.

Φαντάζομαι ότι όλοι το έχετε ακούσει στην παιδική σας καριέρα το «Μην αναβάλεις για αύριο αυτό που μπορείς να κάνεις σήμερα».

Αυτό και αν μου την έσπαγε αφάνταστα κάποτε. Ως φανατική οπαδός της αναβλητικότητας, βαριόμουν απίστευτα.

Η τάση της αναβλητικότητας λοιπόν, σήμερα, έχει αποκτήσει το όνομα «the someday syndrome» και πολύ μου άρεσε, ειδικά όταν αναλογίστηκα πόσο πολύ μας μιμούνται τα παιδιά μας.

Ο κώδικας συμπεριφοράς ξεκινάει από εμάς, τη μαμά και το μπαμπά: «άσε, βαριέμαι να βάλω πλυντήριο σήμερα, θα το κάνω κάποια στιγμή αύριο, βαριέμαι να πληρώσω το λογαριασμό σήμερα στην ουρά της τράπεζας, θα το κάνω κάποια στιγμή…ποτέ!».

Η μικρή μου κόρη, όταν δεν της αρέσει το φαγητό λέει πάντα «θα το φάω αργότερα», όπου αργότερα, ίσον το ίδιο ποτέ.

Οι ευκαιρίες δεν μας περιμένουν, αυτό είναι το μόνο σίγουρο.

Και αυτός είναι και ο μόνος λόγος που αποφάσισα να αρχίσω να εφαρμόζω τα «παλιομοδίτικα» ρητά της μαμάς στα δικά μου παιδιά, σε κόντρα με τους δικές μου νεωτεριστικές τάσεις.

Κυρίως, το κάνω για να μη φτάσει ποτέ η στιγμή, που υποτιμώντας τις δυνατότητές τους, θα φθάσουν να πιστέψουν ότι δεν μπορούν να είναι ευτυχισμένες ή να αναβάλουν στιγμές ομορφιάς, στιγμές αγάπης, στιγμές ζωής για αύριο.

Αναδημοσίευση από EYEDOLL