Ένα μπλογκ σαν και την αφεντιά του δε θα ήτο psycho αν δεν είχε τακτικές αναφορές  στο στρες όχι το απλό που το κρατάτε μέσα σας σαν επτασφράγιστο μυστικό… το άλλο που κάνει μπαμ εκεί που δεν το περιμένεις και κάνει τους κύριους, κατινάρες ολκής και τις καθωσπρέπει χαμηλοβλεπούσες,  τσούλες παγκοσμίας εμβέλειας, τους χειρούργους, δολοφόνους με το νυστέρι, και τους κηπουρούς βιαστές σε ξένο παρτέρι.

Λοιπόν εγώ φημίζομαι για ήρεμος άνθρωπος… λίγα πράγματα με εξοργίζουν και τελικά όλα συνδέονται με το αδικαιολόγητο περίμενε. Περίμενε στην κίνηση, περίμενε στην ουρά της τράπεζας να πληρώσεις το λογαριασμό, περίμενε στον οδοντίατρο να βγάλεις το δόντι, περίμενε, περίμενε, περίμενε. ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΠΕΡΙΜΕΝΩ. Νομίζω ότι κάτι τρομερά σημαντικό θα συμβεί την ώρα που εγώ περιμένω κάτι ασήμαντο.

Τότε ακριβώς πάνω στο περίμενε με χτυπάει το στρες αμφάς και δεν ανέχομαι ούτε την αύρα του διπλανού μου, που επίσης περιμένει 2 βήματα μπροστά μου, ή πίσω μου, ή δίπλα μου.

Πρόσφατα διάβαζα για έναν ποταμό, με όνομα αδύνατο να το προφέρω κάπου στα βάθη της Αφρικής, όπου την περίοδο ξηρασίας εκεί στεγνώνει και το σάλιο σου τόσο, ώστε ο ποταμός μετατρέπεται σε διάσπαρτες λακουβίτσες νερού.  Όλα τα ζώα που συχνάζουν κοντά στον ποταμό την κάνουν για αλλού, με εξαίρεση τους ιπποπόταμους. Αυτοί κάθονται εκεί, όταν η στάθμη πέφτει, όταν ο ποταμός καταντά ρυάκι, όταν γίνεται πισίνα 1Χ1, όταν γίνεται τζακούζι για 2. Ακούνητοι οι ιπποπόταμοι. Και τότε αρχίζουν τα διαπροσωπικά τους προβλήματα. Χωρίς νεράκι ανάμεσά τους, εξοργίζονται και αρχίζουν τις κόντρες, τις αγκωνιές, τα μαλλιοτραβήγματα.

Φαντάζομαι ότι αν προσπαθήσετε να φέρετε στο νου σας την εικόνα ενός ιπποπόταμου, μάλλον αυτή περιέχει ένα ροζ ευτραφές ζωάκι, χαμογελαστό, γλυκούλι, ήσυχο και όσοι έχετε δει τη Φαντασία του Ντίσνευ, με φουστίτσα μπαλαρίνας να κάνει πιρουέτες. Γιατί άραγε αυτά τα γλυκά ζωάκια γουρουνιάζουν κατά αυτό τον τρόπο; Γιατί απλά καταλαμβάνουν ο ένας το χώρο του άλλου, ενώ περιμένουν να κάνουν κάτι εποικοδομητικό, ενώ αναμένουν το πολυπόθητο νερό, να πλατσουρίσουν ξανά. Με λίγα λόγια εξοργίζονται ΚΑΙ οι ιπποπόταμοι και η οργή αυτή δεν είναι παιχνιδάκι γιατί οι ιπποπόταμοι ούτε ροζ είναι, ούτε πιρουέτες κάνουν και κατά πάσα πιθανότητα τζουτζούκοι εμφανίζονται μόνο στα παιδικά.

Συνεπώς καταλήγουμε στην οργή της αναμονής, που οφείλεται στην οργή της ουράς στην τράπεζα, στην οργή της κίνησης, ακόμα και στην οργή του ποταμού στην Αφρική. Γιατί όλα αυτά; Άραγε έχουμε γίνει πιο ευέξαπτοι ή απλά έχουμε γίνει πολλοί ιπποπόταμοι, μες στον ίδιο ποταμό;

Αναπνέουμε ο ένας τον αέρα του άλλου, ενώ περιμένουμε στριμωγμένοι, κυνηγημένοι από ένα πρόγραμμα εφιαλτικό και ανήσυχοι μονίμως μήπως δεν προλάβουμε τι ακριβώς; Το χρόνο, την ώρα, το χρήμα; Ειδικά  για το τελευταίο, μην ανησυχείτε καθόλου γιατί είναι ήδη υπολογισμένο, όλο και κάποιο φόρο έχει καλύψει κι ας μην το γνωρίζετε ακόμα.

Αγχώθηκα και το μυαλό μου κάπου εδώ ψάχνει διέξοδο σε εικόνες εξοχής. Εκεί που ακούς μόνο χαλαρουίτα τζιτζικάκια, πεύκα να ανεμίζουν, θάλασσες πλιτς πλατς. Εκεί ηρεμώ και τι περίεργο, μέσα στην εικόνα της φαντασίωσης μου σε ακτίνα πολλών ονειροπολήσεων δε βλέπω κανέναν… η απόλυτη ηρεμία της μοναξιάς.

Άτιμα και άτσαλα πρωινά ξυπνήματα… ούτε μια αγοραφοβία δεν μπορώ να απολαύσω… πάμε πάλι κροουλ σε ποτάμια γεμάτα από ανούσιες συναναστροφές με λογής λογής ιπποπόταμους!