Πρέπει να σας αναφέρω ότι κάθε Δευτέρα βράδυ γίνομαι φιλόσοφος. Συνήθως κάθομαι οκλαδόν επάνω στο κρεβάτι μου, κλείνω τα μάτια μου, ενώνω τις άκρες των δαχτύλων μου και μουγκανίζω Οοοομμ!

Το έχω δει και σε πολλά σήριαλ, πιάνει το Οοοομμ! δηλώνει αυτοσυγκέντρωση, ενώ το Εεεεμμ! ας πούμε, δηλώνει δισταγμό και το Ααααμμ! μου βγάζει λίγο  κατάσταση κήρυγμα. Με παραπέμπει σε φάσεις που ενώ είχα κάνει τις λαδιές μου και με την ουρά μαδημένη, πικρά μετανιωμένη, άκουγα «Ααααμ στα ‘λεγα εγώ!».

Κάθε Δευτέρα λοιπόν, μετά από αυτή τη μικρή ιεροτελεστία φιλοσοφώ, γιατί έχω πάντα τα ψυχολογικά μου και ξυπνάω με κάτι μούτρα να σφουγγαρίζουν τα πλακάκια και συχνά αναρωτιέμαι πού πάω, τι ρόλο παίζω, τι καπνό φουμάρω, να ζει κανείς ή να μη ζει και άλλα τέτοια συγκινητικά.

Σήμερα, λοιπόν, εκτός από τα μούτρα που δεν είχαν τι να σφουγγαρίσουν γιατί είχα κοψομεσιαστεί όλο το ΣΚ. στις δουλειές, ένιωσα μια ακατανίκητη επιθυμία να χαστουκίσω τους πάντες βάζοντάς τους σε σειρά ύψους, ξεκινώντας από τον πιο ψηλό μέχρι τον πιο κοντό και τούμπαλιν.

Τρόμαξα με τον εαυτό μου, γιατί με είχα για άνθρωπο που μισεί τη βία και δεν έβλεπα την ώρα να γυρίσω στην οκλαδόν θέση και να αυτοϊαθώ με τις γνωστές μπούρδες που σκέφτομαι κάπου στη μέση του Οοοομμ! και στην αρχή του ροχαλητού.

Το μυαλό μου καρφώθηκε στο χαλαρό χαμόγελο του κολλητού μου, που πολύ με προβλημάτισε, όχι γιατί δε θέλω να είναι ευτυχισμένος αλλά για το πώς καταφέρνει να είναι ευδιάθετος, χαλαρός και χαμογελαστός, ακόμα και αν κάνει σεισμό που θα τον βρει στην παραλία να λιάζεται αδιάντροπα απέναντι στο τσουνάμι που έρχεται.

Το παίδεψα το θέμα όλη μέρα στο μυαλό μου και το βραδάκι μετά από κάμποση ώρα αφηρημένης αυτοσυγκέντρωσης σκόνταψα επάνω στη λύση. Είναι ευτυχισμένος για έναν πολύ απλό λόγο: είναι άντρας.

Συνεπώς:

Ο κόσμος όλος γυρνάει γύρω από το πουλί του.

Δουλεύει τις ίδιες ώρες, τα παίρνει πιο χοντρά.

Οι ρυτίδες τού προσθέτουν γοητεία.

Τα καινούργια του παπούτσια  δεν τον κόβουν, δεν τον χτυπάνε και κατά πάσα πιθανότητα, η λέξη κάλος του είναι άγνωστη.

Πάει διακοπές 5 μέρες με ένα μόνο μικροσκοπικό βαλιτσάκι, που προσωπικά μου θυμίζει το νεσεσέρ με τα καλλυντικά μου.

Ακόμα και αν ο κολλητός του δεν τον καλέσει στη γιορτή του, δεν παύει να είναι φίλος του.

Κυκλοφορεί με το ίδιο χτένισμα τα τελευταία 100 χρόνια.

Δεν έχει σταματήσει ποτέ να παίζει με τα παιχνίδια του.

Δεν κινδυνεύει να μείνει έγκυος.

Η εναλλαγή της διάθεσής του δεν εμφανίζει και ιδιαίτερα σημάδια πολυπλοκότητας. Το ίδιο και η σκέψη του.

Ξυρίζεται μόνο στη μούρη και το λαιμό, μα ακόμα κι αν δε γουστάρει και βαριέται, δεν τρέχει και τίποτα γιατί μπορεί πάντα να αφήσει μουστάκι.

Πιστεύει πως της γυναίκας η καρδιά είναι μια άβυσσος, οπότε δεν σιχαίνεται τον εαυτό του παρατηρώντας βλέμματα, λέξεις, υπερβολές και παραλείψεις.

Δεν χρειάζεται να βάφει ρίζα μια φορά το μήνα και να ανανεώνει ανταύγειες στο τρίμηνο.

Μπορεί να φορέσει σορτσάκι χωρίς ιδιαίτερες προδιαγραφές στα πόδια του και κυρίως χωρίς ατυχήματα στους δρόμους που θα βγει βόλτα αυτός και το σορτσάκι του.

Δεν έχει κυτταρίτιδα.

 

Φούντωσα από την πολλή φιλοσοφία. Συνήθως οι γυναίκες φίλες φημιζόμαστε για το φάγωμα και τη ζήλια, τι βάλθηκε το αρρωστημένο μυαλό να μου κάνει; Να κοιτάζω το χαμόγελο του κολλητού μου με άλλο μάτι;

Στο δρόμο προς τη γνωστή λύση για όλες τις γυναίκες αιώνες τώρα, δηλαδή την αμυγδάλου γάλακτος στο ψυγείο, ρίχνω κλεφτές ματιές στον καθρέφτη.

ΕΧΕΙ ΚΙ ΑΛΛΟ… ΚΑΝΕ ΚΛΙΚ ΕΔΩ ΝΑ ΤΟ ΔΙΑΒΑΣΕΙΣ