Φταίει η ίωση που ξερνάω από χτες. Δεν μπορώ να σταθώ σε ίσια στάση, έτσι είναι οι ιώσεις σε λυγίζουν. Έτσι λειτουργούν τα πάντα στη ζωή, νομίζεις ότι έχεις τα πάντα, αισθάνεσαι για μια στιγμή ευτυχία που παράγεις, δημιουργείς, γεννάς ιδέες και μετά έρχονται όλοι αυτοί που θα σου κλωτσήσουν το γάλα και θα σου κάψουν τις πατούσες.

Έρχεται λοιπόν η στιγμή που λες τι τον γέμιζα τον κουβά εγώ τόσον καιρό; Προς τι όλες οι αγωνίες, οι προσπάθειες… μάταια όλα!

Το μόνο που σου απομένει είναι εσύ και ο εαυτός σου, εσύ και το μυαλό σου. Εκεί κανένας δε μπαίνει. Μόνο εσύ είσαι υπεύθυνος για το ποιον προσκαλείς και ποιον αφήνεις απρόσκλητο. Το θέμα είναι να τα έχεις βρει με τον εαυτό σου και να είσαι συνεπής στα θέλω σου. Να μπορείς να δημιουργείς, να μην ξεχνάς ότι αναπνέεις. Κι ας σου διυλίζουν τις λέξεις σου, ας σου αναλύουν τη σκέψη σου. Βασικά γι αυτό έχεις επιλέξει να γράφεις, γιατί πρώτον ΔΕΝ απευθύνεσαι σε όλους και δεύτερον δεν έχεις κάτι περίεργο να κρύψεις. Οι άνθρωποι που έχουν  επιλέξει τέτοιους τρόπους έκφρασης είναι ανοιχτά βιβλία, δε φοβούνται να κριθούν. Απλά εκφράζονται, αποφορτίζονται, δημιουργούν, είναι συνεπείς στα θέλω τους.

Δυστυχώς όλα έτσι είναι στη ζωή,  έχει η άτιμη  μηχανισμούς να σου κλέψει όλους τους λόγους που σε έκαναν έναν οπαδό φανατικό, έναν ιδεολόγο συνδικαλιστή.

Παρέα με την ίωσή μου λοιπόν υπάρχει και μια ξεχαρβαλωμένη κιθάρα από κάτι σκαθάρια που τα αναζητώ κάθε φορά που ο κόσμος γίνεται φορτικός. Τη φροντίζω, την κουρδίζω, ρουφάω τους στίχους της έναν,  έναν και ταξιδεύω. Μπορείς να βρεις τόση φιλοσοφία σε κάποιους στίχους με όποια κεκαλυμμένη αλληγορία και αν έχουν επιλέξει να ντυθούν. Οι λέξεις από μόνες τους δεν είναι διαστρεβλωμένες, εμείς φταίμε αν επιλέξουμε να τις μαυρίσουμε, για να καταλήξουμε στα πιο άγρια και άδικα σενάρια επιστημονικής φαντασίας.

While my guitar gently weeps… I keep on thinking…


I look at you all see the love there that’s sleeping
While my guitar gently weeps
I look at the floor and I see it need sweeping
Still my guitar gently weeps

I don’t know why nobody told you
how to unfold your love
I don’t know how someone controlled you
they bought and sold you

I look at the world and I notice it’s turning
While my guitar gently weeps
With every mistake we must surely be learning
Still my guitar gently weeps

I don’t know how you were diverted
you were perverted too
I don’t know how you were inverted
no one alerted you

I look at you all see the love there that’s sleeping
While my guitar gently weeps
I look at you all
Still my guitar gently weeps

BEATLES