Τσαντίζομαι, φωνάζω, αγχώνομαι…

Γιατί όλα αυτά;

Περνάνε όλα μπροστά μας με ταχύτητα αμερικανικού κινηματογράφου και εμείς οπαδοί από χρόνια, όταν δοθεί το σύνθημα γελάμε, χειροκροτάμε, υποστηρίζουμε, διαφωνούμε.

Γιατί όλα αυτά;

Δεν είναι και για θάνατο, ανθρώπινα τα λάθη. Τα πάντα  είναι ενός λεπτού πληγή. Το σύμπαν ποτέ δε συνομώτησε, δε νοιάστηκε εξ’αρχής. Αυτά είναι ατάκες ζόρικες που λέγονται για πλάνη.

Δευτεράτζα και η σημερινή, άλλη μια από τις πολλές που πέρασαν και θα ‘ρθουν.

Το μυαλό μου από χτες έχει κολλήσει μόνο σ’αυτό:

Σατραπεία

Τι συμφορά, ενώ είσαι καμωμένος
για τα ωραία και μεγάλα έργα
η άδικη αυτή σου η τύχη πάντα
ενθάρρυνσι κ’ επιτυχία να σε αρνείται·
να σ’ εμποδίζουν ευτελείς συνήθειες,
και μικροπρέπειες, κι αδιαφορίες.
Και τι φρικτή η μέρα που ενδίδεις,
(η μέρα που αφέθηκες κ’ ενδίδεις),
και φεύγεις οδοιπόρος για τα Σούσα,
και πηαίνεις στον μονάρχην Aρταξέρξη
που ευνοϊκά σε βάζει στην αυλή του,
και σε προσφέρει σατραπείες και τέτοια.
Και συ τα δέχεσαι με απελπισία
αυτά τα πράγματα που δεν τα θέλεις.
Άλλα ζητεί η ψυχή σου, γι’ άλλα κλαίει·
τον έπαινο του Δήμου και των Σοφιστών,
τα δύσκολα και τ’ ανεκτίμητα Εύγε·
την Aγορά, το Θέατρο, και τους Στεφάνους.
Aυτά πού θα σ’ τα δώσει ο Aρταξέρξης,
αυτά πού θα τα βρεις στη σατραπεία·
και τι ζωή χωρίς αυτά θα κάμεις.

Καλή Εβδομάδα!