Τώρα βλέπω την «Αχ Αννούλα του χιονιά».

Αυτή που όσο έχει φωνή θα μας ταλαιπωρεί την αισθητική με βλαχοριάλιτι.

Μοιρασμένη ανάμεσα σε δύο κόσμους, Ελλάδα και Αμέρικα, να πασχίζει να παρουσιάσει μια ζωή τόσο ψεύτικη, όσο τα ξασμένα εξτέ της.

Γίνομαι σκληρή; Εχέσθην αποτόμως.

Βαρέθηκα πια τα ίδια και τα ίδια. Τη συνταγή «σας μοστράρω όσα δεν έχετε», όσα κατά βάσει και εγώ νομίζω ότι έχω γιατί αν τα είχα, δε θα έβγαζα τη ζωή μου στη φόρα. Θα άραζα να απολαμβάνω τα υλικά και τα άυλα της δόξας.

Πόσο σκληρή όμως είναι ρε φίλε η τηλεόραση. Πόσο ξεγυμνώνει και απομυθοποιεί. Θυμάμαι το Θέμο, παράδειγμα all time classic στη δική μου συνείδηση.

Όσο τον διάβαζα στην Ελευθεροτυπία, τον γούσταρα τρελά. Αγόραζα τη συγκεκριμένη εφημερίδα μόνο για την πίσω σελίδα. Και μετά ήρθαν τα ΟΛΑ και σβήστηκαν ΟΛΑ αργά και βασανιστικά.

Αλήθεια ποιος θυμάται τη στήλη του πια; Ούτε η μάνα του, ούτε καν το υποσυνείδητό του. Τώρα σκέφτομαι Θέμο και θυμάμαι δυο κώλους να λικνίζονται σε ανατολίτικους ρυθμούς, τελεία.

Και ξαναρχίζει το ριάλιτι της Άννας ακριβώς μετά το διάλειμμα που πέφτουν διαφημιστικά σποτάκια με πρώτη διαφήμιση το ΓΑΠ και μετά τα μπισκοτάκια Παπαδοπούλου με έξτρα στρώσεις σοκολάτας.

Τι πουλάει πιο πολύ, σκέφτομαι;

Τι ανεβάζει την τηλεθέαση; Η μαστούρα, η ξεφτίλα, ή το μπισκότο τσόκο; Φάτε τα όλα τώρα και μη μιλάτε.

Και η πίκρα που σας μένει στο τέλος δεν είναι και για θάνατο, θα τη ρευτείτε, πού θα πάει. Όπως ρεύεστε όλα τα χρόνια όσα σας ταΐζει η τιβού. Κάθε τι το βου.

Εσείς και εμείς τη φτιάξαμε, τη μιμηθήκαμε. Μας άλλαξε τη ζωή, τα πρότυπα, τα ιδανικά. Ανέβασε αστέρες, κατέβασε μυαλά, διαμόρφωσε άποψη, οδήγησε χέρια στην κάλπη, έβγαλε πρωθυπουργούς, έθαψε σελεμπριτούδες, αποθέωσε βιζιτούδες που ακόμα πληρώνονται χρυσές για την απόχρωση του οξυζενέ τους και το σκέρτσο στο σταυροπόδι. Νισάφι!

Συγχώρα τις σκέψεις που είναι σκόρπιες απόψε, βουλιάζουν κι αυτές στο σκορποχώρι της επικαιρότητας.

Συγχώρα την πικρία ενός ανθρώπου που σκέφτεται και επιλέγει να μιλήσει σκληρά γιατί έτσι ξαλαφρώνει.

Αυτό να ξέρεις τελικά δεν είναι κριτική, είναι κυρίως αυτοκριτική.

Μέσα στη γύμνια του απόλυτου μηδέν, όσο έχω πληκτρολόγιο θα σου το πατάω και η επιλογή δική σου.

Γιατί αν δε σου καλοκάθεται η αλήθεια, ακόμα και τώρα ξεβράκωτος απέναντι στις ορέξεις της κάθε στερημένης Μέρκελ, μπορείς και απόψε να βγεις με όλες τις τσούλες της γης.

αναδημοσίευση από www.eyedoll.gr