Προς στιγμήν νόμιζα ότι ήμουν πάλι παιδί, ότι θα μου έκανε η μαμά μου μπάνιο και θα στρωνόμουν με το μαλλί βρεγμένο να δω ελληνική ταινία. Ότι έβλεπα ΥΕΝΕΔ και σε λίγο θα έβγαινε η Νάκη Αγάθου να μου πει το πρόγραμμα της τηλεόρασης.

Χάρηκα, νοστάλγησα, ΦΑΤΜΕ, ΑΡΚΑ και κόκκορα, Άσιμο, Ευρωμπάσκετ με Γκάλη… Πήγαμε 30 χρόνια πίσω ακούω από παντού, τι περίεργο όμως κάθε φορά που πάω 30 χρόνια πίσω χαμογελάω, ενώ το πίσω το τωρινό με αφήνει με πικρία και με σκιές να με κυνηγάνε.

Διχασμένοι σε όλα πια, να πληρώσουμε, να μην πληρώσουμε, να ξοδέψω κάτι τις παραπάνω, να μην ξοδέψω, να γελάσω ή να κλάψω, να σηκώσω τα ολίγα από την τράπεζα, να μην τα σηκώσω.

Συνάντησα και φίλους από τα φοιτητικά χρόνια και γελάσαμε με την καρδιά μας με όσα θυμηθήκαμε και ένιωθα τύψεις που γέλαγα τότε, που δεν ήξερα τι με περίμενε και τι περιμένει τα δικά μου παιδιά.

Έπειτα είναι και όλοι εκείνοι, που αποστασιοποιούνται και πετάνε κατάρες σε όλους εμάς τους Νεοέλληνες, φταίμε, φάγαμε, δανειστήκαμε, τολμήσαμε να θελήσουμε, να ακολουθήσουμε στο ρεύμα που μπήκαμε, που μας βάλανε. Όλες εκείνες οι ομαδούλες του Κολωνακίου, που πέρναγαν για ζεν πρεμιέ τον καιρό της αφθονίας και τώρα την κάνουν και κρίνουν, μόνο κρίνουν.

Γεννιόμαστε με τάσεις πάντα να θέλουμε περισσότερα, είτε αυτά είναι υλικά είτε όχι. Μέσα στη φύση του ανθρώπου είναι η πρόοδος, η βελτίωση, το όραμα. Μας βάλανε στο τριπάκι της άνετης ζωής και τώρα μας λένε γύρνα στη μιζέρια σου… δύσκολο να πάρεις τη μπουκιά από το στόμα του άλλου. Ειδικά εσύ που το στόμα σου το έχεις τόσο γεμάτο, φτύσε τα και δώσε τα δικά σου, γιατί να στα δώσω εγώ;

Έχει παγώσει όλος ο κόσμος, γιατί κανείς δεν πιστεύει τη δικτατορία που στήνεται μπροστά στα μάτια του τόσο απροκάλυπτα. Η σημερινή μας δικτατορία έχει βαφτιστεί σοσιαλισμός και όσο να ΄ναι φέρει ένα σαφώς πιο κοινωνικό προφίλ. Δέρνει, επιβάλλει, εκβιάζει, στερεί, ληστεύει, αλλά με τη χαριτωμενιά που φέρει το χρώμα της, το παρατσούκλι της και οι αγωνιστές – πρώην ζιβαγκοφόροι, νυν αρμανοφόροι- πολιτικοί της.

Στην εποχή όπου το social είναι μάλλον antisocial και η σοσιαλιστική δικτατορία μας έχει μετατρέψει όλους σε ευρωζητιάνους, εκεί που ο ανθρωπισμός μοιάζει επιστημονική φαντασία και κάθε μέρα που ξυπνάμε δίχως να  ξέρουμε ποιος φόρος και ποιο έκτακτο αντιλαϊκό μέτρο θα μας εξοντώσει πιο γρήγορα, οι αγώνες δε θυμίζουν σε τίποτα το 80 όπου πάλευες να κερδίσεις όσα δεν είχες. Δε θυμίζουν σε τίποτα ούτε καν το 70 που φοβόσουν να διατυπώσεις γνώμη και να ψελλίσεις ακόμα και το όνομά σου. Σε καθεστώτα που φέρουν στα γονίδιά τους τον ολοκληρωτισμό και την απαγόρευση, σε καθεστώτα που υποστηρίζουν αυτό που αντιπροσωπεύουν ξέρεις πώς να αντιδράσεις. Εκεί που μουδιάζεις είναι όταν βλέπεις αυτούς που έτρεχαν δίπλα σου, να κάνουν βήμα πίσω και να είναι οι πρωταγωνιστές των χειρότερων εφιαλτών σου, να πετάνε ξαφνικά τη μάσκα του φίλου και να γίνονται ο εχθρός, ο ληστής της ζωής σου ολόκληρης.

Τότε δεν ξέρεις πώς να αντιδράσεις, γιατί οι εξελίξεις σε βρίσκουν απροετοίμαστο, ίσως και ανήμπορο να πιστέψεις ότι δεν έχεις πια φίλους, μάλλον δεν είχες ποτέ και οι υποτιθέμενοι συναγωνιστές είναι πλέον οι εχθροί… δύσκολο να την ξεριζώσεις τη δημοκρατία από μέσα σου!