Διακινδυνεύοντας να χαρακτηριστώ ως η πιο κυνική της παρέας, θα σας τη σπάσω λίγο ακόμα και υπόσχομαι ότι στο επόμενό μου αρθράκι θα σας κεράσω δάκρυ, ειδύλλια και άλλες ανατριχιαστικές ερωτοτροπίες.

Όχι όμως ακόμα, γιατί μετά τα ξενέρωτα του έρωτα τι ακολουθεί; Μα τι άλλο; Μια περισπούδαστη ανάλυση του πριν και του μετά!

Ωωω! τι συναίσθημα… θυμόσαστε όταν πρωτογνωριστήκατε με τον καλό/ η σας; Σαν πρωταγωνιστές σε ταινία ρομαντζοσάμθινγκ όπου σε αργή κίνηση εσείς  τρέχετε με φλοράλ αέρινο και εσπαντρίγια, στο μικρό πράσινο λιβάδι με τις κόκκινες παπαρούνες να πέσετε στην αγκαλιά του αγαπημένου με το θεληματικό πηγούνι.

Καλέ δεν τρέχετε, σχεδόν πετάτε, κρατώντας ένα καλάθι, ή μάλλον όχι, όχι ένα ψάθινο καπέλο με αποξηραμένη ανθοδέσμη δεμένη στη μια του άκρη. Φτάνετε, ναι, λίγο ακόμη, γαμώτη εδώ βρέθηκε το τριαντάφυλλο ανάμεσα σε τόσες παπαρούνες να σας μπήξει το αγκάθι του στη μέση της πατούσας;

Το αγκάθι αγαπητοί λέγεται χρόνος και φυτρώνει σε όλα τα λιβάδια και σε αυτά που ξεκίνησαν με παπαρούνες, με μαργαρίτες ή ακόμα και με σέσκουλα.

Παντού υπάρχει το πριν και το μετά και μη φανταστείτε ότι σας μιλάω για παραπανίσια κιλά. Μιλάω για παραπανίσια αισθήματα, που τα γέννησε ο ενθουσιασμός και τα ξέφτισε η συνήθεια, για το πώς ήταν στην αρχή και το πώς καταλήγει σε θέμα ημερών, μηνών ή και χρόνων. Η ποσότητα του χρόνου δεν έχει σημασία, η ποιοτική του παρέμβαση είναι όμως καταλυτική.

Ας αρχίσουμε με τους κυρίους λοιπόν:

1ο Πριν: Στη δουλειά δεν κρατιέται, μετράει λεπτά, δευτερόλεπτα, να την κάνει και να βρεθεί στην αγκαλιά σας. Η ανυπομονησία του δεν παλεύεται και εκφράζεται με σαράντα αναπάντητες, εικοσιφεύγα μηνύματα και αναρίθμητα πίτσι-πίτσι τύπου «έκανε πιπί της η μπουγατσούλα μου σήμερα;».

Μετά: Η «μπουγατσούλα» έχει μείνει σκέτο τσούλα και ο λεγάμενος κινδυνεύει να χαρακτηριστεί τσιράκι πρώτης τάξεως κυνηγώντας τις υπερωρίες ακόμα και του περιπτερά απέναντι προκειμένου να σας αποφύγει.

2ο Πριν: Αααχ! εκείνες οι ημέρες στα πιο καλά εστιατόρια με ένα κερί στη μέση του τραπεζιού και το αφηρημένο βλέμμα να ταξιδεύει πάνω στο κορμί της, ούτε καν άκουγε τι θα παραγγείλει η θεά του, ακόμα και αν ζήταγε τον αστακό κατευθείαν από την καραϊβική να κάνει ύπτιο στην πιατέλα της. Χαλάλι, το πιο ακριβό γεύμα για τη γυναικάρα του!

Μετά: Για αστακό, ούτε τις κεραίες του δε συζητάμε, ακόμα και τις μακαρονάδες, μα καλά για χρυσάφι το πέρασαν το ζυμαρικό; Ρε Μαρίνα ή μας βλέπω να τρώμε καμιά σαλάτα εδώ που με έφερες ή πάμε στο Βαγγέλα να χτυπήσουμε κανέναν αεροπλανικό σούβλακο.

3ο Πριν: Μετά από μισό εικοσιτετράωρο αχαλίνωτου σεξ, μεταφέρει τη ροζέ συζήτηση στο τηλέφωνο και όταν συνειδητοποιείτε ότι έχετε περάσει και την υπόλοιπη μέρα στο τηλέφωνο αποφασίζετε να κλείσετε.

« Εσύ πρώτα», « όχι εσύ», «δε μπορώ να σε αποχωριστώ, μα κλείσε Μάνο μου», «όχι μωράκι μου εσύ κλείσε» κλπ. Κλπ. κλπ… το έχετε δει το έργο.

Μετά: Σας κλείνει το τηλέφωνο στα μούτρα πριν προλάβετε καν να του πείτε ότι έχετε πονόδοντο και μετά από 8 ώρες απουσίας, με το τηλέφωνο απενεργοποιημένο, σας δικαιολογείται ότι είχε ένα σημαντικό μίτινγκ.

γρήγορα κλικ ΕΔΩ για τη συνέχεια!