Σήμερα είχα να πάω σε γάμο μεσημεριανό μιάμιση ώρα έξω από την Αθήνα. Κοινώς μαρτύριο!

Από την αγωνία μου να προλάβω να τα σιδερώσω όλα και να βγω αιθέρια ύπαρξη από το σπίτι, δεν έκλεισα μάτι το προηγούμενο βράδυ. Να βάλω το φόρεμα το κόκκινο, ή το σατέν που με αγκαλιάζει ωραία; Και παπούτσια; Εδώ σε θέλω… ποιο από όλα τα παιδιά σου να διαλέξεις που όλα μιλάνε κατευθείαν στην καρδιά μου όταν ανοίγω την πόρτα του μικρού τους δωματίου;

Μεγάλα προβλήματα για ένα μικρό συμβάν και αναφέρομαι στην τελετή μυστήριο. Τελικά η αιθέρια ύπαρξη έμεινε άυπνη με τον κύκλο στο μάτι να σέρνεται ως το πάτωμα, αλλά από παπούτσια έσκιζε!

Στο τσακ την πρόλαβα τη νύφη, αφού σκαρφάλωσα στο γραφικό ξωκλήσι με δωδεκάποντο να μοιάζει σχεδόν παρεξηγημένο από την ταλαιπωρία και τον ήλιο να με έχει μετατρέψει σε ένα σχεδόν αυτόφωτο αστέρι… έσκασα, αλλά είχα μια λάμψη μαγική.

Μάλλον ο γάμος το πήγαινε για εναλλακτικός, με πρώτο στοιχείο το ναό στην άκρη του θεού γωνία και θέα ανασοαρπάχτρα!

Ο εναλλακτικός γάμος μέχρι τα μισά του εμφάνιζε τάσεις ανησυχητικής ρουτίνας, με παπά ροδάνι να φτύνει το Ευαγγέλιο με ευγλωττία ανεπανάληπτη, όλο τον ιδρώτα των παρευρισκομένων να γαργαλάει τη μύτη μου, κλιματισμούς σε λιτότητα και βεντάλιες να έχουν πάρει φωτιά.

Έπειτα ήταν και το ρύζι… μα δεν καταργήθηκε αυτό το έθιμο; Απέξω το ρίχνουν όλο το Καρολίνα πλέον; Απέξω και στα μαλλιά μου;

Στο δρόμο για το κέντρο που ήλπιζα να είναι απόκεντρο, χάθηκα. Τι γεφυράκια πέρασα τι αλλοδαπούς μάταια ρώταγα που ντεν ήξεραν, με έπιασε ο γνωστός πονοκέφαλος και νομίζω ότι η σκιά στο μάτι μου ταράχτηκε και σκίασε το βλέμμα μου ακόμα πιο πολύ.

Αγχωμένη και αργοπορημένη περπατούσα στην είσοδο του κέντρου που ήταν προς απογοήτευσή μου απόλυτα κοσμικό και με μια παγωμένη σανκγρία στο χέρι παρακολούθησα όλο το σενάριο της τυχαίας χολιγουντιανής ταινίας.

Η ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΣΤΟ eyedoll

Advertisements