…ορίστε, γελάσατε τώρα με τα χάλια μας; Οι μισοί μου λετε μην είσαι down, οι άλλοι μισοί διαβάζετε φανατικά τα moody posts μου… τελικά τι θέλουμε; Να γράφουμε ψιλο εώς χοντρομαλακιούλες για να γελάμε για ένα δευτερόλεπτο, να βρίζουμε να ξαλαφρώνει το σύστημα, στα διάλα πια παπαγαλάκια πλύση εγκεφάλου ήδη, θα μας το κόψουν δε θα μας το κόψουν, τι θα μας κόψουν τι θα μας αφήσουν άκοπο… έχω μπερδέψει πια τους μισθούς που παίρνει ο καθένας, τα ωράρια, τα χρωστούμενα, όλα αριθμοί που έχουν βαλθεί να μας ζαλίσουν.

Και είμαι μακριά, θα είμαι μακριά για κάμποσες μερούλες και εδώ βλέπω άσπρες, κάτασπρες μέρες, ανθρώπους τόσο ευγενικούς που σκέφτομαι να τους τσιμπήσω να δω αν είναι αληθινοί, ανθρώπους διαβασμένους, καλλιεργημένους, με τόση μελαγχολία στα μάτια τους, που σκέφτομαι να αποστηθίσω ρώσικα ανέκδοτα για να τους κάνω να χαμογελάσουν… και σκέφτομαι τι μας έχει μείνει εμάς τελικά εκτός από το χαμόγελο; Θα το ξεχάσουμε σύντομα και θα το ψάχνουμε στα λεξικά σαν κίνηση των μυών του προσώπου που φανερώνουν ευτυχία. Δεν θέλω να είμαι down, μπιλίβ μι, αλλά τι να πω κάτι έχει ο φετινός χειμώνας, κάτι μελαγχολικό, όχι τίποτα για θάνατο, ανθρώπινα τα λάθη, η μελαγχολία μου είναι γλυκιά, ήρεμη, προσωπική νόμιζα, αλλά να που τη μοιράζομαι μαζί σας και έχει γίνει μελαγχολία ονλάιν, μελαγχολία ντίτζιταλ, μπλογκόβια! Σύντομα και σε διαδραστική έκδοση!!!!!

Φταίνε και τα χιλιόμετρα, γιατί ως κατεξοχήν αλλόκοτος άνθρωπος, φεύγω τρέχοντας και την ίδια στιγμή που φεύγω αυτό που αποφεύγω μου έχει ήδη λείψει… δε βαριέσαι, όλοι κουβαλάμε την τρέλλα μας την πριβέ… εγώ δε, την έχω σε όλα τα χρώματα να ταιριάζει με όλα μου τα ρούχα!! Σήμερα η μπλούζ μου είναι moody, αλλά είναι ζεστή να την φοράω και τελικά,  έτσι με αρέσει!