31 του μηνού πάει ο  Γενάρης, να μην ξαναγυρίσει γιατί από την 1 που τον άγγιξα κατέρρευσε… αυτός και εγώ μαζί του. Ω ναι, είναι μιας μορφής εξομολήγηση, χωρίς να έχω κάτι το ιδιαίτερο, τα έχω όλα τα μικρά να μαζεύονται και να κάνουν ένα μεγάλο που με κυνηγάει, προσπαθώ να του ξεφύγω και όλο να το πετιεται, να το πετιέται! Άγχος λέγεται και δεν έχω μάθει να τα βρίσκω μαζί του. Λες και παραμόνευε να φύγει το 2010 και να μου μπει μαζί με το 11 με άγριες διαθέσεις!

Σκέφτομαι να του κάνω κέρινο ομοίωμα να το τρυπάω με βελόνες, αλλά δεν ξέρω τι μορφή θα του έδινα…

Σκέφτομαι να γίνω απαθής, αλλά όλο με ξεγελάω και νοιάζομαι…

Σκέφτομαι, σκέφτομαι, σκέφτομαι…

Θα το καταργήσω το μυαλό, το καμάρωνα που είναι κοφτερό, αλλά σιγά… υπερεκτιμημένη ουσία η φαιά, σε μπελάδες μας βάζει να ψάχνουμε διέξοδο, σχέδιο απόδρασης από την πραγματικότητα.

Περνάνε οι ειδήσεις δίπλα μου και νομίζω ότι δε με αγγίζουν κι όμως κάτι φταίει που χάνω το χιούμορ μου, που δε γελάω συχνά, που έχω πονοκέφαλο, που νυστάζω και δεν κοιμάμαι καλά, που ξυπνάω 5 λεπτά νωρίτερα από το ξυπνητήρι μου, που έχω πηδήξει έξω από τη γυάλα μου και τα χρυσόψαρα δεν ζουν πολύ ώρα έξω από το νερό τους ε;

Μήπως να έφευγα μετανάστρια σε μια πόλη που θα έχει μια καλοφτιαγμένη Νομική να την κάνω σπίτι μου; Είναι μια λύση και αυτή, να μου ταράξω λίγο τα νερά μπας και συνέλθω. Και αν δεν είναι καλή η Νομική τους όλο κάποιο Πολυτεχνείο, κάποια Θεολογική Σχολή ξέμπαρκη θα υπάρχει για εμάς τους ασεβείς… να μπούμε στον ίσιο το δρόμο.

Εναποθέτω τις ελπίδες μου στην αλλαγή του μήνα, α και στους πλανήτες γιατί μπορεί αυτοί να μηχανορραφούν εναντίον μου! Εναποθέτω τις ελπίδες μου στα ταξίδια που με περιμένουν, γιατί όταν φεύγω, κάθε φορά που φεύγω μακριά, γυρνάω αλλαγμένη… τελικά χρειάζεται μια θεαματική εξαφάνιση για να κάνεις ορμητική επανεμφάνιση σε αυτή τη ζωή…