Πες κάτι, κάτι δε μου αρέσει, κάτι λείπει, κάτι δε μου κολλάει, κάτι μου βρωμάει, κάτι νιώθω, κάτι πονάει, κάτι έχω, κάτι ψήνεται, κάτι τρέχει με τους δίπλα κάτι, κάτι, κάτι…

Η πιο ύποπτη λέξη… αυτή που κολλάμε όταν θέλουμε να είμαστε απλά ευγενικοί, να κάνουμε εισαγωγή πριν από την καταιγίδα που θα ακολουθήσει, όταν περιμένουμε ο άλλος να καταλάβει ντε και καλά τι κουβαλάει το διαταραγμένο μας… πόσο θάρρος θα χρειαζόμασταν να αντικαταστήσουμε αυτά τα κάτι μας με την πραγματική λέξη που σκεφτόμαστε…

Η Αμάντα δεν θέλει φοβίες, κάντε την υπέρβαση, ξεκινήστε από τα κάτι σας, αυτά που σας τη σπάνε να τους τα πείτε στα μούτρα χωρίς τα κάτι που τους χαιδεύουνε τα αυτάκια. Δεν είναι ανάγκη να τα ξέρουμε όλα, να είμαστε παντού τέλειοι, να χάνουμε τη μισή μας ζωή χωρίς ποτέ να ξεστομίσουμε αυτό το «κάτι» που τόσο καιρό μας κυνηγάει…

Πριν τα κάτι γίνουν κατήφορος, πάρτε την ανηφόρα, κουράζει μεν, αλλά στην κορυφή έχει θέα, θεά αεράτη, που στο φύσημά της καθαρίζουν οι συνειδήσεις, δροσίζονται τα όνειρα, ανεμοσκορπίζουν οι αναστολές…

Με επηρέασαν και τα 30 χρόνια που λείπει αυτό το κάτι… Λένον… κάτι ήθελα να σας πω ακόμα αλλά το ξέχασα… 😉

σας φιλώ γλυκά,

Αμάντα

PS: you may say I’m a dreamer, but I’m not the only one…