Να τα χαίρεσαι τα γομάρια σου Βουλή μου!

 

Να ξεκαθαρίσω κάτι πριν αρχίσω να αναλύω… σιχαίνομαι τους Χρυσαυγίτες.

 

Θεωρώ μεγάλη κατάντια να μπαίνουν τα γομάρια στη Βουλή.

 

Από χθες παρακολουθώ τις δηλώσεις φίλων, γνωστών, επωνύμων, ανωνύμων σε όλα τα social networks να σκίζονται και να κατακεραυνώνουν την είσοδο της Χρυσής Αυγής στη Βουλή. Να προσπαθούν να βρουν ποιος είναι ο φταίχτης και να φτύνουν τον κόρφο τους.

Να τα χαίρεστε τα λουλούδια στη Βουλή σας χρυσά μου.

Αναρωτιέστε πως μπήκαν; Από εμένα πάντως δε μπήκαν.

 

Όταν χρόνια βιώνουμε την κατάλυση των πάντων, όταν λιώνεις στη μιζέρια ένα λαό, πάνω που του έταξες τα πάντα και τον συνήθισες στα εύκολα, όταν του στερείς την περηφάνια του γιατί γεννήθηκε Έλληνας, όταν τον καταδικάζεις σε αργό θάνατο και του ζουλάς τον εγωισμό του σαν μυρμήγκι, είναι σα να του λες ακριβώς τι να ψηφίσει.

Όταν του κάνεις μαθήματα δικτατορίας αποκλείωντας κόμματα από το να ακουστεί η φωνή τους το ίδιο δυνατά με τα «αρεστά», όταν επί χρόνια μένεις σε θεωρίες και αμπελοφιλοσοφίες, ενώ στην πράξη οι άλλοι παρέχουν μια κάποια ασφάλεια στις πιο ανασφαλείς γωνιές της πόλης, είναι σα να του σιγοψυθιρίζεις «σαπίσαμε, τελειώσαμε, ε ρε Παπαδόπουλος που μας χρειάζεται να σφίξουνε οι κώλοι»

Βγαίνετε όλοι και λέτε ότι στενοχωθηρήκατε που μπήκε και τινάζετε από επάνω σας τη ντροπή. Εγώ λέω να κάνουμε όλοι μόκο και να απολαύσουμε σκηνές απείρου κάλλους.

Δεν το βλέπαμε να έρχεται; Πόσο μυαλό χρειάζεται για να καταλάβουμε ότι ο λαός δε θέλει πολύ για να οδηγηθεί στα άκρα;

Πόσο ακόμα θα άντεχε η πολιτική σκηνή να συνεχίζει ατιμώρητη;

Δεν υπάρχουν ούτε τόσα αριστερά ούτε τόσα ακροδεξιά στοιχεία στην Ελληνική κοινωνία στην ουσία. Υπάρχουν άνθρωποι που προσπαθούν να δηλώσουν κάτι με τις επιλογές τους αυτές. Απλά δεν ξέρουν πως μπορεί να εκφραστεί αυτό το κάτι καλύτερα, όντας χρόνια φιλελεύθεροι, αγανακτισμένοι, κεντρώοι και έχοντας πετύχει μια τρύπα στο νερό. Μια τρύπα που μπάζει, μπάζει με το κιλό μπόχα και διάβρωση. Μάσα, εκμετάλλευση, σκάνδαλα, απατεωνιά, ψέματα και κωλοτούμπες.

 

Για αυτό μη μιλάτε όσοι ντρέπεστε, είστε υποκριτές να νομίζετε ότι φωνάζοντας εναντίον της Χρυσής Αυγής διώχνετε το κρίμα από το λαιμό σας. Ας ψηφίζατε, ας αλλάζατε, ας κάνατε κάτι νωρίς, όχι μετά από την απομάκρυνση από το ταμείο.

 

Όσοι μεγάλωσαν με την πεποίθηση ότι το απολιτίκ είναι σικ, φάτε φανατισμό και χούντα με το κιλό να χορτάσετε… σας αξίζει.

Όσοι πούλαγαν δημοκρατία και ψευτοπλουραλισμό στα μπουρδελοκάναλα και στο αποχωρητήριο Βουλή, καθήστε δίπλα, δίπλα με τους ξυρισμένους να μιλήσετε για τρίχες… σας αξίζει.

 

Η σημερινή εικόνα της Ελλάδας, είναι η μόνη αληθινή εικόνα που έχω δει σε όλη την ενήλικη ζωή μου. Ακυβέρνητοι, μόνοι, αβοήθητοι ήμασταν πάντα κατα βάθος. Βγήκε ηαλήθεια στην επιφάνεια… πονάει λαέ μου;

Εισί τί είσι; Ιπαναστάτς ή κακομοίρς;

Από τη μέρα που αντικρίζουμε τη μαία, κουβαλάμε μια ταμπέλα να, σε όλες τις οδούς που σουλατσάρουμε.

Ο μπέμπης έχει ωραία μάτια, μεγάλο τσουτσουνάκι, η μπέμπα έχει μακριά πόδια, χοντρό κώλο, αραιά μαλλιά.

Στο σχολείο συνεχίζουμε να κουβαλάμε την ταμπελάρα και την εμπλουτίζουμε με λογής-λογής κοσμητικά: το σπασικλάκι, το γλειφτρόνι, ο cool, ο μάγκας, το πουτανάκι.

Τελειώνοντας το λύκειο, το σπασικλάκι έχει υποστηρίξει το ρόλο του σαρώνοντας τα εικοσάρια και το πουτανάκι παίρνοντας όλα τα μπιμπικομούρικα από δεκαπέντε και άνω.

Πρόσφατα ενημερώθηκα με δημοκρατικές διαδικασίες, ότι εφόσον έχω τολμήσει να γράψω για σχέσεις, κατασχέσεις, γαμήσια και μπουρδέλα, απαγορεύεται να έχω πολιτική άποψη ή μάλλον να την έχω, αλλά να μην τη γράφω.

Κι εγώ που νόμιζα με το ταπεινό μου μυαλό, ότι οι σχέσεις, οι κατασχέσεις, τα γαμήσια και τα μπουρδέλα ταιριάζουν γάντι με τους πολιτικάντηδες, μπερδεύτηκα μέχρι πνιγμού, αφήνοντας ξερατό τα καλαμαράκια που δυσκολεύομαι να χωνέψω σε μέρες νηστείας.

Έχοντας επιμελώς ελιχθεί ανάμεσα σε σπασικλάκια, γλειφτρόνια, πουτάνες και μάγκες, σκάλωσα στην πολιτική άποψη που θέλει συγγραφικό παρελθόν από συνδικαλιστή χαραμοφάη και πάνω, για να τολμήσω να την αγγίξω.

Εγώ που τόσα χρόνια έτρεμα τις ταμπέλες, θα έχω ένα μάτσο τεμπέλες να με κρίνουν και να μου υποδεικνύουν πόσο συχνά θα αηδιάζω, πόσο συχνά θα εκφράζω άποψη και από ποια οπτική γωνία θα την προσεγγίζω.

Θα βάλω κριτή και διαιτητή στη σκέψη μου, που τολμάει και στροφάρει σε διάφορα θέματα και δεν κολλάει στα στερεότυπα που έφτιαξαν άλλοι για εμένα, χωρίς εμένα.

Βλέπεις, κάποτε ήθελα όλοι να με αγαπάνε, προσπαθώντας να κρεμάσω μια πολύχρωμη ταμπέλα κι εγώ σε αυτό το λαιμό, που και μεγάλη μπουκιά έχει φάει και μεγάλη κουβέντα έχει σπρώξει, σε όλα τα αισθητήρια της γλώσσας.

Μου άρεσε η ταμπέλα του καλού παιδιού, που θα κατάφερνε να κρατηθεί μακριά από μίση και αλληλοσπαραγμούς.

Την ξεπέρασα κι αυτή τη φάση όμως, γιατί ευτυχώς, γρήγορα κατάλαβα ότι όσοι σε αγαπάνε σε κάνουν καλύτερο άνθρωπο και όσοι σε μισούν σε κάνουν προσωπικότητα.

Ως πολυδιάστατη φύση τα χρειάζομαι όλα αυτά, όπως τα δάχτυλα στο χέρι. Κάποια θα σε εξυπηρετούν, κάποια θα σου δείχνουν και κάποια θα σου χώνονται. Δεν τα κόβεις όμως ποτέ.

Τώρα με την κρίση όλοι σε θέλουν να φοράς την ταμπέλα του κακομοίρη ή του επαναστάτη.

Αν δε ανήκεις σε αυτές τις ομάδες, δεν έχεις λόγο ύπαρξης σε τούτο τον κόσμο. Θα πέσουν να σε φάνε που ζήλεψες το τακούνι στη βιτρίνα και τόλμησες να το εκφράσεις κι ας αγοράζουν ράβδους χρυσού και αίμα οι μισοί επαναστάτες και κακομοίρηδες αυτής της χώρας.

Άσε που κινδυνεύεις να σε κράξουν οι μιούτουαλ… Μεγάλο κρίμα πατριώτη.

Τελικά, όταν ο ακατανόμαστος είπε ότι μαζί τα φάγαμε δίκιο είχε κι ας του κάνουμε μουτράκια που τόλμησε και μας έχρισε συνένοχους.

Κάποιοι μαζί τα φάγαμε, τα δανεικά, τα αγύριστα, τα χρυσά, τα διαμάντια και τα φιλέτα, ενώ οι υπόλοιποι συνεχίζουμε να τρώμε με όρεξη τις σάρκες μας.

Κανίβαλοι είμαστε όλοι στην τρέλα πατριώτες, με τις ταμπέλες μας, τα κολλήματά μας, τα πάθη, τα μίση και κυρίως τον οχετό που βγαίνει συχνά, όχι από το στόμα μα, μα κατευθείαν από την καρδιά μας.

αναδημοσίευση από eyedoll.gr

Ρέκβιεμ για ένα μελλοθάνατο Έλληνα

 

ΓΡΑΦΤΗΚΕ ΑΠΟ ΤΗ ΜΑΡΙΑΝΝΑ ΣΙΑΡΚΑ

Είναι φορές που δεν ξέρεις πώς να αντιδράσεις σε ερεθίσματα,εικόνες , παραστάσεις, στα ίδια τα όνειρα σου βρε αδερφέ.

Που καταδικασμένος στην εσωτερική σου αδιατάρακτη  νηνεμία, όπως πριν την καταιγίδα, απλά περιμένεις κάτι μεγαλειώδες να συμβεί στην ζωή σου. Nα σου χτυπήσει την πόρτα η καλή σου νεράιδα – αν πιστεύεις ακόμα στα παραμύθια -, o έρωτας – αν πιστεύεις ακόμα στα παραμύθια με αγγελάκια ,τόξα,βέλη και  πάθη – , ίσως και ο θάνατος – αν είσαι με το ένα ποδάρι χωμένο στα χρέη της «Μεσοπρόθεσμου Εποχής» και με το άλλο στην κενή απόγνωση της παράλογης κατάστασης, που χρεώνεσαι σαν κοινός θανατοποινίτης.

Αν είσαι ακόμα αρκετά ονειροπόλος θα έχεις ήδη καταλάβει ότι η εποχή, όχι μόνον δεν το σηκώνει, αλλά πως κινδυνεύεις εσύ ο ίδιος να «σε πάρει & να σε σηκώσει» όπως έλεγαν & οι παλιοί.

Αυτόν ακριβώς τον όρο «παλιοί» ή μάλλον ,τώρα που το σκέφτομαι, την λέξη «αρχαίοι», χρησιμοποίησε μία θεία μου, κάποτε, αρχικά για να  χαρακτηρίσει την μάλλον «απροσάρμοστη» ανηψιά της που είχε ξεφύγει, χάρη στον απαράμιλλο στρουθοκαμιλισμό της, από την μέγγενη της σκλαβιάς του σημερινού ανθρώπου, που γεννήθηκε με την ευκολη απαντήση στο στόμα,που ξέρει εκ των προτέρων & εκφέρει άποψη ασφαλώς επί παντός επιστητού, που θυμάται πάντα αυτό που τον βολεύει και λησμονεί αυτό που τον θίγει ή που τον ελέγχει, που βολεύται αλλά δεν βολεύει τον άλλον, που αερολογεί ευχαρίστως για τα εκτός του οίκου του και κλείνει τα μάτια σε ότι γίνεται ακριβώς μπροστά του. Που χορεύει στα μπουζούκια με δανεικά και που ταξιδεύει με διακοποδάνειο. Που ψωνίζει με υπερχρεωμένες κάρτες για να είναι σικ και in  και που κάνει καμάκι στην αυτάρεσκη κοπέλα που ψάχνει για επιβεβαίωση μέσα από μία βόλτα με το ακριβό αμάξι του φιρμάτου ραφιναρισμένου δήθεν εραστή, ο οποίος με τη σειρά του μαρσάρει στα φανάρια με πάντα τη μουσική στο τέρμα. Θες & άλλα ? Αν ναι, βλέπε στο λεξικό : ΝΕΟΕΛΛΗΝ.

Αλλά φυσικά όταν η θεία μου έλεγε «αρχαία» , εμέ την ταπεινή αφεντιά μου, βλέπεις δεν ένιωθα, πόσο πολύ θα πρέπει να με αγαπούσε η καλή μου ή ίσως εκείνη έλπιζε πως είχα ανοσία στην  εκφυλλιστική αρρώστια  που μας κατέτρωγε τα τελευταία χρόνια της μεταπολίτευσης το γεννετικό μας μεδούλι.

Αχ βρε θεία μου, ερευνες επι ερευνών,ιστορικοί, βιολόγοι, κοινωνικοί ανθρωπολόγοι, εθνολόγοι και βάλε , βάλθηκαν να μας αποδείξουν, ότι ναι καταγόμαστε από τους αρχαίους έλληνες. Ωστόσο, πολύ νερό κύλησε από τότε. Πολλοί λαοί κυλίστηκαν μαζί μας στις λάσπες της ιστορίας: Ενετοί, Φράγκοι, Σέρβοι, Τούρκοι δώσανε και πήρανε το γεννετικό τους υλικό. Τελικά, ναι, το πιστεύω και εγώ δεν είμαι όπως λενε απευθείας απόγονος της αγνής ,αρείας, δωρικής (ως ηπειρώτισα) φυλής μου.

Εντάξει, το πήραμε το μήνυμα και το  πήγαμε και παραπέρα αν θες. Σαν καλοί μαθητές πράξαμε ανάλογα, όχι φυσικά σαν αρχαίοι αλλά σαν  νεοέλληνες .

Κάπως έτσι το κάδρο της Νέας Ελληνικής Ιστορίας  αποκαθηλώθηκε από τα Υψηλά του Στερεότυπα για να γίνει χιλια μικρά κομμάτια στην μικρή ελληνική ψυχή μου.

Η μικρή μας Ιστορία μου θυμίζει γυναίκα που περιμένει τον άντρα της στον σταθμό του τρένου,όμως αυτός διεφθαρμένος από το εύκολο κέρδος και τις ευτελείς ηδονές ,γίνεται ο πολιτειακός της δυνάστης και την βασανίζει με το να μην έρχεται ποτέ στο ραντεβού ο ίδιος αλλά σαδιστικά στέλνει άλλους ψευτοσωτήρες λέγοντας της πως είναι ΑΥΤΟΣ , ο ΕΝΑΣ…

Βλέπεις κάπως έτσι ήρθε ο σοσιαλισμός,μετά ο νεοφιλελευθερισμός ,  εναλασσόμενοι, συμπράξανε μαθηματικώς & κυριολεκτικώς και γίνανε ένας ακόμα «ΙΣΜΟΣ», που τελικά παντρεύτηκαν ξεδιάντροπα μπροστά στα αγνά όμορφα γεμάτα μνήμες μάτια της και γίναν ένα.

Η δε σκυταλοδρομία των χρυσοφτέρουγων αητών της «ψωροκώσταινας», λίγο πριν πετάξουν τα λαμέ φτερά τους , δείξουν τα δόντια τους όπως κάθε τυπικό σκυλολόι και φάνε τις σάρκες μας, έκανε την δουλειά του πάνω μου καλύτερα από οποιοδήποτε ιαπωνικό εγχειρίδιο για «γρήγορο χαρακίρι».

Βεβαίως ακούγεται λίγο ως πολύ μακάβρια σκληρό το σχόλιο για τους χορτασμένους ταγούς μας ,που κανιβαλίζουν καθημερινά πάνω στα τελευταία ψίχουλα αξιοπρέπειας και λογικής αυτοκυριαρχίας ενός λαού που μόνον αθώος δεν είναι.

Δυστυχώς κάποιοι βρεθήκαν μέσα στο βαγόνι της εξέλικτικής διαδικασιας, που μετέτρεψε το νεοέλληνα σε λαμογ-έλληνα και αυτό ήταν κομψά, μαγκιά, ενώ κάποιοι άλλοι, σαν εμένα, οι σιωπηλά συνένοχοι , κοιτούσαμε χάσκοντας το βαγόνι να τρέχει σε άγνωστη κατεύθυνση, απλώς αμέτοχοι.

Και τώρα που το τρένο οδεύει στον γκρεμό, όπως μας ενημερώνουν καθημερινώς οι τηλεοπτικές και άλλες Κασσάνδρες,  μου γεννιέται η απορία και, ναι λοιπόν, θα ρωτήσω την αποθνήσκουσα δυστυχώς θεία μου.

«Θειούλα μου γλυκειά , από εκεί που βρίσκεσαι πες μου σε παρακαλώ πολύ.  Ακόμα πιστεύεις πως είμαι τόσο πολύ «αρχαία», ή απλώς πολύ «νέα» για να καταλάβω πως όλα αυτά τα παράλογα που ζούμε δεν είναι θέμα παγκόσμιας & εγχώριας  μακιαβελικής συνωμοσίας, αλλά απλά θέμα παραφύση συνουσίας ανάμεσα σε εμάς τους λοβοτομημένους , αγράμματους, επικίνδυνα ημιμαθείς νεοέλληνες ολκής με έντονες τάσεις αυτοκαταστροφής;»